Uzasadnienie
Zarząd Województwa Ś. w piśmie z 11 marca 2019 r. nr IR-VI.432.16.0036.2019, skierowanym do T. Spółka Akcyjna w S.-K.("Spółka"), zawarł informację o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Spółki o dofinansowanie projektu pn. "Inwestycja T. S.A. w kompleksową modernizację energetyczną budynków produkcyjnych oraz w odnawialne źródła energii". Zarząd wskazał, że projekt nie spełnił warunku formalnego nr 3 "Kompletność wniosku o załączniki zgodnie z listą załączników stanowiącą element Regulaminu Konkursu". Stwierdził bowiem, że przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty, tj. zaświadczenie z mBanku oraz Promesa udzielenia pożyczki nie stanowią żadnego z dopuszczonych w Regulaminie konkursu i Instrukcji wypełniania załączników dokumentów potwierdzających zabezpieczenie środków na realizację inwestycji. Jako podstawę prawną pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia podał art. 43 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 (j.t. Dz.U.2018.1431) dalej "ustawa wdrożeniowa".
Na powyższą informację Spółka złożyła odwołanie. W odpowiedzi z 17 kwietnia 2019 r. Zarząd wskazał, że w piśmie z 11 marca 2019 r. nie przeprowadzono oceny wniosku, a wyłącznie weryfikację warunków formalnych poprzedzającą ocenę wniosku, wobec czego wnioskodawcy nie przysługuje prawo wniesienia protestu. Nieuzupełnienie przez wnioskodawcę braków w zakresie warunków formalnych, spowodowało pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, co oznacza brak podstaw do wniesienia protestu.
Na powyższą informację Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła naruszenie przepisów ustawy wdrożeniowej, tj.:
- 1. art. 43 ust. 1 i 5 i art. 44 ust. 1 poprzez pominięcie przy ocenie prawa Spółki do wniesienia protestu okoliczności, że IZ dokonała przewidzianej w art. 44 ust. 1 ustawy wdrożeniowej merytorycznej oceny wniosku w zakresie dotyczącym udokumentowania zdolności do sfinansowania projektu w zakładanym zakresie i zgodnie z przyjętym harmonogramem, a także zdolności finansowej do utrzymania projektu co najmniej w wymaganym okresie trwałości (trwałość finansowa projektu), tj. Kryterium dopuszczające ogólne nr 11, już w ramach oceny formalnej wniosku przewidzianej w art. 43 ust. 1 i 5 ustawy wdrożeniowej, tj. dokonała oceny treści dokumentów potwierdzających wykonalność finansową, a nie samego faktu ich złożenia, podczas gdy wraz z wnioskiem skarżący złożył wszystkie niezbędne załączniki, w tym potwierdzające zdolność do sfinansowania operacji (zaświadczenie z mBank tożsame z promesą kredytową) co stanowi podstawę do przekazania projektu do dalszej oceny, gdyż ocena treści tych wniosków mogła być przedmiotem dopiero oceny merytorycznej, a nie analizy na etapie formalnego badania wniosku;
- 2. art. 44 ust. 1 poprzez pominięcie przy ocenie prawa Spółki do wniesienia protestu okoliczności, że IZ dokonała niewłaściwej i nierzetelnej oceny spełnienia przez Spółkę wymogu udokumentowania zdolności do sfinansowania projektu w zakładanym zakresie i zgodnie z przyjętym harmonogramem, a także zdolności finansowej do utrzymania projektu co najmniej w wymaganym okresie trwałości (trwałość finansowa projektu) - Kryterium dopuszczające ogólne nr 11, pomimo że wraz z wnioskiem o dofinansowanie skarżący złożył wszystkie niezbędne załączniki, w tym potwierdzające zdolność do sfinansowania operacji (zaświadczenie z mBank tożsame z promesą kredytową);
- 3. art. 59 poprzez pozostawienie bez rozpoznania protestu skarżącego, pomimo że zgodnie z zarzutem wskazanym w pkt 1, IZ dokonała merytorycznej oceny wniosku w zakresie dotyczącym udokumentowania zdolności do sfinansowania projektu w zakładanym zakresie i zgodnie z przyjętym harmonogramem, a także zdolności finansowej do utrzymania projektu co najmniej w wymaganym okresie trwałości (trwałość finansowa projektu) - Kryterium dopuszczające ogólne nr 11, co uprawniało Spółkę do wniesienia protestu z 27 marca 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "ustawa p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 § 2, wymieniającym formy działania administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W myśl przepisu art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych. Ustawą szczególną w rozumieniu powołanego wyżej przepisu jest ustawa wdrożeniowa.
