Uzasadnienie
1.1 Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]Naczelnik Urzędu Celnego w K. nadał rygor natychmiastowej wykonalności własnej decyzji nr [...]z dnia [...]r., określającej " S." K. S. i W. S. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego.
1.2 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 239b § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 747), decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Nadto aby nadać rygor natychmiastowej wykonalności - w obliczu zaistnienia którejkolwiek przesłanki wskazanej w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej, należy uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 tej ustawy). Organ ustalił, że w sprawie zaszła przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, gdyż okres przedawnienia upływał 31 grudnia 2012 r. Dodał, że wystąpienie jednego lub więcej warunków wskazanych w art. 239b § 1 niesie ze sobą istotny element uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.
1.3 Powyższe postanowienie zaskarżył "S." K. S. i W. S.. W jego wyniku Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją nr [...]z dnia [...]r. umorzył postępowanie zażaleniowe z uwagi na to, że decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności stała się ostateczna. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...]r. utrzymał bowiem w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...]z dnia [...]r.
1.4 W motywach organ wyjaśnił, że w takiej sytuacji dochodzi do bezprzedmiotowości postępowania, gdyż nie istnieje nieostateczna decyzja, której można nadać rygor natychmiastowej wykonalności. W związku z tym choćby w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do naruszeń, nie można już skontrolować wydanego w nim postanowienia, gdyż w dacie orzekania przez organ odwoławczy przedmiot postępowania nie istnieje.
2.1 Od powyższego rozstrzygnięcia "S. K. S. i W. S." wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Zarzucili w niej, że decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. narusza art. 233 w zw. z art. 208 i art. 239b Ordynacji podatkowej, przez bezzasadne uznanie, że postępowanie zażaleniowe jest bezprzedmiotowe. W związku z powyższym wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz merytoryczną kontrolę i uchylenie prawnie wadliwego postanowienia. Skarżący podtrzymali zawarty w zażaleniu zarzut naruszenia art. 239b § 1 i 2 oraz art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej. Wyjaśnili, że postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w K. zostało wydane, mimo niespełnienia wymaganych prawem przesłanek, a zwłaszcza tej wskazanej w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. Podnieśli, że organ nie dokonał analizy stanu majątkowego podmiotu, a tym samym nie uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.
Samo zaś wskazanie przez organ przesłanki unormowanej w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej nie wystarczało do uprawdopodobnienia niewykonania decyzji. Uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, zdaniem skarżących powinno polegać na wykazaniu przez organ, że między sytuacją majątkową zobowiązanego, a brakiem możliwości wyegzekwowania istnieje związek przyczynowy, który wskazuje na bezskuteczność przyszłej egzekucji. Takich działań organ pierwszej instancji nie przeprowadził. W złożonej skardze strona zakwestionowała również stanowisko wynikające z - powołanego w zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. - wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 97/12. Podkreśliła, że umorzenie postępowania zażaleniowego uniemożliwiło merytoryczną kontrolę postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Naruszyło tym samym zasadę zaufania obywatela do organów administracji.
2.2 W odpowiedzi na powyższą skargę Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał argumentację wyrażoną w decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wskazał jednocześnie na orzecznictwo potwierdzające jego stanowisko (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 378/11; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 903/10). Podkreślił, że skarga w niniejszej sprawie dotyczy decyzji o charakterze formalnym, tj. decyzji umarzającej postępowanie wywołane zażaleniem na postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. W związku z tym, zarzuty merytoryczne – dotyczące postanowienia – nie powinny podlegać ocenie sądu, zwłaszcza, że skarga od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nie przysługuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył co następuje:
3.1 Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U.Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U.Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.).
Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
3.2 Istotą sporu w sprawie było ustalenie, czy bezprzedmiotowe stało się postępowanie zażaleniowe, w sytuacji gdy wniesiono prawidłowo zażalenie na postanowienie organu nadające rygor natychmiastowej wykonalności pierwszoinstancyjnej decyzji wymiarowej, jesli przed rozpoznaniem zażalenia decyzja wymiarowa stała się ostateczna.
3.3 Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, że we wskazanej wyżej sytuacji postępowanie zażaleniowe staje się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz. 749) decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie o nadaniu takiego rygoru funkcjonuje w obrocie prawnym tylko i wyłącznie w czasie, gdy decyzja której dotyczy jest nieostateczna. Z podatkową decyzją nieostateczną mamy do czynienia wówczas, gdy po jej wydaniu nie upłynął 14-dniowy termin do wniesienia od niej odwołania, lub gdy strona w tym terminie odwołanie wniosła. W tym ostatnim wypadku (jak w sprawie niniejszej) stan ten trwa do czasy wydania decyzji przez organ odwoławczy.
Oznacza to, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu podatkowego pierwszej instancji ma charakter czasowy i jest ściśle związane z decyzją nieostateczną, skutek bowiem odnosi wyłącznie do czasu rozpoznania przez organ II instancji odwołania i w konsekwencji wydania decyzji ostatecznej. Z tą chwilą ustają skutki prawne, jakie wiązały się z wydaniem postanowienia tj. możliwością przymusowego dochodzenia należności fiskalnych. Dopuszczalność bowiem egzekucji wynika już nie z nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, lecz z uwagi na to, że ostateczna decyzja organu odwoławczego podlega wykonaniu z mocy prawa. Wynika to bezpośrednio z art. 239e ord. pod., który stanowi, że decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba, że jej wykonanie wstrzymano. Prawidłowo zatem organ wskazał, że w takiej sytuacji postępowanie zażaleniowe staje się bezprzedmiotowe (patrz np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.09.2012r.
I FSK 1893/11 – baza internetowa NSA). Oznacza to, że dalsze, mertroryczne zarzuty skargi były dla rozstrzygnięcia sprawy również bezprzedmiotowe 3.4 Bezprzedmiotowość postępowania spowodowała, że zagadnienie czy strona postępowania oznaczona była prawidłowo, które to wątpliwości Sąd powziął z urzędu dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia niemiała. Oznaczenie bowiem strony postępowania jako S. K. i W. S. nie wyjaśnia czy decyzja kierowana była do podmiotu zorganizowanego np. w spółkę cywilną czy też do osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą. Skoro bowiem postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe to nawet błąd w oznaczeniu strony nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia bo zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. tylko takie uchybienie może powodować eliminacje z obrotu prawnego wadliwej decyzji.
3.5 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. orzekł jak w sentencji.