Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2010r. sygn. akt I SA/Ke 194/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania
Pismem z dnia 24 kwietnia 2010r. skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 27 kwietnia 2010r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył wniosek na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca pozostaje sam w gospodarstwie domowym. Nie posiada majątku, ani oszczędności. W uzasadnieniu wniosku skarżący oświadcza, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Pracodawca zalega z wypłatą wynagrodzenia za 7 miesięcy.
W myśl przepisu art. 173 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna stosownie do postanowień przepisu art. 175 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, albo doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych.
Stosownie do przepisu art. 245 § 3 w/w ustawy prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje między innymi ustanowienie radcy prawnego i zgodnie z postanowieniami przepisu art. 246 § 1 pkt 2 przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny.
Analiza złożonego przez M. K. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego oraz akt administracyjnych wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Uwzględniając wniosek wzięto pod uwagę sytuację finansową skarżącego, przede wszystkim fakt, że skarżący pozostaje bez pracy, poprzedni pracodawca zalega z wypłatą wynagrodzenia za okres 7 miesięcy, nie posiada majątku, mieszka w domu należącym do jego dziadków należało stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego.
Jednocześnie wskazać trzeba, że w sprawie nie orzekano w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem wnioskodawca zwolniony jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy. Zwolnienie to wynika z przepisu art. 239 pkt 1 lit. e ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.
Wobec powyższego działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.