Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcachz 23 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Ke 190/20

Uzasadnienie

M.M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (..) (Wnioskodawca, Skarżący), pismem z 3 lutego 2020 r. nr (...), został poinformowany, że wniosek o dofinansowanie realizacji projektu nr (...) pn. "(...)" złożony w ramach naboru nr RPSW.02.05.00-IZ.00-26-254/19 dla Działania 2.5 Wsparcie inwestycyjne dla sektora MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014 - 2020, został odrzucony z powodu niespełnienia kryterium B2. Dopuszczające sektorowe nr 1 pn. Czy projekt dotyczy innowacji produktowej lub procesowej oraz kryterium B1. Dopuszczające ogóle nr 7 pn. Adekwatność rodzaju wskaźników do typu projektu i realność ich wartości docelowych.

W ocenie Komisji oceniającej projekt (KOP) dokumentacja projektowa nie potwierdza, iż efektem realizacji projektu będzie innowacja technologiczna (produktowa lub procesowa) w związku z czym projekt nie spełnia wymogów przedmiotowego kryterium i samego konkursu (wdrożenie na rynek innowacji technologicznej o skali przynajmniej ponadlokalnej jest bezwzględnym wymogiem działania 2.5 RPO WŚ wobec składanych projektów. Nadto w kontekście kryterium dopuszczającego KOP podniosła, że wybrane przez Wnioskodawcę wskaźniki produktu i rezultatu w sekcji XIV Wniosku o dofinansowanie nie odzwierciedlają zakresu rzeczowego projektu, a założone ich wartości są nierealne do osiągnięcia.

Na powyższą informację wnioskodawca złożył do Instytucji Zarządzającej (IZ, Zarząd) protest, w którym nie zgodził się z oceną kryterium dopuszczającego sektorowego nr 1 oraz dopuszczającego ogólnego nr 7. Nadto Skarżący w oparciu o treść art. 54 ust. 1 ustawy wdrożeniowej podniósł, że doszło do naruszenia następujących przepisów:

1. a. art. 37 ust. 1 w zw. z art. 44 ust. 4 ustawy wdrożeniowej, albowiem przeprowadzono ocenę projektu przez osoby do tego nieuprawnione w rezultacie nie powołania Komisji Oceny Projektów, alternatywnie powołania w jej skład osób niespełniających ustawowych wymogów,
2. b. art. 37 ust. 1 ustawy poprzez naruszenie zasady bezstronności w związku z art. 50 ustawy oraz art.
3. 24. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego tj. niewyłączenie ze sprawy osób w przypadku gdy zachodzą okoliczności wywołujące wątpliwości co do ich bezstronności,
4. c. art. 37 ust. 1 ustawy poprzez naruszenie zasady rzetelności tj. stosowanie kryteriów zawierających odesłania do nieaktualnych dokumentów, nieprecyzyjne, ogólne odesłania, dotyczące zgodności z dokumentami bez wskazania istotnych dla oceny przepisów/elementów,
5. d. naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy poprzez naruszenie zasady rzetelności w związku z art. 45 ust.
6. 4. tj. przekazanie informacji o zakończeniu oceny nie zawierającej uzasadnienia,
7. e. naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy poprzez naruszenie zasady równego traktowania wnioskodawców tj. przekazywanie informacji o zakończeniu oceny projektów w różnych terminach,
8. f. naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy poprzez naruszenie zasady rzetelności i równego traktowania wnioskodawców w związku z art.
9. 45. ust.
10. 3. ustawy tj. uniemożliwienie uzupełnienia lub poprawienia projektu w części dotyczącej spełniania kryteriów wyboru projektów.

Skarżący wniósł o uznanie protestu i skierowanie wniosku do ponownej oceny.

Instytucja Zarządzająca nie uwzględniła protestu, o czym poinformowała stronę w piśmie z 29 kwietnia 2020 r. nr (...).

Wskazała, że zgodnie z zapisami regulaminu konkursu w kryterium badana jest w szczególności adekwatność przedstawionych wskaźników do typu projektu, poprawność ich sformułowania, właściwy dobór do każdego zakresu rzeczowego (Kryterium dopuszczające ogólne nr 7).

Zarząd podkreślił, że przy ocenie kryterium analizie poddana została m.in. wiarygodność, osiągalność zakładanych wartości wskaźników, jak również to, czy w sposób kompleksowy opisują one zakres rzeczowy inwestycji i odzwierciedlają zakładane cele działania/priorytetu. Wnioskodawca podał definicję wskaźników zawartych we Wspólnej Liście Wskaźników Kluczowych 2014-2020 - katalogu definicji dla Celów Tematycznych finansowanych z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Funduszu Spójności oraz dla pomocy technicznej: Liczba innowacji procesowych, wprowadzonych w przedsiębiorstwie w wyniku realizacji projektu; oraz Liczba innowacji produktowych, wprowadzonych w przedsiębiorstwie w wyniku realizacji projektu.

IZ wskazała, że Wnioskodawcę aplikującego o dofinansowanie z RPO WŚ 2014-2020 obowiązują wszystkie przepisy i dokumenty wykazane w Regulaminie konkursu, nie zaś tylko wykazana definicja wskaźników kluczowych. Obowiązkiem Wnioskodawcy jest przedstawienie kompleksowych informacji, uzasadnień i załączników, które wykluczają jakiekolwiek wątpliwości, co do przedstawionych zapisów i pozwalają na obiektywną weryfikację i ocenę.

Zdaniem IZ Wnioskodawca odniósł się do zdiagnozowania oraz minimalizowania ryzyk jedynie na etapie wprowadzania produktów na rynek, nie odniósł się natomiast wcale do ryzyk związanych z etapami nabycia gruntu, prac budowlanych, pozwoleniami, które to mogłyby znacząco utrudnić realizację wszystkich działań projektowych. Powyższe informacje mają zasadnicze i kluczowe znaczenie w obszarze oceny prawidłowego doboru wskaźników oraz możliwości ich osiągnięcia przez Wnioskodawcę. Sama realizacja przedsięwzięcia we wskazanym terenie (J.) nie jest jednoznaczna z osiągnięciem sukcesu gospodarczego poprzez wprowadzenie innowacyjności produktowej i procesowej i automatycznym osiągnięciem zaplanowanych wskaźników. IZ podkreśliła, że Wnioskodawca musi skutecznie konkurować z innymi silnymi producentami z branży ekologicznej żywności, którzy dostarczają produkty spożywcze spoza terenu powiatu.

Zdaniem IZ Wnioskodawca błędnie zinterpretował wskaźniki dotyczące wprowadzenia innowacji procesowych oraz produktowych w wyniku realizacji projektu. Wyargumentował, że w wyniku realizacji projektu nie powstanie innowacja procesowa ani produktowa w stosunku do już istniejących, ponieważ takie nie istnieją na tym etapie realizacji projektu, a co za tym idzie podważa to wiarygodność i realność wykazanych przez Wnioskodawcę wskaźników rezultatu.

Nadto Zarząd podkreślił, że protest nie może służyć uzupełnieniu treści wniosku, a dodatkowe informacje w nim zawarte nie mogą być brane pod uwagę, gdyż na etapie oceny projektu nie były znane członkom KOP, którzy dokonują oceny projektu jedynie na podstawie dokumentacji aplikacyjnej, która złożona została w regulaminowym terminie naboru.

W zakresie kryterium dopuszczającego sektorowego nr 1 Zarząd wskazał, że ocenie podlega, czy projekt dotyczy innowacji produktowej lub procesowej.

Organ podkreślił, że poza zapisami zawartymi we wniosku o dofinansowanie oraz Biznes Planie, nie zostały przedstawione żadne dodatkowe, wiarygodne dokumenty i dane potwierdzające innowacyjność projektu (np. dokumenty patentowe, publikacje naukowe, dostępne badania, wynik przeszukiwania baz danych, literatura fachowa).

Zarząd wskazał, że przedstawiona opinia o innowacyjności (sporządzona przez Uniwersytet Przyrodniczy w P.) dotyczy powstania nowego produktu u przedsiębiorcy (certyfikowany pasztet ekologiczny) i nie podaje na czym polega i przez kogo certyfikowane będą składniki roślinne wykorzystywane do komponowania nowego produktu, czy też może certyfikacja dotyczyć będzie powstałego nowego produktu finalnego. Opinia o innowacyjności odnosi się do sytuacji rynkowej produktów ekologicznych i skomponowanych przez Wnioskodawcę składników do stworzenia nowego produktu.

Nadto IZ podkreśliła, że w przedmiotowej opinii brak jest wiarygodnych wskazań na temat ekologiczności produktu oraz danych, na podstawie których przygotowujący opinię uznał, że produkty te będą ekologiczne. Aby uzyskać certyfikat produktu ekologicznego trzeba przejść audyt w akredytowanym ośrodku, który weryfikuje cały proces produkcji od łańcucha dostaw komponentów po samą produkcję. Zatem nasuwa się wątpliwość, w jaki sposób można by uznać na chwilę obecną, że produkt będzie ekologiczny skoro, nie ma jeszcze fizycznie zakładu który będzie go produkował, tym bardziej że jest to nowe przedsięwzięcie Wnioskodawcy, który nie ma jeszcze doświadczania w obszarze produktów spożywczych.

IŻ wyjaśniła, że wskazany w opinii "specjalny proces produkcji i dedykowany sposób pakowania pasztetu" jest oczywiście nowością i innowacyjnością, ale jedynie na skalę przedsiębiorstwa. Tak samo dobór składników (zawartość nasion roślin strączkowych w masie produktu min. 63%) jest recepturą własną Wnioskodawcy i nowość ta nie może niejako automatycznie być traktowana jako innowacyjność na skalę powiatu. Organ wskazał, że obowiązkiem Wnioskodawcy przy komponowaniu strategii biznesowej i ubieganiu się o dofinansowanie inwestycji środkami UE było przedstawienie kompleksowych informacji dotyczących wdrażania na rynek zupełnie nowych dla Wnioskodawcy rozwiązań i produktów.

Nadto Zarząd podkreślił, że brak jest wykazanej analizy rynku, na którym budowana od podstaw fabryka będzie odpowiadała na zapotrzebowanie właśnie takich nowych ekologicznych produktów żywnościowych. W związku z czym IZ nie znalazła odpowiedzi na pytanie, dlaczego właśnie w tej konkretnej, wskazanej przez Wnioskodawcę lokalizacji, planowana inwestycja miałaby według niego odnieść sukces rynkowy.