Zgodnie z art. 43 ust. 1 tej ustawy, w razie stwierdzenia we wniosku o dofinansowanie projektu braków właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Ocena czy wniosek nie zawiera braków wskazanych w art. 43 ust. 1 dokonywana jest przez właściwą instytucję przed poddaniem wniosków ocenie, o której mowa w art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej czyli ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów.
Ustawa wdrożeniowa oraz Regulamin konkursu nie przewidują środka odwoławczego od informacji o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia na wstępnym etapie weryfikacji wymogów formalnych. Wniosek strony został pozostawiony bez rozpoznania na etapie weryfikacji warunków formalnych wniosku. Nie był przedmiotem oceny dokonywanej przez komisję pod kątem spełnienia kryteriów wyboru, ponieważ, jak uznał organ, wniosek zawierał braki formalne, zaś wnioskodawca nie uzupełnił ich w wyznaczonym terminie. Do oceny merytorycznej, według określonych w regulaminie kryteriów, kierowane są jedynie te wnioski, które przeszły pozytywnie weryfikację wymogów formalnych. Muszą to być wnioski kompletne, odpowiadające wymogom ogłoszonego konkursu. W konsekwencji wniosek skarżącego nie został oceniony negatywnie, wobec czego skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia protestu w oparciu o art. 53 ustawy wdrożeniowej.
Z kolei zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej skarga do sądu administracyjnego przysługuje w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, (art. 66 ust. 2 pkt 1). Z analizy powołanych regulacji wynika, że możliwość złożenia protestu oraz w dalszej kolejności skargi do sądu administracyjnego związana jest z oceną projektu, o której mowa w rozdziale 13 tej ustawy (dokonanej na podstawie kryteriów wyboru projektów) oraz jej negatywnym wynikiem. W konsekwencji pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w trybie art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Przepis ten zawiera bowiem zamknięty katalog rozstrzygnięć, od których przysługuje skarga do sądu administracyjnego: nieuwzględnienie protestu, negatywna ponowna ocena projektu lub pozostawienie protestu bez rozpatrzenia.
Za dopuszczalnością skargi nie przemawia także art. 64 ustawy, który stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4. Pozostawienie wniosku o dofinansowanie projektu bez rozpatrzenia nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skarga do sądu administracyjnego przysługuje na inne niż określone w pkt 1-3 (czyli inne niż decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie nie jest czynnością, która dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Czynność zaskarżalna na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. powinna ustalać, stwierdzać lub potwierdzać uprawnienie lub obowiązek określone przepisami prawa administracyjnego. Musi więc istnieć ścisły oraz bezpośredni związek między ustaleniem, a realizacją uprawnienia lub obowiązku. Pozostawienie wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia nie rozstrzyga w sposób bezpośredni o jakichkolwiek uprawnieniach wynikających z prawa materialnego. Nie dochodzi w tym przypadku do konkretyzacji normy prawa materialnego w sprawie administracyjnej. Normy takiej nie zawierają przepisy ustawy wdrożeniowej. Organ nie ma obowiązku przyznania dofinansowania wszystkim zgłoszonym do konkursu projektom, spełniającym wymogi formalne. Organ dokonuje wyboru projektów spośród prawidłowo zgłoszonych i spełniających wymogi formalne, stosując określone w ustawie kryteria oceny.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., który w sprawie ma zastosowanie na podstawie art. 64 ustawy wdrożeniowej, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Jak wskazano wyżej, pozostawienie bez rozpoznania wniosku z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych nie może być uznane, tak jak tego chce skarżący, za negatywną ocenę projektu w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej.
Z tych względów Sąd, na podstawie 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. i art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej, orzekł jak w sentencji postanowienia.