Uzasadnienie
Prokurator Rejonowy w Jędrzejowie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę Rady Gminy w Imielnie z 27 czerwca 2019 r. nr VII.52.2019 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki takiej opłaty i ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności. Skarżąc § 4 ww. uchwały zarzucił naruszenie art. 6j ust. 3 w zw. z art. 6k ust. 1 pkt 2, ust. 2a pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1454 ze zm.). Podniósł, że przyjęte w § 4 stawki opłaty za pojemnik z odpadami komunalnymi powstałymi na nieruchomościach, na których nie zamieszkują mieszkańcy, przekraczają stawki maksymalne określone w ww. ustawie oraz że nie można ustalić jednoznacznie wysokości tych stawek w stosunku do poszczególnych pojemników lub worków o określonej pojemności wyrażonej w litrach.
W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że zaskarżona uchwała z 27 czerwca 2019 r. została oceniona przez skarżącego według stanu prawnego obowiązującego od 6 września 2019 r. W dacie podjęcia uchwały brzmienie art. 6j ust. 3 i art. 6k ust. 1 pkt 2 dawało pełne prawo do ustalenia stawek, o jakich postanowiono w § 4 ww. uchwały. Brak więc jest podstaw do twierdzenia, że stawki są zawyżone. Organ wskazał też na przepisy art. 9 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1579 ze zm.), z którego wynika, że rada gminy jest obowiązana dostosować stawki opłat do zmienionych od 6 września 2019 r. przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach – w terminie do 31 grudnia 2020 r.
W piśmie złożonym 6 lipca 2020 r. skarżący cofnął skargę na ww. uchwałę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).
Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie skarżący skutecznie cofnął skargę. Brak jest bowiem przesłanek dających podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.