IZ wskazała, że opinia przedstawiona przez Wnioskodawcę nie odnosi się do dostępności, konkurencyjności innych innowacyjnych produktów o podobnych rozwiązaniach technologicznych i przeznaczeniach, a które to mogą być dostępne na rynku docelowym (w powiecie województwa ś. dłużej niż 3 lata).

Nadto Zarząd zwrócił uwagę na to, że Wnioskodawca wskazał, że w "wyniku realizacji projektu jego oferta zostanie poszerzona o innowacyjny w skali kraju produkt: linię ekologicznych pasztetów roślinnych zawierających składniki pozytywnie oddziałujące na ludzki organizm". Organ wyargumentował, że dotychczasowa oferta Wnioskodawcy nie jest związana z produkcją i sprzedażą produktów żywnościowych i ekologicznych. Wnioskowane o dofinansowanie przedsięwzięcie jest nowością oraz innowacyjnością produktową i procesową jedynie dla Wnioskodawcy i może być uznane wyłącznie jako innowacyjność na skalę przedsiębiorstwa.

IZ wskazała, że pasztety, które zamierza produkować Wnioskodawca będą miały termin przydatności do spożycia jedynie 7 dni. W związku z powyższym podkreśliła, że ani zapisy dokumentacji projektowej ani opinia o innowacyjności nie odnosi się do tematu ekologicznej utylizacji niesprzedanych w ciągu 7 dni produktów. Nie wskazano miejsca biodegradacji produktów o krótkim okresie przydatności do spożycia (zdolności produkcyjne do 50 t/rok przetwarzanych owoców i warzyw oraz do 300 t/dobę wyrobów gotowych) - w okresie trwałości projektu.

Zarząd wyjaśnił, że wnioskodawca w treści Biznes Planu (pkt 3 Plan Marketingowy) wskazał 9 dostępnych na rynku pasztetów wegetariańskich. Nie odniósł się natomiast do sprzedaży wegetariańskich pasztetów na rynku, w którym ma powstać nowa inwestycja, podlegająca ocenie w zakresie innowacyjności na skalę ponadlokalną. Organ podkreślił, że z przedstawionych informacji wynika, że sprzedaż będzie dotyczyła głównie osób m.in. pochodzących z dużych ośrodków miejskich (Warszawa, Kraków, aglomeracja śląska, Poznań, Trójmiasto, Wrocław), czyli poza terenem powiatu j. Nadto wyjaśnił, że brak jest wykazania: łańcucha dostaw wegetariańskich produktów, ekspansji do nowych dla Wnioskodawcy rynków zbytu i konsumentów w odniesieniu do już istniejącej silnej konkurencji rynkowej (znaczący przedsiębiorcy - wykazani przez Wnioskodawcę w pkt. 3.1 Biznes Planu).

Zdaniem IZ przedstawiona dokumentacja projektowa uniemożliwia weryfikację i pozytywną ocenę innowacji produktowej lub procesowej, która powstałaby w ramach realizacji wnioskowanego o dofinansowanie projektu.

Organ zwrócił uwagę, że Wnioskodawca nie opisał kompleksowo w Biznes Planie działań innowacyjnych konkurencji w odniesieniu do branży żywności ekologicznej, w której planuje konkurować w ramach produkcji i dystrybucji nowego produktu. Ponadto nie przedstawił żadnych dokumentów, certyfikatów, czy danych pochodzących z niezależnych od Wnioskodawcy źródeł, pozwalających uznać innowacyjność produktu w skali ponadlokalnej (co najmniej powiatowej). Nowy produkt wprowadzony do oferty (w tym przypadku powstającego zupełnie nowego produktu w nowej dla Wnioskodawcy branży), zawsze będzie innowacyjnym rozwiązaniem produktowym, ale dla producenta.

Nadto Zarząd podkreślił, że wskaźniki muszą zostać wprowadzone w przedsiębiorstwie oraz osiągnięte przez Wnioskodawcę, jednakże w przedmiotowym kryterium oceny premiowane punktowo są rozwiązania, które wykraczają poza skalę regionu (lokalną), w którym działa Wnioskodawca, nie zaś tylko w przedsiębiorstwie.

Dalej wyjaśnił, że Wnioskodawca nie posiada bazy do wprowadzenia na rynek innowacji produktowej i procesowej w skali ponadregionalnej. Grunt dopiero będzie nabyty w ramach realizacji działań projektowych (nie wykazana została przedwstępna umowa kupna gruntu). Zgodnie z zapisami aplikacyjnymi istnieje konieczność budowy od podstaw nowego zakładu, wyposażenia go i dopiero rozpoczęcie produkcji finalnej nowego produktu.

Organ zwrócił uwagę na to, że w Biznes Planie Wnioskodawca nie wykazał doświadczenia w branży oraz niewystarczającego potencjału, które to elementy są znaczącym ryzkiem w osiągnięciu zaplanowanych wskaźników, a które to ryzyka nie zostały uwzględnione i nie zostały wykazane w zapisach Biznes Planu. Wnioskodawca nie posiada również potencjału kadrowego. W chwili obecnej nie zatrudnia osób na podstawie umowy o pracę, czy umowy zlecenia. W Biznes Planie jako najważniejsze inwestycje, które Beneficjent zrealizował w okresie 3 ostatnich lat podane zostały jedynie: Koszty związane z przygotowaniem inwestycji "(...)" - 30 000 zł. oraz komputer z oprogramowaniem 4 800 zł. Jedyne doświadczenie w realizacji projektów dofinansowanych ze środków UE to wsparcie na otwarcie własnej działalności gospodarczej z Działania 6.2. POKL.

IZ w konsekwencji podkreśliła, że jako innowacyjność procesową należy uznać zmianę w stosowanych przez przedsiębiorstwo metodach wytwarzania/metodach świadczenia usług, a także w sposobach docierania z produktem do odbiorców. W przedmiotowym przypadku mamy do czynienia jedynie z zasadniczą zmianą branży, w której działa Wnioskodawca, nie zaś ze zmianą metod wytwarzania czy świadczenia usług, gdyż w podobnym zakresie (produkcja żywności) Wnioskodawca dotychczas nie świadczył żadnych usług. Instytucja wyjaśniła, że w takim wypadku - "start up w branży" - obowiązkiem Wnioskodawcy było kompleksowe uzasadnienie i wyjaśnienie gotowości Wnioskodawcy do dywersyfikacji swojej działalności gospodarczej i gotowości do osiągnięcia zaplanowanych wskaźników.

Odnosząc się natomiast do zarzutów proceduralnych Zarząd wskazał, że różnica w kartach oceny w kryterium formalnym nr 8 Wniosek spełnia warunki minimalnej/maksymalnej wartości projektu nie wpływa na wynik oceny, natomiast w samej nazwie kryterium w części A jest wskazane "NIE DOTYCZY". Projekt w zakresie kryteriów A został oceniony pozytywnie i skierowany do dalszego etapu oceny. Co do kwestii oceny wniosku podkreślił, że dokonywana była przez niezależnych ekspertów zewnętrznych. Podręcznik określa charakter wdrażanej innowacji. Natomiast należy mieć na uwadze, iż zgodnie z zapisami Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014-2020 wsparciem mogą zostać objęte projekty, których realizacja prowadzi do rozbudowy przedsiębiorstwa i wprowadzenia na rynek nowych produktów/usług. Podkreślił, że eksperci zewnętrzni, którzy zostali wyłonieni i dokonywali oceny projektu znają tematykę w zakresie innowacyjności popartą wieloletnim doświadczeniem zawodowym.

Nadto IZ wyjaśniła, że na lata 2014-2020 nie powołuje członków KOP odrębnie dla każdego konkursu. Lista członków KOP wyłanianych do oceny zawiera wszystkich pracowników mogących brać udział w ocenie poszczególnych Działań i konkursów według wiedzy i doświadczenia. Na etapie ogłaszania konkursu załączany jest regulamin pracy KOP. Zgodnie z zapisami regulaminu w skład KOP wchodzą pracownicy Urzędu Marszałkowskiego Województwa Ś. oraz pracownicy wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych powołani Uchwałą Zarządu Województwa. W skład KOP mogą również wchodzić eksperci, o których mowa w art. 68a ustawy wdrożeniowej.

W związku z powyższym lista członków KOP oraz wykaz kandydatów na ekspertów dotyczy każdego konkursu w tym również konkursu nr RPSW.02.05.00-IZ.OO-26-254/19. Organ wskazał, że funkcje przewodniczącego/wiceprzewodniczącego oraz sekretarza określone są w Regulaminie pracy KOP. Nie są oni wskazywani imiennie lecz stanowiskami. P. J. pełnił funkcję Z-cy Dyrektora zarówno w okresie ogłaszania naboru, jak i w trakcie oceny wniosków, w związku z powyższym funkcjonał na liście KOP. Ocenę uważa się za skuteczną gdyż została przeprowadzona przez wyłonionych ekspertów RPO WŚ dla działań finansowanych z EFRR, którzy dokonując oceny muszą dysponować danymi Wnioskodawcy.

Nadto w odniesieniu do zarzutów odwołania w zakresie ekspertów Zarząd wskazał, że M.Z. został wyłoniony do przeprowadzenia oceny na podstawie posiadanego doświadczenia. Zarówno M.Z. jak i B.W. zobowiązani byli do podpisania deklaracji poufności i oświadczenia o bezstronności. Niepodpisanie ww. dokumentów przez ekspertów pozbawiłoby ich możliwości oceny projektów w danym konkursie.

Organ odwoławczy podkreślił, że zasady konkursu są jednakowe dla wszystkich ubiegających się o dofinansowanie i to na Wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia, że właśnie jego projekt jest innowacyjny i zasługuje na dofinansowanie. Wnioskodawca przystępując do konkursu akceptuje postanowienia regulaminu i jego załączników, oraz oświadcza, że zna zasady i kryteria wyboru projektów.

