Uzasadnienie
W sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. J.B. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
Z oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący pozostaje sam w gospodarstwie domowym, utrzymuje się z emerytury w kwocie 1225,38 zł netto miesięcznie. Jako posiadany majątek wykazał dom wielkości 99 m² wartości ok. 70 tys. zł wraz działką wielkości 1.700 m² oraz budynkami gospodarczymi wartości ok. 30 tys. zł, wykazał też nieruchomość rolna wielkości 2,73 ha – nieużytki wartości ok. 40 tys. zł oraz dwa pojazdy mechaniczne - Fiat Scudo rok prod. 2005 r. i Fiat Panda rok prod. 2009. Skarżący oświadczył, że zaciągnął pożyczkę u rodziny na remont domu w wysokości 22.000,00 zł. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki skarżący wykazał wydatki na media, leczenie, ubezpieczenie w kwocie ok. 600 zł oraz koszty paliwa, materiałów eksploatacyjnych w kwocie ok. 300 zł.
Zdaniem orzekającego, wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - zwanej dalej ustawą p.p.s.a. następuje w określonych przypadkach. W zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W zakresie częściowym natomiast, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Intencją wnioskodawcy w niniejszej sprawie było uzyskanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Rozstrzygnięcie wniosku sprowadzało się więc do zbadania, czy strona wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę przede wszystkim źródło i wysokość miesięcznego dochodu oraz wysokość zadłużenia uznano, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1, § 3 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.