Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 25 stycznia 2018 r. odrzucił skargę R. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Pełnomocnik strony skarżącej ustanowiony w ramach prawa pomocy postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 13 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 19/18 - radca prawny M. W. złożył pismem z 28 marca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach opinię w przedmiocie braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. postanowienia.
Jednocześnie pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia oświadczając, że nie zostało ono opłacone w jakiejkolwiek części.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 poz. 1715) powoływane dalej jako rozporządzenie.
W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, opłata przed sądem administracyjnym za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie zaś z § 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłatę zasądzaną na rzecz radcy prawnego sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Przedmiotem sprawy jest skarga na postanowienie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W tego rodzaju sprawach opłata wynagrodzenia radcy prawnego na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia wynosi 240 złotych. Zatem, w świetle powołanych przepisów rozporządzenia, należne radcy prawnemu wynagrodzenie w niniejszej sprawie wynosi 180 zł.
Pełnomocnik ustanowiony z urzędu przystąpił do sprawy na etapie postępowania w drugiej instancji, sporządził i przedłożył Sądowi opinię w przedmiocie braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Nadto, zgodnie z wymogiem ustanowionym przez § 3 rozporządzenia, w opinii zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia oświadczając, że nie zostało ono opłacone w jakiejkolwiek części..
Kwota wynagrodzenia określona na podstawie wyżej cytowanych § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia wyniosła 180 zł. Wynagrodzenie to po podwyższeniu o 23% podatku VAT, czyli o kwotę 41,40 zł, należało ustalić na kwotę 221,40 zł.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.