W konkluzji IZ wskazała, że pomimo głębokiego przekonania Wnioskodawcy o innowacyjności jego projektu, nie może on zostać oceniony pozytywnie i przejść do kolejnego etapu oceny. Zaznaczono, że przedmiotowy projekt nie spełnił jednego kryterium dopuszczającego ogólnego i jednego z kryteriów dopuszczających sektorowych, a zgodnie z zasadami konkursu niespełnienie co najmniej jednego z przedmiotowych kryteriów powoduje odrzucenie projektu.

Na powyższe rozstrzygnięcie Zarządu M.M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uwzględnienie skargi i orzeczenie, że ocena merytoryczna - dopuszczająca projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Ś.\. Skarżący zarzucił naruszenie:

1. 1. art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez naruszenie zasad przejrzystości oraz rzetelności procedury wyboru projektów, polegające na:
2. - błędnym przyjęciu, że Projekt nie spełnia przesłanek innowacyjności:
3. a) w sytuacji, w której realizuje on definicję kryterium wymaganą do uznania go za innowacyjny, co zostało udokumentowane przedstawioną przez Wnioskodawcę Opinią o innowacyjności sporządzoną przez Uniwersytet Przyrodniczy w P. z dnia 9 czerwca 2019 r. ["Opinia o innowacyjności"];
4. b) z uwagi na wykorzystanie w procesie oceny nieaktualnych materiałów, tj. poprzedniej wersji Podręcznika OECD OSLO z 2005 r. podczas gdy dostępna jest wersja Podręcznika OECD OSLO z 2018 r.;
5. c) z uwagi na dokonanie oceny z pominięciem kluczowych dla wyników oceny informacji przedstawionych przez Skarżącego we wniosku oraz w załącznikach, w postaci:
6. • Biznes Planu Projektu pn.: “Wprowadzenie innowacyjnych w skali kraju produktów spożywczych" ["Biznes Plan"];
7. • Opinii o innowacyjności wystawionej przez Uniwersytet Przyrodniczy w P. z dnia 9 czerwca 2019 r.;

a w konsekwencji przyjęcie nieprawidłowych wniosków co do oceny Projektu;

1. 2. błędnym przyjęciu, że Projekt nie spełnia kryterium dopuszczającego ogólnego nr 7 - adekwatność rodzaju wskaźników do typu projektu i realność ich wartości docelowych, co stanowiło konsekwencję uznania przez Organ, że Projekt nie spełnia przesłanek innowacyjności;
2. 3. zaangażowaniu do oceny Projektu ekspertów nieposiadających wiedzy i doświadczenia w zakresie przetwórstwa spożywczego, co oznacza, że wyrażone przez nich oceny - w zestawieniu z Opinią o innowacyjności - są niemiarodajne i nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia Instytucji Zarządzającej;
3. 4. niewyczerpującym oraz niekompletnym, a przez to nienależytym, uzasadnieniu wyniku oceny Projektu, co prowadzi do uznania, że Informacja 2 jest wadliwa;
4. 5. art. 57 ustawy wdrożeniowej poprzez niedochowanie terminu na rozpatrzenie protestu, wskazanego przez Organ w piśmie skierowanym do Skarżącego z dnia 3 kwietnia 2020 r.

Uzasadniając zarzuty Skarżący podniósł, że ocena projektu została dokonana sprzecznie z zasadami określonymi w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Następnie wskazał, że IZ pominął opinię o innowacyjności przedstawioną przez Wnioskodawcę sporządzoną przez ekspertów, z której wynika wprost innowacyjność produktu planowanego do wdrożenia w wyniku realizacji projektu. Skarżący dokonał analizy przedłożonej opinii. Wskazał, że brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, iż wnioskowane o dofinansowanie przedsięwzięcie jest nowością oraz innowacyjnością produktową i procesową jedynie dla samego Wnioskodawcy i może być uznane wyłącznie jako innowacyjność na skalę przedsiębiorstwa.

Skarżący podniósł, że Zarząd przy ocenie kryterium dopuszczającego sektorowego nr 1 Pn. Czy projekt dotyczy innowacji produktowej lub procesowej posłużył się nieaktualnym wydaniem podręcznika, tj. jego wersją z 2005 (wyd. 3). Tymczasem, aktualna wersja podręcznika z 2018 r. (wyd.

4) wprowadziła istotną zmianę w generalnej definicji innowacji, której skarżący przytoczył treść. W konsekwencji strona skarżąca podkreśliła, że już samo powoływanie się przez Zarząd na nieaktualną wersję Podręcznika Oslo w sytuacji, w której występują zmiany pomiędzy nową, a dotychczasową wersją, świadczy o naruszeniu zasady rzetelności. Według skarżącego trudno bowiem przyjąć, że Zarząd prawidłowo ocenił występowanie kryterium innowacji, skoro posłużono się w tym celu definicją z poprzedniego wydania Podręcznika Oslo. Tym niemniej wskazał, że nawet gdyby oprzeć się na poprzednim wydaniu Podręcznika Oslo, należałoby stwierdzić, że kryterium innowacji produktowej i procesowej zostało w tym przypadku spełnione.

Następnie Skarżący wskazał, że do produkcji produktu spożywczego mają zostać wykorzystane wyłącznie składniki roślinne. Porównywanie go do “odpowiedników rynkowych" zwierzęcych jest nieporozumieniem. Są to całkowicie inne produkty, przeznaczone dla innych odbiorców. Nie można w tym zakresie mówić o odpowiedniku. Produkt Spożywczy nie jest substytutem produktów mięsnych. Nadto wskazał, że w Biznes Planie, Wnioskodawca szeroko uzasadniał różnice pomiędzy Produktem Spożywczym, a obecnymi na rynku produktami wegańskimi tego rodzaju. Wnioskodawca wskazał, że dzięki wysokiemu udziałowi ziaren roślin strączkowych Produkt Spożywczy nie będzie miał odpowiednika na rynku. Podkreślił, że w chwili obecnej nie istnieje na rynku krajowym produkt o analogicznych cechach do Produktu Spożywczego.

W związku z tym można mówić, że mamy do czynienia z innowacją produktowa. Potwierdza to opinia o innowacyjności zgodnie, z którą w obszarze produktowym firma wprowadzi na rynek nowy, niespotykany dotychczas produkt.

Zdaniem strony skarżącej wbrew twierdzeniom organu Wnioskodawca wprowadzi wyroby, które są nowe lub przynajmniej znacząco udoskonalane w zakresie swoich cech w porównaniu do obecnie dostępnych na rynku produktów tego rodzaju.

Skarżący powołując się na definicję innowacyjności wskazaną w podręczniku Oslo wydanie 4 wskazał, że przy ocenie innowacyjności procesowej punktem odniesienia jest właśnie poziom przedsiębiorstwa, a dopiero następnie poziom rynku, na którym działa dane przedsiębiorstwo. Podkreślił, że zgodnie z informacjami znajdującymi się we wniosku oraz załącznikach, zakład produkcyjny ma znajdować się w J., zaś żaden z zakładów produkcyjnych zlokalizowanych na terenie województwa ś. nie produkuje wysokobiałkowych wegańskich pasztetów ekologicznych. Strona zwróciła uwagę, że Instytucja Zarządzająca, nie wskazała żadnych argumentów, jakoby sytuacja na rynku wyglądała inaczej niż zaprezentował to Skarżący, szczególnie w okresie ostatnich trzech lat przed złożeniem wniosku.

W dalszej kolejności Skarżący podniósł, że technologia produkcji stosowana w ramach Projektu jest innowacyjna co najmniej w skali regionu. Żaden z potencjalnych konkurentów na rynku nie stosuje podobnej technologii, jak ta zaprezentowana przez Skarżącego. To samo dotyczy także technologii szokowego schładzania. Podkreślił, że nie istnieje jedna technologia szokowego schładzania, a wręcz przeciwnie - na rynku występuje ich kilka, w różnych gałęziach przemysłu. Ponadto, w opinii o innowacyjności wskazano również, że innowacja procesowa będzie dotyczyć także sposobu pakowania kostek produktów roślinnych.

Skarżący wskazał, że w biznes planie jak i opinii o innowacyjności zawarto informację, że Projekt przewiduje budowę przetwórni ekologicznej, a także wprowadzenie urządzeń oraz technologii gwarantującej produkcję zgodnie z wytycznymi dla produktów ekologicznych. Zwrócił uwagę, że Organ w swych rozważaniach wskazuje na brak wiarygodności wskazań na temat ekologiczności produktu. Skarżący podkreślił, że brak jest jakichkolwiek podstaw do podważania ww. opinii w zakresie ekologiczności produktu. Zdaniem strony Organ nie formułuje w tym zakresie żadnych konkretnych wniosków.

Ponadto, samo wskazanie na brak wiarygodnych wskazań na temat ekologiczności produktu nie może stanowić wystarczającej podstawy do wykluczenia innowacyjności. Według Skarżącego Organ pominął w swych rozważaniach pełny wydźwięk i ogólny sens przedstawionej opinii, kwestionując jedynie wskazania na temat ekologiczności produktu. Nadto podkreślił, że za błędne należy także uznać stanowisko Organu odnoszące się do braku posiadania przez produkt spożywczy certyfikatu produktu ekologicznego. Celem przedsięwzięcia jest właśnie wprowadzenie na rynek certyfikowanego produktu ekologicznego. Wyjaśnił, że Projekt zakłada uzyskanie certyfikatu dla zakładu produkcyjnego, a następnie rozpoczęcie produkcji ekologicznego Produktu Spożywczego. Certyfikat taki będzie stanowił gwarancję dla konsumentów, że dany Produkt Spożywczy został wyprodukowany zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi przetwórstwa ekologicznego.

Zdaniem skarżącego załączone do wniosku dokumenty tj. biznes plan oraz opinia o innowacyjności szczegółowo opisują obiekty jakie będą użyte do produkcji, stosowaną technologię, rodzaj opakowania produktu spożywczego jak i proces przetwarzania produktu spożywczego, zgodny z wymogami przetwórstwa ekologicznego.

W konsekwencji Skarżący podkreślił, że biorąc pod uwagę definicję pojęcia “innowacji" z podręcznika OECD Podręcznik Oslo (nawet jeśli odwołać by się do trzeciego wydania tego Podręcznika), to należy uznać, że Projekt spełnia kryterium innowacji.

