Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcachz 22 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Ke 218/23

Uzasadnienie

Rada Gminy Gnojno (dalej: "rada") podjęła 28 września 2021 r. uchwałę nr XXIII/207/21 w sprawie uchwalenia "Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie gminy Gnojno" (dalej: "uchwała").

Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z 4 października 2021 r. pod poz. 3186.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze, Prokurator Rejonowy w Busku-Zdroju (dalej: "prokurator", "skarżący’) zaskarżył uchwałę, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości.

Uchwale tej zarzucił istotne naruszenie przepisów prawa:

1. I. art. 19 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez nie określenie w treści uchwały minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne w zakresie odprowadzenia ścieków, a jedynie czyniąc w tym zakresie odesłanie do przepisów ustawy i pisemnej umowy;
2. II. art. 19 ust. 5 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez nie określenie w treści uchwały warunków technicznych określających możliwości dostępu do usług wodociągowo - kanalizacyjnych, czego obligatoryjnie wymagają przepisy ustawowe;
3. III. art. 6 ust. 3, art. 19 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków i art. 94 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz § 135 w zw. z § 143 Załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie zasad techniki prawodawczej polegające na przekroczeniu delegacji ustawowej i określenie w par. 4 ust. 6, par. 5 ust. 3 Regulaminu, wskazań ingerujących w treść umowy cywilnoprawnej dotyczącej zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków;
4. IV. art. 19 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz § 135 w zw. z § 143 Załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie zasad techniki prawodawczej i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym polegające na przekroczeniu delegacji ustawowej poprzez, nieposiadające upoważnienia ustawowego, nałożenie w drodze uchwały obowiązków i zakazów na odbiorców usług wodno - kanalizacyjnych, o czym mowa w par. 8 ust. 1-4,6-8 Regulaminu;
5. V. art. 19 ust. 5 pkt 4 i 5, art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz § 135 w zw. z § 143 Załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie zasad techniki prawodawczej i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym polegające na przekroczeniu delegacji ustawowej poprzez określenie w par. 8 ust. 5 i par. 9 ust. 1 odmownych warunków przyłączenia do sieci oraz wskazanie w par. 9 ust. 2 Regulaminu odesłania do wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, do czego organ uchwałodawczy nie był upoważniony;
6. VI. art. 19 ust. 5 pkt 8 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków polegające na zawarciu w par. 13 ust. 3 Regulaminu zapisu, że reklamacja powinna być złożona w formie pisemnej, podczas gdy w przepisach ustawowych nie określono szczegółów formy załatwiana reklamacji;
7. VII. art. 7, 87 i 94 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez odwrócenie hierarchii źródeł prawa i ujęcie w par. 17 Regulaminu, że w sprawach nie objętych wymienionym regulaminem, a więc aktem prawa miejscowego, obowiązują przepisy rangi ustawowej wraz z przepisami wykonawczymi.

Uzasadniając skargę, prokurator wyjaśnił, że skoro ustawodawca nałożył na radę gminy obowiązek określenia w regulaminie minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie m.in. odprowadzania ścieków, to regulamin winien określać to wprost, nie zaś czynić odesłania do norm ustawowych, czy zapisów przyszłych umów. Celem regulacji zawartej ustawie jest nałożenie regulaminem jasnych i konkretnych zasad dotyczących poziomu świadczonych na rzecz mieszkańców usług. Natomiast zapisy skarżonej uchwały odsyłają w tym zakresie do innych umów i aktów, powodując że w treści Regulaminu brak jest zapisów wypełniających delegację ustawową, co do minimalnego poziomu usług w zakresie odprowadzania ścieków.

Podobnie zdaniem prokuratora ocenić należało opisany w punkcie II zarzut - naruszenie art. 19 ust. 5 pkt 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez nie określenie w treści uchwały warunków technicznych określających możliwości dostępu do usług wodociągowo - kanalizacyjnych, czego obligatoryjnie wymagają przepisy ustawowe. W uchwale znajduje się adekwatnie zatytułowany rozdział VI, który jednak w swej treści nie zawiera konkretnych przesłanek technicznych warunków przyłączenia odbiorcy usług do sieci.

