Uzasadnienie
Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga spełnienia przez skarżącego warunków formalnych, które zostały dla skargi określone w przepisach prawa oraz opłacenia prawem przewidzianych opłat sądowych.
Z treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.", wynika że Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie uiszczono należnej opłaty. Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym pobiera się wpis. Ponadto stosownie do art. 29 w zw. z art. 28 § 1 ustawy p.p.s.a. organy albo osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych mających zdolność sądową, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak uiszczenia wpisu oraz braki formalne skargi skutkują, co do zasady, wezwaniem strony skarżącej o dokonanie wpisu i uzupełnienie ww. braków.
P. – I. Sp. z o.o. (Spółka) w K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2010 r., nie uiszczając wpisu. Skarga została podpisana przez W. C., prezesa zarządu Spółki.
W związku z powyższym skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego oraz uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis KRS), w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej prawidłowo w dniu 23 kwietnia 2014 r.
W wyznaczonym terminie, do dnia 30 kwietnia 2014 r., Spółka nie uiściła wpisu i nie złożyła odpisu KRS.
Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W świetle art. 58 § 1 pkt 3 natomiast, Sąd odrzuca skargę gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków.
Z podniesionych względów należało, na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.