Strona zwróciła uwagę, że w wyniku realizacji dojdzie do wdrożenia innowacji procesowej oraz innowacji produktowej. Mając to na uwadze, należy przyjąć, że kryterium dopuszczające ogólne nr 7 będzie spełnione.

Nadto Skarżący wskazał, że zarzuty Organu, że Wnioskodawca odniósł się do zdiagnozowania oraz minimalizowania ryzyk: “jedynie na etapie wprowadzania produktów na rynek, nie odniósł się natomiast wcale do ryzyk związanych z etapami nabycia gruntu, prac budowlanych pozwoleniami, które to mogłyby znacząco utrudnić realizację wszystkich działań projektowych" zostały podniesione dopiero w Informacji 2. Nie stanowiły przedmiotu wypowiedzi Instytucji Zarządzającej na wcześniejszych etapach. Nie sposób ich zatem uznać, za słuszne. Podkreślił, że w Informacji 2 IZ wskazała, iż powyższe informacje “mają zasadnicze i kluczowe znaczenie w obszarze prawidłowego doboru wskaźników oraz możliwości ich osiągnięcia przez Wnioskodawcę." Wyjaśnił, że skoro informacje te mają zdaniem Organu kluczowe znaczenie, to tym bardziej dziwi, dlaczego nie zostały wskazane w Informacji 1. Gdyby tak się stało, Wnioskodawca miałby szansę wyjaśnić w proteście, dlaczego stanowisko Zarządu nie jest prawidłowe. Tymczasem, na te kwestie wskazano dopiero w Informacji 2. Zdaniem Strony potwierdza to, że ocena Projektu została dokonana nienależycie oraz nierzetelnie.

Strona podniosła dodatkowo, że z udostępnionych Skarżącemu Kart Oceny Projektu wynika, że ocena Projektu została dokonana przez dwóch ekspertów: B.W. oraz M.Z. Według Skarżącego dokonanie oceny przez osoby nieposiadające specjalistycznej i szczegółowej wiedzy w tak specyficznej branży jak przetwórstwo spożywcze nie może stanowić o wiarygodności takiej oceny. Nadto wskazał, że eksperci dokonujący oceny wniosku (jeśli już zostali wyznaczeni) powinni dysponować fachową wiedzą i znajomością danej branży na odpowiednim poziomie oraz posiadać odpowiednie doświadczenie zawodowe. Jako że Projekt dotyczy specjalistycznego obszaru, bez odpowiedniej wiedzy oraz kompetencji w tej dziedzinie nie jest możliwe dokonanie jego prawidłowej oraz obiektywnej oceny.

Zdaniem Skarżącego nie wykazano w dostateczny sposób okoliczności, które zdecydowały o nie uznaniu Projektu jako innowacyjny. Organ nie odwołał się do żadnych konkretnych treści zawartych przez Skarżącego we wniosku, biznes planie czy też opinii o innowacyjności. Podkreślił, że wytyk Instytucji Zarządzającej, która wskazała, że Protest nie może służyć uzupełnianiu wniosku należy odwrócić - to Instytucja Zarządzająca stara się zmodyfikować swoje wadliwe stanowisko zawarte w Informacji 1 poprzez dodawanie nowych okoliczności świadczących w jej ocenie o niespełnianiu danego kryterium. Zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 45 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, Instytucja Zarządzająca ma możliwość wezwania Wnioskodawcy do poprawy lub uzupełnienia wniosku w zakresie kryterium dopuszczającego ogólnego nr 7. Skoro tego nie zrobiła, nie sposób czynić Skarżącemu zarzut.

W konkluzji Skarżący wskazał, że Zarząd nie wyjaśnił w sposób dostateczny i jasny okoliczności, które zadecydowały o jego stanowisku. Nie odniósł się do konkretnych fragmentów biznes planu. Co ciekawe Zarząd przyznał, że wnioskowane o “dofinansowanie przedsięwzięcie jest nowością oraz innowacyjnością produktową i procesową jedynie dla Wnioskodawcy i może być uznane wyłącznie jako innowacyjność na skalę przedsiębiorstwa (str. 7 Informacji 2). Stanowisko Organu jest więc wewnętrznie sprzeczne.

Nadto Strona podniosła, że uchybienie terminowi do rozpatrzenia protestu z pewnością świadczy o naruszeniu zasady równego dostępu do pomocy, która to powinna być respektowana na każdym etapie oceny Projektu, w tym także podczas rozpatrywania Protestu. Powyższe jednoznacznie świadczy o nierzetelnym zachowaniu Instytucji Zarządzającej podczas rozpatrywania protestu. Organ nie zważał na interes Wnioskodawcy w rozpatrzeniu Protestu w wyznaczonym terminie, co więcej naruszył jego prawo do uzyskania informacji o kolejnym przedłużeniu terminu na rozpatrzenie protestu wraz z uzasadnieniem, co w konsekwencji podważa zaufanie do organów administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Zarząd podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia i wniósł o oddalenie skargi. Odpowiadając na zarzut przeprowadzenia oceny w sposób niedbały wskazała, że wyczerpująco zostało wyjaśnione dlaczego projekt nie spełniał skarżonych kryteriów.

W dniu 17 lipca 2020 r. pełnomocnicy skarżącego złożyli pismo procesowe, a wraz z nim jako załączniki stanowiska Ekspertów, którzy uczestniczyli w weryfikacji protestu złożonego przez M.M. W przedmiotowym piśmie podniesiono, że IZ prezentuje stanowiska Ekspertów jako opinie, w sytuacji gdy informacja z 29 kwietnia 2020 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu nie stanowi oceny dokonanej przez IZ, lecz w istocie tylko pogląd wyrażony przez Ekspertów. Zdaniem Strony świadczy to, że IZ nie dokonała własnej, samodzielnej oceny protestu pod względem merytorycznym. W konsekwencji Skarżący wskazał, że informacja będąca przedmiotem skargi w ogóle nie zawiera stanowiska IZ w przedmiocie zarzutów podniesionych w proteście, zaś działanie Zarządu należy uznać za niespójne oraz wewnętrznie sprzeczne, a dokonaną ocenę za nierzetelną.

W odpowiedzi na powyższe pismo pełnomocnik Organu wskazał, że stanowisko Skarżącego, że informacja z 29 kwietnia 2020 r. o nieuwzględnieniu protestu nie stanowi oceny IZ, lecz pogląd wyrażony przez ekspertów jest całkowicie bezzasadny. Wyjaśnił, że IZ zgodnie z art. 57 ustawy wdrożeniowej skorzystała z pomocy ekspertów, a sama informacja o nieuwzględnieniu protestu nie ograniczyła się tylko do stanowiska dotyczącego kryteriów merytorycznych, lecz zawierała wyczerpujące odniesienie do zarzutów proceduralnych i kryterium dopuszczającego nr 5, do których eksperci nie wyrażali w ogóle swego stanowiska. Ich rola ograniczyła się do pomocy Instytucji w celu rozpatrzenia trafności zarzutów wnioskodawcy w kontekście spełnienia przez projekt skarżonych kryteriów (dopuszczające ogólne nr 7 i kryterium dopuszczające sektorowe nr 1). Żaden z wspierających Instytucję ekspertów po otrzymaniu i analizie protestu Skarżącego nie uznał za zasadne spełnienie przez projekt kwestionowanych kryteriów.

Przedstawiono natomiast dodatkową argumentację, dlaczego projekt tych kryteriów nie spełnił. Nadto podkreślono, że w informacji o rozpatrzeniu protestu wyczerpująco odniesiono się do zarzutów Skarżącego, a stanowisko jedynie w części opiera się na stanowiskach ekspertów, które nie są rozbieżne, zatem stosowanie jakiejkolwiek analogii między niniejszą sprawą, a tą o sygn. akt III SA/Łd 143/17 jest całkowicie bezpodstawne. Organ wskazał, że miał pełne prawo wykorzystać stanowiska ekspertów do rozpatrzenia protestu, czyli skorzystać z pomocy, o której mowa w art. 57 ustawy wdrożeniowej. Informacja o rozpatrzeniu protestu w części została oparta na stanowiskach ekspertów, co nie powinno budzić żadnych wątpliwości prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny W Kielcach zważył, co następuje

Skarga jest zasadna, tym niemiej Sąd nie podziela w pełni argumentacji przedstawionej przez Skarżącego.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U.2019.2325 ze zm.), dalej "ustawa p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do ustaw szczególnych, przewidujących kontrolę sądów administracyjnych sprawowaną w stosunku do działania organów administracji publicznej zaliczyć trzeba niewątpliwie ustawę z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (j.t. Dz.U.2016.217), dalej jako "ustawa wdrożeniowa".

Należy zaznaczyć, że kontrola sądu administracyjnego jest ograniczona i powinna zmierzać do oceny, czy argumentacja oceniającego nie jest dowolna, czy mieści się w granicach danej sprawy, czy odpowiada definicji kryteriów wynikających z regulaminu. Dotyczy zatem oceny projektu pod względem spełniania kryteriów wyboru projektów co wynika z art. 37 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 44 ust. 1, a także w art. 53 ust. 1 i art. 57 ustawy wdrożeniowej. Kryteria wyboru projektów, muszą być przejrzyste, niedyskryminacyjne i zapewniać możliwość ich wyboru wpisujących się w cele odpowiednich priorytetów programów operacyjnych. Konkurs w rozpoznawanej sprawie został przeprowadzony na podstawie regulaminu uchwalonego przez Zarząd, który wyznaczał ramy prawne postępowania konkursowego i do którego podmioty uczestniczące miały obowiązek zastosowania się. Zgodnie z zasadami określonymi w regulaminie projekt poddawany jest ocenie formalnej oraz dwuetapowej ocenie merytorycznej.