Zaskarżona uchwała w sposób nieuprawniony określa w treści par. 4 ust. 6, par. 5 ust. 3 Regulaminu kwestie dotyczące przyszłej umowy. W treści par 4. ust. 6 wskazano bowiem, że odbiorca jest zobowiązany do terminowego regulowania należności za dostawę wody i odprowadzanie ścieków. Zaś w par. 5 ust. 3 zawarto, że okresy rozliczeniowe obowiązujące odbiorców usług są określone w umowie. Rada gminy nie jest władna normować treści przyszłych umów cywilnoprawnych. Wskazane zapisy winny znaleźć się w treści umów cywilnoprawnych pomiędzy uprawnionymi podmiotami, nie zaś w treści aktu prawa miejscowego.

Zaskarżona uchwala w sposób nieuprawniony nakłada w treści par. 8 ust. 1-4,6,7,8 Regulaminu obowiązki i zakazy na odbiorców usług. W par. 8 ust.1-3 zawarto obowiązki odbiorcy dotyczące wodomierzy, w ust. 4 zapisano, że odbiorca usług zobowiązany jest do natychmiastowego powiadomienia dostawcy o wszelkich stwierdzonych uszkodzeniach wodomierza głównego lub urządzenia pomiarowego, w tym o zerwaniu plomby. W ust. 6 wskazano, iż odbiorca winien powiadomić dostawcę o wszelkich zmianach technicznych w instalacji wewnętrznej, które mogą mieć wpływ na działanie sieci. W ust. 7 zapisano zaś, że odbiorca wody powinien racjonalnie gospodarować wodą i używać ją zgodnie z przeznaczeniem. A w ust. 8 zawarto, że odbiorcy usług zobowiązani są do korzystania z zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków w sposób zgodny z przepisami ustawy i nie powodujący pogorszenia jakości usług świadczonych przez dostawcę oraz nie utrudniających działalności dostawcy - podając w tym miejscu w szczególności o jakie zachowania chodzi. Do nałożenia takich zobowiązań i zakazów rada nie posiadała upoważnienia ustawowego.

W par. 8 ust. 5 Regulaminu zawarto zapis, że dostawca może odmówić ponownego zawarcia umowy na dostawę wody lub odprowadzanie ścieków rozwiązanej zgodnie z art. 8 ustawy, jeśli nie zostały usunięte przeszkody będące przyczyną zaniechania świadczenia usług. Zaś w par. 9 ust. 1 Regulaminu zawarto zapis, iż dostawca usług ma prawo odmówić przyłączenia odbiorcy usług do sieci, jeśli nie posiada możliwości technicznych świadczenia usług. Również i te zapisy, w ocenie skarżącego, pozostają w sprzeczności z delegacją ustawową.

W zakresie natomiast zarzutu nr VI podniósł, że przepis art. 19 ust. 5 pkt 8 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków wskazuje, że w uchwale znajdować powinny się zapisy dotyczące m.in. reklamacji. Jednakże nie pozwala to na formułowanie przez organy gminy dowolnych ograniczeń w tym zakresie, w szczególności co do formy składania reklamacji.

W treści par. 17 skarżonej uchwały zachodzi, zdaniem prokuratora, naruszenie art. 7, 87 i 94 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez odwrócenie hierarchii źródeł prawa i ujęcie, że w sprawach nie objętych wymienionym regulaminem, obowiązują przepisy prawa powszechnie obowiązującego, a w szczególności ustawy wraz z przepisami wykonawczymi wydanymi na jej podstawie - podczas gdy uchwała rady, jako akt prawa miejscowego, nie może czynić odesłań do przepisów rangi ustawowej, w zakresie nieuregulowanym.

W odpowiedzi na skargę, Rada Gminy Gnojno wniosła o oddalenie skargi.

W ocenie rady skarga nie jest zasadna i powinna zostać oddalona, ponieważ Rada Gminy Gnojno działała w ramach delegacji ustawowej wynikającej z treści art. 19 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu, i nie doszło do jej przekroczenia. Rada, na podstawie projektu regulaminu dostarczania wody i odprowadzaniu ścieków opracowanego przez Urząd Gminy w Gnojnie, podjęła uchwałę nr XXVI 91/21 w sprawie przyjęcia projektu "Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie gminy Gnojno". Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków przyjęty projekt regulaminu został przekazany do zaopiniowania organowi regulującemu tj. Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie. Organ regulujący postanowieniem KR.RZT.71.77.2021.MK z dnia 16 sierpnia 2021 r. negatywnie zaopiniował przesłany projekt regulaminu. W uzasadnieniu postanowienia zostały wskazane zapisy projektu regulaminu, które przekraczały bądź też nie wypełniały delegacji ustawowej.

