Uzasadnienie
Wraz ze skargą złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z 28 marca 2018 r. w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranej renty H.S, złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o ustanowienie adwokata.
W złożonym wniosku skarżący wskazuje na ciężką sytuację materialną i osobistą. Oświadcza, że obecnie został bez środków do życia. Po odebraniu przez ARMiR renty strukturalnej nie uzyskuje żadnych dochodów, korzysta z pomocy dzieci i znajomych, nie posiada żadnego majątku ruchomego, ani nieruchomości, które można sprzedać. Skarżący ma orzeczony stopień niepełnosprawności umiarkowany, choruje i leczy się na wiele chorób. Miesięczny koszt leczenia stanowi kwotę 80 zł. Zamieszkuje w jednym pokoju w domu należącym do córki, która pokrywa koszty mediów. Jako zobowiązania i stałe wydatki skarżący wykazał zobowiązanie wobec ARiMR w Kielcach – 78.804,00 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z przepisami art. 245 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) zwanej dalej ustawą p.p.s.a, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy uznać należało, że skarżący wykazał, że znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Sytuacja majątkowa skarżącego jest na tyle trudna, że nie jest on w stanie bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z tego względu, przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
W odniesieniu natomiast do wniosku skarżącego w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych odstąpiono od orzekania w tym zakresie, stosownie bowiem do art. 239 pkt 1 lit. e ustawy p.p.s.a., skarżący zwolniony jest od kosztów sądowych.
Należy podkreślić, że zwolnienie to ma charakter ustawowy, co oznacza, że strona skarżąca działanie organu w tej kategorii spraw nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych od momentu wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego (wniesienia skargi) poprzez cały tok tego postępowania zarówno przed sądem pierwszej instancji - Wojewódzkim Sądem Administracyjnym - jak i przed sądem drugiej instancji - Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 1 oraz art. 246 § 1 pkt 2, § 3 ustawy p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.