Procedura odwoławcza została wyczerpana. Skarżący po otrzymaniu informacji z 3 lutego 2020 r., że projekt nr (...) pn. "(...)" złożony w ramach naboru nr RPSW.02.05.00-IZ.00-26-254/19 dla Działania 2.5 Wsparcie inwestycyjne dla sektora MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014 - 2020, został odrzucony z powodu niespełnienia kryterium B2. Dopuszczające sektorowe nr 1 pn. Czy projekt dotyczy innowacji produktowej lub procesowej oraz kryterium B1. Dopuszczające ogóle nr 7 pn. Adekwatność rodzaju wskaźników do typu projektu i realność ich wartości docelowych, wniósł w terminie przewidzianym ustawą protest, który nie został uwzględniony. W ustawowym terminie 14 dni skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Powyższe oznacza, że możliwa jest merytoryczna kontrola przez Sąd zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana została informacja Zarządu Województwa Ś. z 29 kwietnia 2020 r. nr (...) o nieuwzględnieniu protestu w związku z odrzuceniem projektu pn. "Wprowadzenie innowacyjnych w skali kraju produktów spożywczych" złożony w ramach naboru nr RPSW.02.05.00-IZ.00-26-254/19 dla Działania 2.5 Wsparcie inwestycyjne dla sektora MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014 – 2020 z powodu niespełnienia kryterium B2. Dopuszczające sektorowe nr 1 pn. Czy projekt dotyczy innowacji produktowej lub procesowej oraz kryterium B1. Dopuszczające ogóle nr 7 pn. Adekwatność rodzaju wskaźników do typu projektu i realność ich wartości docelowych.

Wzorcem sądowej kontroli czynności prawnej podejmowanej przez Zarząd Województwa Ś. jest powoływana powyżej ustawa wdrożeniowa, inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego, jak również regulamin konkursu, w ramach którego zgłoszono wniosek podlegający ocenie w niniejszej sprawie.

W pierwszej jednak kolejności wyjść należy od wyjaśnienia spornej kwestii, która wyłoniła się w trakcie postępowania sądowego, a została podniesiona przez pełnomocników skarżącego w piśmie datowanym na dzień 16 lipca 2020 r. (k. 322 i nast.), co nastąpiło po zamknięciu rozprawy. Zgodnie z treścią art. 55 i 57 ustawy wdrożeniowej protest rozpatruje instytucja zarządzająca. Nie powinno budzić wątpliwości, że weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, instytucja zarządzająca może skorzystać z pomocy m.in. ekspertów. W realiach przedmiotowej sprawy IZ skorzystała z pomocy dwóch niezależnych ekspertów.

Wskazać przy tym należy, co nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że podmiotem uprawnionym i zobowiązanym do rozpatrzenia protestu jest instytucja zarządzająca, a nie eksperci. W analizowanej sprawie rozpatrzenie protestu nie sprowadziło się jak twierdzi strona skarżąca tylko i wyłącznie do powołania się na opinie ekspertów. To takiego wniosku prowadzi szczegółowa analiza akt sprawy, w szczególności ma to swoje odzwierciedlenie w treści sporządzonej informacji skierowanej do skarżącego. Rzeczą oczywistą jest, że uzasadnienie stanowiska organu nie może w rzeczywistości być dosłownym przytoczeniem ocen przedstawionych przez ekspertów. Podkreślenia jednak wymaga, że istotą korzystania z opinii ekspertów jest to, że organ biorąc pod uwagę ich opinie uzasadnia powody dokonanej oceny projektu.

W konsekwencji za niezasadne należało uznać stanowisko skarżącego, w którym wskazał, że informacja z 29 kwietnia 2020 r. o nieuwzględnieniu protestu nie stanowi wyniku oceny Instytucji Zarządzającej, lecz pogląd wyrażony przez ekspertów. Skarżący uzasadniając stanowisko w tym zakresie powołał się na wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 143/17. Zaznaczenia jednak wymaga, że wskazane orzeczenie jest niemiarodajne w odniesieniu do przedmiotowej sprawy, albowiem nie przystaje do ustalonych okoliczności. W jego realiach Instytucja Zarządzająca z siedzibą w Łodzi rozpatrując protest lakonicznie powołała się tylko na opinie ekspertów, które cechowały się rozbieżnościami, z czym nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z uzasadnienia powołanego wyroku wynika, że Instytucja Zarządzająca z siedzibą w Łodzi "nie dokonała własnej oceny projektu w sensie merytorycznym odsyłając w tym zakresie do ocen ekspertów, które cechują się pewnym zakresem rozbieżności. Dlatego też Skarżący w sposób błędny zinterpretował powołane orzeczenie, albowiem dotyczy ono innej sytuacji faktycznej, która nie znajduje zastosowania w przedmiotowym postępowaniu.

Sąd nie podziela również argumentów skarżącego odnoszących się do podważenia fachowości ekspertów, których opiniami posiłkował się organ. Wskazać bowiem należy, że ocena przedmiotowego projektu została dokonana przez dwóch ekspertów zewnętrznych. Jak wyjaśniła IZ oraz pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę Instytucja Zarządzająca RPOWŚ na lata 2014-2020 nie powołuje członków KOP odrębnie dla każdego konkursu. Lista członków KOP wyłanianych do oceny zawiera wszystkich pracowników mogących brać udział w ocenie poszczególnych Działań i konkursów według wiedzy i doświadczenia. Na etapie ogłaszania konkursu załączany jest regulamin pracy KOP. Zgodnie z postanowieniami regulaminu w skład KOP wchodzą pracownicy Urzędu Marszałkowskiego Województwa Ś. oraz pracownicy wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych powołani Uchwałą Zarządu Województwa. W skład KOP mogą również wchodzić eksperci, o których mowa w art. 68a ustawy wdrożeniowej.

W związku z powyższym lista członków KOP oraz wykaz kandydatów na ekspertów dotyczy każdego konkursu w tym również konkursu nr RPSW.O2.O5.00-IZ.00-26-254/19. Zdaniem Sądu zarzut skarżącego, w którym podniósł, że do oceny Projektu zaangażowano ekspertów nieposiadających wiedzy i doświadczenia w zakresie przetwórstwa spożywczego, co oznacza, że wyrażone przez nich oceny - w zestawieniu z Opinią o innowacyjności - są niemiarodajne i nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia Instytucji Zarządzającej należało uznać za chybiony i nieuzasadniony. Eksperci zobowiązani byli do podpisania deklaracji poufności i oświadczenia o bezstronności. Niepodpisanie ww. dokumentów przez ekspertów pozbawiłoby ich możliwości oceny projektów w danym konkursie.

W konsekwencji zdaniem Sądu Skarżący w sposób instrumentalny potraktował niniejszy zarzut poddając w wątpliwość w sposób nieuzasadniony fachowość ekspertów, nie podając logicznie brzmiących argumentów na poparcie postawionego stanowiska, które ogranicza się w zasadzie do wskazania dziedzin eksperckich osób, które dokonały oceny Projektu.

Następnie wskazać należy, że ustawa wdrożeniowa określa ogólne reguły postępowania dotyczące wyboru projektów do dofinansowania. Zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wszystkim wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasady te mają charakter normatywny i znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z kolei z traktatowej zasady równości (art. 9 TWE oraz art. 2 i 157 ust. 4 TFUE).

Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest natomiast z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru. Naruszenie którejkolwiek z zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej na jakimkolwiek etapie oceny projektu stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy.

Zauważyć w tym miejscu należy, że zakres kontroli przeprowadzonej przez sąd administracyjny w sprawach dotyczących wniosków o dofinansowanie projektów jest ograniczony. Rola sądu sprowadza się do zbadania czy zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane po uprzednim przeprowadzeniu zgodnego z prawem postępowania, w tym w zgodzie z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., II GSK 4048/17 określone w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasady ogólne, sprowadzające się do stwierdzenia, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny mają charakter normatywny (wyrok dostępny w "CBOSA").

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że wynikająca z art. 37 ustawy wdrożeniowej zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie samego tego postępowania konkursowego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów.

Wymogi zaś stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia, miałoby to skutkować negatywnymi konsekwencjami, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny, a więc tak, aby nie pozostawiało to żadnych wątpliwości odnośnie do przyjmowanych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania, które to kryteria oceny powinny być znane wnioskodawcom.(por. wyroki NSA z dnia: 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 856/10 - 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 5141/16 - 8 lutego 2017 r., dostępne w CBOSA).

Podkreślenia jednocześnie wymaga, że w sprawach dotyczących wniosków o dofinansowanie projektów kontrola sądowoadministracyjna nie polega na weryfikacji merytorycznej wniosku, lecz sprowadza się do zbadania czy przeprowadzona procedura konkursowa oraz dokonana w jej trakcie ocena projektu nie naruszają powyższych reguł. Zmierza w szczególności do oceny, czy argumentacja oceniających oraz instytucji zarządzającej nie jest dowolna, czy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca, odpowiadająca generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, nie budzący wątpliwości, prezentując przesłanki wyboru - dokonanej oceny w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami. W orzecznictwie podnosi się również, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do merytorycznej weryfikacji oceny projektu, dokonanej na podstawie opinii ekspertów, na przykład poprzez odmienną ocenę założeń tego projektu (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2013 r., II GSK 2249/13, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 6 grudnia 2017 r., I SA/Go 438/17- dostępne w CBOSA).

W konsekwencji stwierdzić należy, że kontrola sądu przeprowadzona w rozstrzyganej sprawie miała na celu zbadanie zgodności postępowania Instytucji Zarządzającej przy ocenie projektu Skarżącego z obowiązującym prawem w tym w szczególności z ustawą wdrożeniową, regulaminem konkursu zamkniętego dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Działania 2.5 Wsparcie inwestycyjne dla sektora MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014 – 2020.

Spór w sprawie dotyczył prawidłowości przeprowadzonej oceny merytorycznej projektu M.M. pod nazwą "(...)" złożony w ramach naboru nr RPSW.02.05.00-IZ.00-26-254/19. Przeprowadzając kontrolę dokonanej oceny projektu przez Instytucję Zarządzającą sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że ocena ta została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy i nie może być uznana za rzetelną i przejrzystą w odniesieniu do kwestionowanych kryteriów: B2. Dopuszczające sektorowe nr 1 pn. Czy projekt dotyczy innowacji produktowej lub procesowej oraz kryterium B1. Dopuszczające ogóle nr 7 pn. Adekwatność rodzaju wskaźników do typu projektu i realność ich wartości docelowych.

