Uzasadnienie
W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 11 marca 2014 r. w kwocie 500 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych A.B.złożyła sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżąca wskazała, że jest wdową samotnie wychowującą dzieci oraz że nie pracuje ze względu na zły stan zdrowia. Pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z synem w wieku 17 lat oraz córką w wieku 16 lat, jako majątek wykazała własny udział w 1/3 w gospodarstwie rolnym wielkości 2,17 ha oraz udziały po 1/3 córki i syna w w/w gospodarstwie rolnym. Jako miesięczne dochody skarżąca wykazała zasiłek rodzinny w kwocie 602 zł miesięcznie. Ponadto skarżąca oświadczyła, że dzieci nie otrzymują alimentów, ani renty rodzinnej.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej ustawa "p.p.s.a." przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, adwokata lub doradcy podatkowego, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika prawnego przez stronę dochodzącą swych roszczeń.
Mając na względzie okoliczności przedstawione przez skarżącą w złożonym wniosku przede wszystkim wysokość i źródło uzyskiwanego dochodu oraz fakt, że skarżąca jest matką samotnie wychowującą dzieci uznano, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym nie tylko sądowych opłat i wydatków, ale także kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.