Uzasadnienie
J. P. i M. P. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego zawarli wniosek o zwolnienie od uiszczenia wpisu od złożonej skargi.
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. J. P.i M. P. nie dopełnili tego wymagania, w związku z tym pismami z dnia 31 marca 2014 r. Sąd przesłał skarżącym urzędowe formularze PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionych w/w formularzy w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
M. P. w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył wniosek sporządzony na urzędowym formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych.
Oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką J. P., utrzymują się z dochodu uzyskiwanego z tytułu świadczenia z KRUS otrzymywanego przez J. P. w kwocie 1028zł kwartalnie oraz z dochodu uzyskiwanego przez M. P. z gospodarstwa rolnego (dochód trudny do określenia). Jako posiadany majątek wskazał dom wielkości 120m², nieruchomość rolną wielkości 6,93ha oraz budynki gospodarcze i sprzęt rolniczy.
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
Analiza akt administracyjnych oraz złożonego przez M. P. wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych wykazała, że w obecnej sytuacji materialnej nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a.