W niniejszej sprawie IZ wyraziła stanowisko, że Wnioskodawca błędnie zinterpretował wskaźniki dotyczące wprowadzenia innowacji procesowych oraz produktowych w wyniku realizacji projektu. W wyniku realizacji projektu nie powstanie innowacja procesowa ani produktowa w stosunku do już istniejących, ponieważ takie nie istnieją na tym etapie realizacji projektu, a co za tym idzie podważa to wiarygodność i realność wykazanych przez Wnioskodawcę wskaźników rezultatu. Natomiast w odniesieniu do Kryterium dopuszczającego sektorowego nr 1 dotyczącego innowacji produktowej lub procesowej Zarząd wskazał m.in., że poza zapisami zawartymi we wniosku o dofinansowanie oraz Biznes Planie, nie zostały przedstawione żadne dodatkowe, wiarygodne dokumenty i dane potwierdzające innowacyjność projektu (np. dokumenty patentowe, publikacje naukowe, dostępne badania, wynik przeszukiwania baz danych, literatura fachowa).

Odnosząc się do przedstawionej opinii o innowacyjności wskazał, że dotyczy ona powstania nowego produktu u przedsiębiorcy (certyfikowany pasztet ekologiczny) i nie podaje na czym polega i przez kogo certyfikowane będą składniki roślinne wykorzystywane do komponowania nowego produktu, czy też może certyfikacja dotyczyć będzie powstałego nowego produktu finalnego.

Zaznaczenia wymaga, że skoro ocena projektu następuje na podstawie dokumentacji konkursowej, to obowiązkiem Zarządu było odnieść się do wszystkich faktów w niej wskazanych, a dotyczących spornych Kryteriów, tak aby wynik tej oceny odpowiadał wymogom zakreślonym art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz Regulaminu Konkursu.

Zgodnie z treścią definicji kryterium dopuszczającego sektorowego nr 1 "Czy projekt dotyczy innowacji procesowej lub produktowej " ocenie podlega, czy projekt dotyczy innowacji produktowej lub procesowej. Nie jest możliwe dofinansowanie projektów, których efektem jest wyłącznie wdrożenie rozwiązania stanowiącego innowację marketingową lub organizacyjną. Do oceny kryterium przyjmuje się definicję innowacji określoną w podręczniku OECD Podręcznik Oslo http://www.pi.gov.pl/PARPFiles/media/_multimedia/6346DDDAFC5247EABAF225A43CA94EDA/20110308_140728%20Oslo%20Manual.pdf, zgodnie z którą przez innowację należy rozumieć wprowadzenie do praktyki w gospodarce nowego lub znacząco ulepszonego rozwiązania w odniesieniu do produktu (towaru lub usługi), procesu, marketingu lub organizacji.

Zgodnie z ww. definicją można rozróżnić:

1. • innowację produktową - oznaczającą wprowadzenie na rynek przez dane przedsiębiorstwo nowego towaru lub usługi lub znaczące ulepszenie oferowanych uprzednio towarów i usług w odniesieniu do ich charakterystyk lub przeznaczenia;
2. • innowację procesową - oznaczającą wprowadzenie do praktyki w przedsiębiorstwie nowych lub znacząco ulepszonych metod produkcji lub dostawy;
3. • innowację marketingową - oznaczającą zastosowanie nowej metody marketingowej obejmującej znaczące zmiany w wyglądzie produktu, jego opakowaniu, pozycjonowaniu, promocji, polityce cenowej lub modelu biznesowym, wynikającej z nowej strategii marketingowej przedsiębiorstwa;
4. • innowację organizacyjną - polegającą na zastosowaniu w przedsiębiorstwie nowej metody organizacji jego działalności biznesowej, nowej organizacji miejsc pracy lub nowej organizacji relacji zewnętrznych.

Dodatkowym efektem projektu może być wprowadzenie nowych rozwiązań organizacyjnych lub nowych rozwiązań marketingowych prowadzących do poprawy produktywności i efektywności przedsiębiorstwa. Wspierane będą projekty obejmujące wprowadzenie na rynek produktu/usługi lub procesu, innowacyjnego co najmniej w skali ponadlokalnej (co najmniej powiatowej). Należy przez to rozumieć, że innowacja wdrażana w wyniku realizacji projektu może być stosowana w danym powiecie województwa ś. nie dłużej niż 3 lata. Weryfikacja nastąpi w oparciu o zapisy wniosku o dofinansowanie oraz dodatkowych dokumentów i danych potwierdzających innowacyjność projektu (np. dokumenty patentowe, publikacje naukowe, dostępne badania, wynik przeszukiwania baz danych, literatura fachowa, opinia o innowacyjności). Z przedstawionych dokumentów musi jednoznacznie wynikać, że innowacja wdrażana w wyniku realizacji projektu nie jest stosowana w danym powiecie województwa ś. dłużej niż 3 lata.

Oceniając istnienie bądź nie innowacji (w tym produktowej lub procesowej) na organie spoczywał obowiązek oceny całości dokumentacji projektowej. Zdaniem Sądu organ uchybił temu obowiązkowi pomijając informacje istotne z punktu widzenia oceny tego kryterium. Dodatkowo organ oceniając innowacyjność posłużył się argumentami spoza definicji m.in. brak doświadczenia Wnioskodawcy w obszarze, w którym zamierza podjąć działalność, brak programu utylizacji produktu czy certyfikacji produktu. Powyższe powoduje, że organ wykroczył poza definicje kryterium innowacyjności. Organ nie omówił w sposób pełny i kompleksowy opinii przedłożonej przez Wnioskodawcę pomijając choćby te jej fragmenty gdzie opiniujący wskazywali, że produkt który zamierza wprowadzić na rynek jest niespotykany w skali kraju. Organ pominął również te fragmenty opinii, które odnosiły się do unikalnego składu produktu. Innymi słowy organ nie wziął pod uwagę i nie omówił wszystkich argumentów przedstawionych w opinii.

W pierwszej kolejności Sąd odniesienie się do zarzutu skarżącego związanego z wykorzystaniem w procesie oceny nieaktualnych materiałów tj. poprzedniej wersji podręcznika Oslo wskazać należy, że w całej dokumentacji konkursowej stosuje się definicję innowacji zawartą w podręczniku OECD Podręcznik OSLO z 2005 r. (wyd.

3) i według takiego brzmienia dokonywana była ocena projektów konkursowych składanych w ramach w ramach konkursu. Organ w załączniku nr 1 do Uchwały nr 202/2019r. KM RPOWŚ 2014-2020 z dnia 20 lutego 2019r wskazał w opisie znaczenia kryteriów na definicje innowacji przedstawionej w.w. wydaniu Podręcznika. W konsekwencji uznać należy, że myli się skarżący zarzucając organowi korzystanie z nieaktualnych materiałów. Podręcznik Oslo wyd. 3 określa definicje wprowadzonych innowacji, natomiast skalę i zakres oddziaływania wskazane są w RPO WŚ oraz Regulaminie naboru. Nadto godzi się zauważyć, że przystąpienie do konkursu jest równoznaczne z akceptacją przez wnioskodawcę postanowień Regulaminu konkursu oraz jego załączników. Tych okoliczności Skarżący zdaje się nie dostrzegać. Należy również zwrócić uwagę na to, że uzasadniając złożoną skargę Strona popada w pewnego rodzaju sprzeczność wskazując, że "...biorąc pod uwagę definicję pojęcia “innowacji" z podręcznika OECD Podręcznik Oslo (nawet jeśli odwołalibyśmy się do trzeciego wydania tego Podręcznika), to należy uznać, że Projekt spełnia kryterium innowacji..." (str. 17 skargi). Powyższe stanowisko sprawia, że Skarżący z jednej strony eksponuje, że organ posłużył się nieaktualnym wydaniem podręcznika Oslo przy ocenie kryterium dopuszczającego sektorowego nr 1, z drugiej zaś wskazuje na definicje z Podręcznika Oslo wyd. 3, w świetle której Wnioskodawca jego zdaniem również spełnia rzeczone kryterium.

Tym niemiej pomijając wskazany mankament skargi powodujący jej wewnętrzną sprzeczność, wyjaśnienia wymaga, że przez definicję pojęcia,,innowacji" z podręcznika OECD Podręcznik Oslo wyd. 3, rozumieć należy wdrożenie nowego lub znacząco udoskonalonego produktu (wyrobu lub usługi) lub procesu, nowej metody marketingowej lub nowej metody organizacyjnej w praktyce gospodarczej, organizacji miejsca pracy lub stosunkach z otoczeniem. Natomiast przez "innowację produktową" należy rozumieć wprowadzenie wyrobu lub usługi, które są nowe lub znacząco udoskonalone w zakresie swoich cech lub zastosowań. Zalicza się tu znaczące udoskonalenia pod względem specyfikacji technicznych, komponentów i materiałów, wbudowanego oprogramowania, łatwości obsługi lub innych cech funkcjonalnych.

Nadto zgodnie z Podręcznikiem Oslo (wyd. 3), w rozdziale dotyczącym zasad gromadzenia i interpretacji danych dotyczących innowacji wskazano, że innowacje produktowe (w obrębie produktów) mogą wykorzystywać nową wiedzę lub technologie bądź bazować na nowych zastosowaniach lub kombinacjach istniejącej wiedzy i technologii. Termin "produkt" jest stosowany na oznaczenie zarówno wyrobów, jak i usług. Do innowacji produktowych zalicza się zarówno wprowadzenie nowych wyrobów i usług, jak i znaczące udoskonalenia istniejących wyrobów i usług w zakresie ich cech funkcjonalnych lub użytkowych.

Mając na uwadze treść przywołanej definicji zdaniem Sądu Zarząd w sposób błędny, gdyż niepełny dokonał oceny dokumentacji projektowej w zakresie kryterium innowacyjności. Zauważenia bowiem wymaga, że w biznes planie Skarżący opisał na czym będzie polegać innowacyjność procesowa, produktowa i organizacyjna projektu. Wskazał, że innowacja produktowa polegać będzie na wprowadzeniu przez firmę na rynek innowacyjnego produkt spożywczego w skali kraju (linii produktów), w postaci ekologicznych pasztetów roślinnych zawierających składniki pozytywnie oddziałujące na ludzki organizm. Wskazał, na czym ta innowacyjność będzie polegać, opisując skład produktu, proces produkcji, jego właściwości oraz sposób pakowania. Wskazał, że w chwili obecnej nie istnieje na rynku krajowym produkt o analogicznych cechach od zadeklarowanego. Wnioskodawca przedstawił opinię o innowacyjności sporządzoną przez pracowników Uniwersytetu Przyrodniczego w P. W biznes planie Wnioskodawca wskazał również, że nowy produkt wytwarzany będzie wyłącznie z naturalnych certyfikowanych składników roślinnych, bez sztucznych dodatków, w tym konserwantów.

