Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]. Nr [...]Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił dla Spółki Cywilnej "A" K. G. i K.G. w B. w podatku od towarów i usług różnicę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny:
- - za miesiąc lipiec 2004 r. w wysokości 67.491 zł
- - za miesiąc sierpień 2004 r. w wysokości 96.039 zł
- - za miesiąc wrzesień 2004 r. w wysokości 101.299 zł
- - za miesiąc październik 2004 r. w wysokości 78.654 zł
- - za miesiąc listopad 2004 r. w wysokości 77.364 zł
- - za miesiąc grudzień 2004 r. w wysokości 61.176 zł oraz ustalił kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc lipiec 2004 r. w wysokości 5.508 zł.
Po rozpoznaniu odwołania podatnika Dyrektor Izby Skarbowej w dniu [...] wydał decyzję znak: [...], którą uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że prowadzone w przedmiotowej spółce postępowanie kontrolne w zakresie poprawności rozliczania kwot podatku naliczonego i należnego w podatku od towarów i usług za 2004 r. wykazało zawyżanie przez spółkę kwoty różnicy podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny. W ocenie organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest jednak niewystarczający do rozstrzygnięcia sprawy w drugiej instancji. Wskazał, że konieczne jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia rzeczywistych podstaw dokonanej w 2004 r. przez spółkę sprzedaży samochodów.
Na decyzję tą Spółka Komandytowo - Akcyjna A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zaskarżonej decyzji zarzuciła obrazę art. 125 oraz 210 § 1 pkt 6 i 233 § 2 zdanie drugie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.) zwanej dalej o.p. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności.
W ocenie skarżącego uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji nie przystają do siebie. Uzasadnienie faktyczne ponadto wskazuje na stan nieumotywowany zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Wskazano również, że w sprawie sporządzono drugie, obszerniejsze uzasadnienie, którego nie przekazano stronie, a jedynie organowi pierwszej instancji.
W skardze podniesiono również, że Spółką Cywilna "A" K. G. i K. G. przekształcona została w spółkę komandytowo – akcyjną. Zaskarżona decyzja adresowana jest natomiast do podmiotu nieistniejącego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wskazał na szereg nieprawidłowości przy rozliczaniu podatku VAT przez spółkę. Nieprawidłowości te polegały na niepełnych i niejasnych zestawieniach zakupu i sprzedaży samochodów dokonywanych przez spółkę w poszczególnych miesiącach 2004 r. W ocenie organu braki te uniemożliwiły dokonanie jednoznacznego stwierdzenia, czy podstawy opodatkowania ustalone zostały przez podatnika w sposób prawidłowy. Zgromadzony materiał organ uznał za niewystarczający do rozstrzygnięcia powyższej kwestii, toteż uznał, że zaistniała konieczność przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji dodatkowego postępowania dowodowego. W tym celu wydał decyzję w oparciu o art. 233 § 2 o.p. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organ wskazał, jakie okoliczności faktyczne wymagają wyjaśnienia i zbadania. Podkreślił, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 210 o.p.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących zaadresowania decyzji do podmiotu nieistniejącego w chwili wydania decyzji, organ odwoławczy podniósł, że przekształcenie spółki cywilnej w spółkę komandytowo-akcyjną ujawnione zostało na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, jako argument wniesionej skargi. Obowiązek poinformowania organu podatkowego o przekształceniach ciążył zaś na podatniku, co wynika z art. 96 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Obowiązku tego skarżący nie dopełnił w wymaganym ustawą terminie 7 dni. Zgłoszenie aktualizacyjne NIP -2 złożone zostało bowiem za pośrednictwem poczty dopiero w dniu 7 czerwca 2006 r., natomiast termin ten upłynął w dniu 30 maja 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Ocenie sądów podlega zatem zgodność aktów administracyjnych, w tym przypadku decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego. Tak więc można wyeliminować z obrotu prawnego decyzję, która narusza prawo materialne, prawo procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145§1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.),zwanej dalej p.p.s.a. Sąd nie jest natomiast, stosownie do treści art. 134 powołanej ustawy, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli ustali, że są one dotknięte jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach - w tym w art. 247 § 1 o.p.
Z zaświadczenia o dokonaniu wpisu wynika, że wpis do Rejestru Przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy w K., X Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego spółki "A" Spółka Komandytowo-Akcyjna w B. nastąpił w dniu 23 maja 2006 r. Zatem zgodnie z art. 134. § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2000 r. Nr 94 poz.1037 ze zm.), z dniem tym doszło do powstania spółki komandytowo – akcyjnej, utworzonej w wyniku przekształcenia jej ze spółki cywilnej. O zdarzeniu tym strona powiadomiła organ w dniu 7 czerwca 2006 r. za pośrednictwem poczty.
Natomiast już w dniu [...]Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydał zaskarżoną decyzję, która skierowana została do spółki cywilnej "A" K. G. i K. G.. Zatem decyzja ta nie została skierowana do podmiotu będącego stroną postępowania podatkowego, którą od dnia 23 maja 2006 r. była spółka komandytowo – akcyjna "A". Spowodowało to, że decyzja ta dotknięta jest wadą o jakiej mowa w art. 247 § 1 o.p. pkt 5 o.p., a polegającą na skierowaniu decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Zaistnienie zaś wady, która powoduje nieważność decyzji na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa powoduje stwierdzenie nieważności decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z §2 art. 145 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
O punkcie drugim wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.
Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania.