Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z (...) nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. z (...) nr (...) orzekającą o obowiązku zwrotu przez Centrum Nauki i Biznesu "Ż." Sp. z o.o. w Ł. (Spółka), będącą organem prowadzącym dla Policealnej Szkoły Centrum Nauki i Biznesu "Ż." w K., kwoty 431.545,53 zł tytułem zwrotu dotacji przyznanej w 2009 r. z budżetu Miasta K. dla wyżej wymienionej szkoły i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, wraz z odsetkami określonymi w pkt 2 decyzji. Decyzja Kolegium została przesłana do reprezentującego Spółkę pełnomocnika adwokata W. O. na adres w Ł. przy ul. P. (...) lok. (...). Przesyłka, dwukrotnie awizowana, nie została odebrana przez adresata. Organ uznał przesyłkę za doręczoną stronie w trybie art. 44 k.p.a. (fikcja doręczenia) 22 października 2019 r.
Na decyzję Kolegium Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach 25 maja 2020 r. (data stempla pocztowego). Zarzuciła m.in. naruszenie art. 109 § 1 w zw.
z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez brak doręczenia pełnomocnikowi skarżącej zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik podniósł, że o decyzji dowiedział się dopiero 3 kwietnia 2020 r., kiedy to organ odwoławczy doręczył mu kopię zaskarżonej decyzji. Wskazał, że decyzja błędnie została skierowana na nieaktualny już od wielu lat adres kancelarii pełnomocnika skarżącej przy ul. Piotrkowskiej w Ł. i nigdy nie została doręczona. Podkreślił, że informował już organ pierwszej instancji i decyzja Prezydenta Miasta K. została wysłana na wskazywany ostatnio adres pełnomocnika, tj.: ul. K. w Ł. Adres ten wskazany był również jako adres do doręczeń w odwołaniu.
W ocenie pełnomocnika w związku z tym, organ odwoławczy nie był uprawniony do skierowania decyzji na adres przy ul. P. i wobec niepodjęcia przesyłki w terminie uznać jej za doręczoną. Zdaniem strony bez znaczenia pozostaje okoliczność, że wcześniej pod tym adresem mieściła się siedziba kancelarii pełnomocnika skarżącego i część korespondencji kierowanej przez organ odwoławczy skierowanej na ten adres została doręczona dzięki uprzejmości pracowników poczty polskiej. W zaistniałej sytuacji pełnomocnikowi skarżącej doręczono jedynie kopię decyzji i w ten sposób nie doszło do doręczenia decyzji, co z kolei powoduje brak w obrocie prawnym tej decyzji.
W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium wniosło o jego odrzucenie wskazując, że został złożony po terminie. W ocenie organu odwoławczego przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została przesłana na znajdujący się w aktach sprawy adres pełnomocnika Spółki przy ul. P. w Ł. W związku z tym należało ją uznać za skutecznie doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. 22 października 2019 r. Kolegium dodatkowo podniosło, że 9 października 2019 r. zostały odebrane przez pełnomocnika Spółki dwie inne przesyłki od Kolegium, skierowane pod ten sam adres. Decyzja, która została doręczona stronie 3 kwietnia 2020 r. została doręczona wyłącznie w celach informacyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Sprzeciw, jako niedopuszczalny, należało odrzucić.
Stosownie do treści art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2019.2325 ze zm.) dalej "ustawa p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Zgodnie natomiast z art. 64b § 1 ustawy p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1 ustawy p.p.s.a.).
Zasadniczą kwestią, wymagającą rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, było określenie, czy i w jakiej dacie doszło do skutecznego doręczenia pełnomocnikowi skarżącej decyzji Kolegium. W przypadku wadliwego doręczenia, czy też nie doręczenia decyzji czynność taka jest bezskuteczna. Decyzja wchodzi bowiem do obrotu prawnego dopiero w dacie jej doręczenia, stąd tak istotne znaczenie ma ustalenie, czy czynność doręczenia była prawidłowa i skuteczna.
Termin do wniesienia środka zaskarżenia biegnie od dnia prawidłowo doręczonej, a więc istniejącej w obrocie prawnym decyzji.