Podkreślił, że nie tylko nie będzie zawierał substancji odzwierzęcych ale i w procesie jego produkcji nie będą one wykorzystywane. Dzięki wysokiemu udziałowi ziaren roślin strączkowych nie ma on odpowiednika na rynku. Zgodnie z recepturami będą one stanowiły min. 63 % całkowitej masy produktu. Nadto przedstawił zestawienie pasztetów wegańskich dostępnych na rynku (str. 23 biznes planu) oraz przeprowadził analizę rynku (potencjalnych nabywców produktu, sprzedaży produktów ekologicznych) str. 24-27. W dalszej części biznes planu (str.

29) Wnioskodawca podkreślił, że dzięki unikalnej recepturze zawierającej certyfikowane naturalne składniki roślinne (z wyjątkiem soli), o działaniu prozdrowotnym (układ pokarmowy), technologii nie powodującej znaczącej utraty substancji odżywczych, nie wykorzystującej surowców lub produktów pochodzenia zwierzęcego oraz zastosowaniu biodegradowalnego opakowania Wnioskodawca zaoferuje produkt najwyższej jakości, wspomagający dobrostan organizmu, o wyjątkowych walorach smakowych i wydłużonym terminie przydatności do spożycia. Zwiększona zawartość białka, szczególnie egzogennych aminokwasów BCAA, będzie go czyniła wartościowym dla osób aktywnych fizycznie i uprawiających sport (str. 29).

Wnioskodawca poprzez produkcje nowej serii produktów spożywczych w biznes planie, wniosku oraz w opinii o innowacyjności starał się wykazać, że będzie produkował linię produktów spożywczych (pasztetów) o niespotkanym składzie w skali przynajmniej lokalnej. W biznes planie artykułował istotne różnice pomiędzy produktami istniejącymi na rynku żywności ekologicznej (pasztetami), a planowanym do wdrożenia w procesie produkcji produktem. Co również istotne przedstawiona przez Wnioskodawcę opinia o innowacyjności w swych wnioskach stwierdza, że planowane wykorzystanie roślin strączkowych w niespotykanej dotychczas proporcji i kompozycji, zaprojektowanie produktu spożywczego typu pasztet oraz towarzyszące temu zmiany procesowe i organizacyjne mają charakter innowacyjny i przyczyniają się do trwałego i znacznego wzrostu konkurencyjności rynkowej Producenta pasztetów. Opiniujący wskazali, że wyniku realizacji projektu do oferty wnioskodawcy zostaną dodane produkty wskazując na trzy innowacje.

Po pierwsze zaznaczyli, że opracowane innowacyjne produkty będą zawierały składniki wyłącznie roślinne, bez udziału składników odzwierzęcych, w tym dominować będą: soczewica, ciecierzyca i fasola (m.in. 63%), a dzięki zastosowaniu spoiwa roślinnego (np. pektyn) będzie produktem innowacyjnym dostarczającym element pozwalający na kreowanie go jako produktu oddziałującego na pracę przewodu pokarmowego, a także dobrostan organizmu. Będzie się on cechował (w porównaniu do obecnie dostępnych na rynku produktów) kompozycją surowców roślinnych, w których zastosowano optymalną proporcję składników strączkowych zawierających białko i fitoestrogeny. Wskazali, że w wyniku realizacji projektu dojdzie do wprowadzenia na rynek krajowy certyfikowanych pasztetów ekologicznych o udokumentowanym pochodzeniu. Zaopiniowali, że wyprodukowanie pasztetu w kształcie kostki opakowanej w materiał ekologiczny i w 100% biodegradowalny, bez zastosowania popularnych tworzyw sztucznych, tym samym będzie innowacją i alternatywą dla dotychczasowych produktów znajdujących się na rynku.

Nadto opiniujący wyjaśnili, że zaproponowane rozwiązanie odpowiada aktualnie stosowanym najwyższym standardom w zakresie produkcji żywności o atrakcyjnych walorach estetycznych, trwałej mikrobiologicznie i wegańskiej. Innowacyjność technologiczna projektu polega opracowaniu linii produktów o wysokich walorach odżywczych i sensorycznych. Dzięki zastosowaniu nowych receptur i składników przyjaznych środowisku naturalnemu możliwym stanie się produkcja pasztetów wegańskich w dużej skali, przy jednoczesnym zwiększeniu jakości. Produkty te będą mogły zaspokoić oczekiwania przemysłu alternatywnego dla mięsnego, czyli warzywno-owocowego jak również gastronomicznego.

Ponadto dzięki ofercie nowych produktów o wysokiej jakości, spełniających wymagania szerokiego grona odbiorców, jest wysoce prawdopodobne, że konsument oczekujący innowacyjnych produktów żywnościowych pozbawionych mięsa będzie zainteresowany ich zakupem. Powyższe zdaniem opiniujących rozwiązanie jest rozwiązaniem nowatorskim zarówno w przemyśle krajowym i świata.

Zarząd poddając ocenie przedmiotową opinię stwierdził, że dotyczy ona powstania nowego produktu u przedsiębiorcy (certyfikowany pasztet ekologiczny) i nie podaje na czym polega i przez kogo certyfikowane będą składniki roślinne wykorzystywane do komponowania nowego produktu, czy też może certyfikacja dotyczyć będzie powstałego nowego produktu finalnego. Nadto wskazał, że nie odnosi się do dostępności, konkurencyjności innych innowacyjnych produktów o podobnych rozwiązaniach technologicznych i przeznaczeniach, a które to mogą być dostępne na rynku docelowym (w powiecie województwa ś. dłużej niż 3 lata). Dokonana ocena opinii przez organ jest nie rzetelna, albowiem nie odnosi się do jej całości, jest przy tym mało wnikliwa i nie uwzględnia choćby treści powołanej powyżej. Nie uwzględnia ona i nie poddaje należytej ocenie całości dokumentacji projektowej, której treści przytoczono powyżej.

Należy nadto podkreślić, że w pewnych fragmentach skarżonej informacji Zarząd wziął pod uwagę okoliczności podane przez Wnioskodawcę w biznes planie, które nie mieszczą się w definicji innowacyjności czy to produktowej czy procesowej – np. okoliczność braku zatrudnienia pracowników, brak doświadczenia. Czyni to wynik tej oceny wykraczającym poza ramy definicji innowacyjności, wynikającej z ocenianego kryterium. Działanie takie jest nieuprawnione, a zarazem błędne. Stwierdzić zatem należy, że IZ w sposób błędny dokonała oceny merytorycznej dokumentacji projektowej, w tym przedłożonej przez Stronę opinii.

Jak wyżej wskazano organ nie odwołał się do konkretnych zapisów biznes planu, czy opinii o innowacyjności, chociażby tych przywołanych powyżej, a odnoszących się do uzasadnienia Kryterium dopuszczającego sektorowego nr 1 – Czy projekt dotyczy innowacji produktowej lub procesowej?

Co również istotne z punktu dokonanej oceny kryterium innowacyjności (jej wadliwości) wskazać należy, że Zarząd w sposób błędny posłużył się przykładem firmy "K.". W szczególności chodzi tutaj o wskazanie przez Organ, że oferowany do wprowadzenia produkt przez Wnioskodawcę poprzez ulepszenie produktu poprzez zwiększenie w jego składzie surowców strączkowych przekładających się na wyższą ilość białka w produkcie nie powoduje, że produkt ten zyska unikalne cechy czy właściwości wobec produktów dostępnych jako produkującej na rynku lokalnym. Należy bowiem mieć na uwadze to, że firma "K." to producent wyrobów wędliniarskich pochodzenia mięsnego (zwierzęcego).

Następnie wskazać należy, że IZ błędnie przyjęła, iż Wnioskodawca nie przeprowadził analizy rynku, w sytuacji gdy w biznes planie zawarł informację dotyczącą badania rynku. Wnioskodawca przedstawił na moment składania wniosku zestawienie ekologicznych pasztetów wegańskich w skali kraju. Zarząd wskazał, że Wnioskodawca nie odniósł się natomiast do sprzedaży wegetariańskich pasztetów na rynku, w którym ma powstać inwestycja. Zauważyć jednak należy, że Wnioskodawca przedstawił w biznes planie badanie runku krajowego (str. 24 – 32), w którym ze swej istoty niejako mieści się pojęcie rynku lokalnego.

Nadto IZ wskazała, iż "...z przedstawionych informacji wynika, że sprzedaż będzie dotyczyła głównie osób m.in. pochodzących z dużych ośrodków miejskich (Warszawa, Kraków, aglomeracja śląska, Poznań, Trójmiasto, Wrocław), czyli poza terenem powiatu j....". Organ zatem wziął pod uwagę okoliczność, na którą zwrócił uwagę Wnioskodawca, że właśnie osoby z tych miast będą adresatem nowego produktu, pomiął jednak pozostałe grupy na które wskazywał w biznes planie, a skoro tak dokonana ocena tego kryterium i z tej przyczyny nie może zostać uznana za rzetelną.

Powyższe prowadzi do wniosku, że Organ w sposób wyrywkowy i fragmentaryczny ocenił dokumentacje projektową, nie zaś jako całość i we wzajemnym powiązaniu. Powołanie się na fragmenty dokumentacji, które przemawiają za negatywną bądź pozytywną oceną danego kryterium nie może zostać uznane za prawidłowe w świetle art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Tak dokonana ocena nie nosi cech rzetelności i z tej przyczyny nie może zostać zaakceptowana przez Sąd.

Nadto przechodząc dalej w zakresie certyfikacji produktu Organ błędnie przyjął, że skoro Wnioskodawca nie certyfikował produktu (co oczywiste przecież nie ma go jeszcze na rynku, produkcja ma dopiero się rozpocząć) przełożył okoliczność tą na uzasadnienie o braku innowacyjności, a tym samym nie spełnienie kryterium sektorowego nr 1. Powyższe jak by mogło się wydawać posiada wtórny charakter i nie mieści się w zakresie pojęcia innowacyjności, zaś w realiach przedstawionych w projekcie z punktu widzenia oceny badanego kryterium nie ma znaczenia. Podobnie rzecz się ma jeżeli weźmiemy pod uwagę wyeksponowany w informacji przez Zarząd brak doświadczenia w branży żywnościowej, który organ wytyka Wnioskodawcy oraz brak potencjału kadrowego, wskazując, że w chwili obecnej nie zatrudnia osób na podstawie umowy o pracę, czy umowy zlecenia. Kwestia doświadczenia lub jego braku w obszarze, w którym zamierza działać Skarżący i wnioskował o stosowane wsparcie w ramach udzielenia dotacji również wykracza poza ramy definicji innowacyjności.

Sam z resztą organ podkreślił w udzielonej informacji (str. 9), że w związku z tym, iż Wnioskodawca nie działał w branży jego obowiązkiem jako tzw. "start up" w branży - było kompleksowe uzasadnienie i wyjaśnienie gotowości Wnioskodawcy do dywersyfikacji swojej działalności gospodarczej i gotowości do osiągnięcia zaplanowanych wskaźników. Podobnie rzecz się ma jeżeli weźmiemy pod uwagę to, że w ramach oceny kryterium innowacyjności organ rozważał kwestię związaną z utylizacją produktu, który Wnioskodawca zamierza wprowadzić na rynek. IZ wskazała, że "ani zapisy dokumentacji projektowej ani opinia o innowacyjności nie odnosi się do tematu ekologicznej utylizacji niesprzedanych w ciągu 7 dni produktów. Nie wskazano miejsca biodegradacji produktów o krótkim okresie przydatności do spożycia (zdolności produkcyjne do 50 t/rok przetwarzanych owoców i warzyw oraz do 300 t/dobę wyrobów gotowych) - w okresie trwałości projektu". Należy zwrócić uwagę, że powyższa okoliczność również wykracza poza ramy pojęcia innowacyjności.

Nadto zauważenia wymaga, że specyfika projektu przedstawionego przez Wnioskodawcę i rodzaj branży w której zamierza działać powoduje, iż wskazał on na potrzebę nabycia gruntu i wybudowania zakładu produkcyjnego wraz ze stosownym zapleczem technicznym. Tymczasem Zarząd w informacji w ramach kryterium dotyczącego innowacyjności wskazał, że "... Wnioskodawca nie posiada bazy do wprowadzenia na rynek innowacji produktowej i procesowej w skali ponadregionalnej. Grunt dopiero będzie nabyty w ramach realizacji działań projektowych (nie wykazana została przedwstępna umowa kupna gruntu). Zgodnie z zapisami aplikacyjnymi istnieje konieczność budowy od podstaw nowego zakładu, wyposażenia go i dopiero rozpoczęcie produkcji finalnej nowego produktu...".

Podsumowując dotychczasowe rozważania i odnosząc się do uwag zgłoszonych przez Skarżącego, Sąd podziela zarzut skargi, że wynik oceny Projektu nie został należycie uzasadniony ponieważ Zarząd nie wyjaśnił w sposób dostateczny i jasny okoliczności, które zadecydowały o odrzuceniu projektu z powodu niespełnienia kwestionowanych kryteriów. Organ przy ocenie innowacyjności wziął pod uwagę czynniki nie związane z przedmiotowym kryterium i związaną z nim definicją, co stanowi o wadliwości tak dokonanej oceny. Nadto Zarząd dokonał niepełnej oceny opinii o innowacyjności, fragmentarycznie powołując się na jej zapisy i wnioski. Organ nie ocenił jej w sposób kompleksowy, albowiem powołał się na wyrwane z kontekstu wypowiedzi opiniujących nie analizując jej jako całości oraz we wzajemnym powiązaniu z pozostałą dokumentacją projektową, a w szczególności zapisami zawartymi w biznes planie.

W konsekwencji pobieżna i mało wnikliwa ocena dokumentacji projektowej przełożyła się na dokonanie negatywnej oceny kryterium sektorowego nr 1 pn. czy produkt dotyczy innowacji produktowej lub procesowej, co przełożyło się także na ocenę drugiego z kwestionowanych kryteriów.

Organ błędnie ocenił brak spełnienia kryterium dopuszczającego nr 7, albowiem powiązał je z brakiem spełnienia kryterium dopuszczającego sektorowego nr 1, co jak wynika z powyższych uwag było co najmnniej przedwczesne. Oceniając spełnienie bądź nie tego kryterium organ nie poddał również dostatecznej ocenie dokumentacji projektowej. Nie ocenił znaczenia podanych informacji z punktu widzenia spełnienia tego kryterium. Zatem organ przedwcześnie uznał brak spełnienia kryterium dopuszczającego nr 7.

Zgodnie z definicją kryterium dopuszczającego ogólnego nr 7 zawartą w załączniku nr 1 do Uchwały nr 202/2019 r KM RPOWŚ 2014-2020 z dnia 20.02.2019 r. - przy ocenie kryterium pn. adekwatność rodzaju wskaźników do typu projektu i realność ich wartości docelowych badana będzie w szczególności adekwatność przedstawionych wskaźników do typu projektu, poprawność ich sformułowania, właściwy dobór do każdego zakresu rzeczowego. Analizie poddana zostanie również wiarygodność, osiągalność zakładanych wartości wskaźników, jak również to, czy w sposób kompleksowy opisują one zakres rzeczowy inwestycji i odzwierciedlają zakładane cele działania/priorytetu.

Tymczasem w uzasadnieniu przedmiotowego kryterium IZ wskazała, że Wnioskodawca odniósł się do zdiagnozowania oraz minimalizowania ryzyk jedynie na etapie wprowadzania produktów na rynek, nie odniósł się natomiast wcale do ryzyk związanych z etapami nabycia gruntu, prac budowlanych, pozwoleniami, które to mogłyby znacząco utrudnić realizację wszystkich działań projektowych (str. 4 informacji). W kontekście powyższego stanowiska wskazać należy, że Organ nie dokonał wyczerpującej analizy dokumentacji projektowej. Podkreślenia wymaga, że Wnioskodawca w biznes planie wskazał, że planuje nabyć nieruchomość gruntową we wrześniu 2019 roku, następnie w grudniu 2019 uzyskać pozwolenie na budowę, nie później niż w ciągu 6 miesięcy od daty wyboru projektu do dofinansowania.

Nadto podniósł, że zagrożeniem na etapie realizacji projektu będzie wzrost cen robót budowlanych i przedstawił działania alternatywne. We wniosku o dofinansowanie w jego załączniku 10a str. 9 Wnioskodawca wskazał, że jest on w tracie nabywania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pozostałe zaś czynności administracyjne niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę wskazał jako: nabycie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i złożenie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wraz z załącznikami. Wskazał również organ, który będzie właściwy do wydania pozwolenia na budowę oraz wskazał termin w jakim ma nastąpić jego wydanie (k. 203 akt sprawy).

W konsekwencji stwierdzić należy, że twierdzenie Organu, iż Wnioskodawca nie odniósł się do ryzyk związanych z etapami nabycia gruntu czy prac budowlanych, zostało sformułowane bez analizy powyższych twierdzeń strony, co mogło mieć wpływ na wynik oceny omawianego kryterium.

Nadto zauważyć należy, że w definicji przedmiotowego kryterium wskazano, że na wezwanie Instytucji Zarządzającej RPOWŚ 2014-2020, Wnioskodawca może uzupełnić lub poprawić projekt w zakresie niniejszego kryterium na etapie oceny spełniania kryteriów wyboru (zgodnie z art. 45 ust. 3 ustawy wdrożeniowej). W Regulaminie przedmiotowego konkursu w jego § 14 pkt 12 wskazano natomiast, że w uzasadnionych przypadkach na etapie oceny spełnienia kryteriów dopuszczających oceniający mogą zwrócić się do wnioskodawcy o dokonanie wyjaśnień, uzupełnień lub poprawy ocenianego projektu (zgodnie z art. 45 ust. 3 ustawy wdrożeniowej). Wnioskodawca zostanie wezwany do uzupełnienia/poprawienia w przypadku braku informacji lub przedstawieniu niewystarczających informacji co do sposobu i zakresu spełnienia danego kryterium.

W związku powyższym, Sąd podziela zarzut skargi, że wynik oceny Projektu nie został należycie uzasadniony ponieważ Zarząd nie wyjaśnił w sposób dostateczny i jasny okoliczności, które zadecydowały o nie spełnieniu kwestionowanych Kryteriów. Stwierdzić zatem należy, że Instytucja w sposób błędny i dokonała oceny merytorycznej Projektu.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 57 ustawy wdrożeniowej wskazać należy, że w tym przepisie termin przewidziany na rozpatrzenie protestu ma charakter instrukcyjny. Z brzmienia wyżej wymienionego przepisu nie wynika bowiem, jakie konsekwencje niesie za sobą jego niedochowanie.

W konsekwencji mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Zarząd nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący okoliczności, które zadecydowały o odrzuceniu projektu i nieuwzględnieniu protestu. Jak wynika z literalnego brzmienia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.

W ocenie Sądu, co zostało wykazane wyżej, zasadne były zarzuty skargi stwierdzające naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w związku oceną kryterium dopuszczającego sektorowego nr 1 i dopuszczającego ogólnego nr 7, co mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownym postępowaniu, IZ wypełni wytyczne Sądu, sformułowane wyżej w uzasadnieniu niniejszego wyroku i przeprowadzi ocenę w.w. kryteriów w taki sposób aby uczynić zadość zasadom przewidzianych ww. przepisie ustawy wdrożeniowej oraz z uwzględnieniem Regulaminu konkursu. Z powyżej przedstawionych względów konieczne jest ponowne przeprowadzenie tej oceny, z uwzględnieniem stanowiska sformułowanego w uzasadnieniu wyroku.

Końcowo zauważenia wymaga, że na rozprawie w dniu 9 lipca 2020r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a odmówił przeprowadzenia wnioskowanych w skardze dowodów, albowiem w przekonaniu Sądu nie były one niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a w konsekwencji dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy.

W ocenie Sądu zasadnym było zatem orzeczenie - zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję.

O zwrocie kosztów postępowania (wpis od skargi - 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a.