Nie jest sporne, że zaskarżona decyzja została wysłana pełnomocnikowi skarżącej pocztą, co oznacza, że jej doręczenie powinno było nastąpić zgodnie z przepisami rozdziału 8 działu I k.p.a. regulującymi zasady doręczania przesyłek w postępowaniu administracyjnym. Z art. 40 § 1 k.p.a. wynika, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego (art. 41 § 1 k.p.a.). Z kolei w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (art. 41 § 2 k.p.a.).
Sąd stwierdził, że Kolegium w sposób nieuprawniony uznało zaskarżoną decyzję za doręczoną pełnomocnikowi skarżącej w trybie art. 44 k.p.a., ponieważ przesyłka ta, wbrew twierdzeniom organu, została skierowana na nieprawidłowy adres przy ul. P. w Ł., zamiast na adres przy ul. K. w Łodzi.
W aktach sprawy wprawdzie znajduje się dokument pełnomocnictwa z 10 maja 2011 r., udzielonego przez Spółkę m.in. adwokatowi W. O. z Kancelarii Adwokackiej P. O. i Spółka z siedzibą w Ł. przy ul. P. (...) lok. (...), to jednak w aktach sprawy znajduje się również pismo z 9 września 2011 r., w którym pełnomocnik, stosownie do ww. art. 41 § 1 k.p.a., poinformował o zmianie siedziby kancelarii na adres przy ul. K. w Ł. Istotne przy tym jest, że na ten adres została prawidłowo przesłana decyzja organu pierwszej instancji oraz że w odwołaniu od tej decyzji również wskazywano na adres do doręczeń przy ul. K. Pomimo tego Kolegium zaskarżoną decyzję skierowało na stary adres siedziby kancelarii przy ul. P. Faktu tego nie usprawiedliwia okoliczność, że inne przesyłki kierowane do pełnomocnika na stary adres były przez niego odbierane. Jak wynika bowiem z wyjaśnień pełnomocnika zawartych w skardze oraz znajdującym się w aktach sprawy piśmie z 14 października 2019 r. wynika to z faktu, że skarżący korzystał z uprzejmości pracowników poczty, którzy niektóre przesyłki trafiające na stary adres kancelarii przekazywali na aktualny adres.
Nie dotyczy to jednak wszystkich przesyłek. Na marginesie należy zauważyć, że w ww. piśmie z 14 października 2019 r. (które wpłynęło do organu 18 października 2019 r.) pełnomocnik podaje po raz kolejny, jako adres do doręczeń, ul. K. W judykaturze wskazuje się, że prawidłowość doręczeń jest jednym z kluczowych warunków przestrzegania praw strony, a same przepisy mają charakter gwarancyjny (wyrok NSA z 2 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 174/15; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić przy tym szczególny formalizm związany z badaniem prawidłowości doręczenia w trybie zastępczym. W niniejszej sprawie nie można uznać, że zaistniała fikcja prawna doręczenia z art. 44 k.p.a., ze względu na skierowanie przesyłki na nieprawidłowy adres do doręczeń.
Sąd zwraca uwagę, że decyzja wywołuje skutki prawne nie z chwilą jej sporządzenia, podpisania, czy opatrzenia datą, lecz dopiero z datą jej doręczenia. Jak wyżej stwierdzono zaskarżona decyzja nie została doręczona skarżącej, stąd jest decyzją nieistniejącą w obrocie prawnym. W konsekwencji wniesiony sprzeciw jest przedwczesny.
Zgodnie z art. 64b § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca sprzeciw, jeżeli z innych przyczyn wniesienie sprzeciwu jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie sprzeciw jest niedopuszczalny, ponieważ jest przedwczesny. Merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu możliwe będzie po skutecznym doręczeniu pełnomocnikowi skarżącej decyzji Kolegium. W sprawie konieczne będzie zatem ponowne doręczenie spornej przesyłki na prawidłowy adres kancelarii, który co istotne, uległ ponownej zmianie na adres przy ul. P. w Ł., o czym strona poinformowała z piśmie z 26 marca 2020 r.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 64b § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Zwrot wpisu w punkcie 2 uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.