W związku z tym w projekcie regulaminu zostały dokonane stosowne poprawki uwzględniające uwagi zawarte w postanowieniu.

Rada Gminy Gnojno w dniu 28 września 2021 r. podjęła uchwałę nr XXIII/207/21 w sprawie uchwalenia "Regulaminu dostarczania wody i odprowadzana ścieków na terenie gminy Gnojno". Uchwała została przesłana do Świętokrzyskiego Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach - Wydział Prawny, Nadzoru i Kontroli. Do Rady Gminy Gnojno nie wpłynęły żadne zastrzeżenia ze strony organu kontrolnego. Dotychczas nie odnotowano również żadnych uwag ze strony mieszkańców - odbiorców usług.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje

Skarga okazała się uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), zwanej dalej "p.p.s.a", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.).

Uwzględniając skargę na uchwałę, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., na zasadzie określonej w art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że uchwała została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 40), zgodnie z którym nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem.

Zgodnie z treścią art. 19 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (dalej jako: "u.z.z.w.") obowiązującą na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2028) rada gminy uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, zwany dalej "regulaminem". Regulamin jest aktem prawa miejscowego. Powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym:

1. 1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków;
2. 2) warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług;
3. 3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach;
4. 4) warunki przyłączania do sieci;
5. 5) warunki techniczne określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych;
6. 6) sposób dokonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne odbioru wykonanego przyłącza;
7. 7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków;
8. 8) standardy obsługi odbiorców usług, w tym sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków;
9. 9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe.

Akt prawa miejscowego, to zgodnie z art. 87 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, źródło prawa powszechnie obowiązującego. To akt, który stanowi podustawowe źródło prawa powszechnie obowiązującego; obowiązuje powszechnie na obszarze działania organów, które go ustanowiły (lokalnie); jest stanowiony na podstawie i w granicach ustaw; jest stanowiony przez organy samorządu terytorialnego lub terenowe organy administracji rządowej; został ogłoszony. Ponadto "samorządowy" akt prawa miejscowego musi mieć wyraźne upoważnienie ustawowe do jego wydania (szczegółowe lub generalne); adresatem kompetencji prawotwórczych są wspólnoty samorządowe; autorem aktu prawa miejscowego może być, co do zasady, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego; warunkiem wejścia w życie aktu prawa miejscowego jest jego stosowne ogłoszenie (w wojewódzkim dzienniku urzędowym i poprzez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie lub w środkach masowego przekazu); jest wydawany zasadniczo w formie uchwały; podlega kontroli sprawowanej przez organy nadzoru i sądy administracyjne.

Art. 19 ww. ustawy stanowi szczegółowe upoważnienie ustawowe, którego istota polega na formalnej i materialnej więzi aktu prawa miejscowego z ustawą (szerzej D. Dąbek, Prawo miejscowe samorządu terytorialnego, Bydgoszcz-Kraków 2003, s. 32-34, s.138-139). Z art. 19 ust. 3 i 5 u.z.z.w. wynika nakaz wydania aktu prawa miejscowego. O obowiązkowym charakterze upoważnienia przesądził ustawodawca w treści przepisu kreującego merytoryczny zakres udzielanej kompetencji. Nakaz ten został wyrażony przy użyciu zwrotów o charakterze kategorycznym: "rada gminy uchwala" (art. 19 ust. 3 u.z.z.w.). W przepisie art. 19 ust. 3 u.z.z.w. zakodowane są dwie wypowiedzi: reguła kompetencyjna (w zakresie podmiotu i przedmiotu kompetencji) oraz norma prawna nakazująca skorzystanie z tej kompetencji.

Mając na względzie zwroty kreujące treść kompetencji, jednocześnie treść norm zobowiązujących do ich wykonywania, podkreślić należy, że wskazują one na konieczność nie tyle wydania aktu normatywnego w określonym zakresie spraw, ile określenia w określonym zakresie spraw. Nieobojętne dla oceny realizacji obowiązku winno być rzeczywiste uregulowanie tych spraw, nie tylko zaś formalne wprowadzenie do systemu prawa (M. Lewicki, Aksjologia stanowienia prawa miejscowego – obowiązek stanowienia prawa miejscowego i konsekwencje jego naruszenia (Zagadnienia wybrane) w: Aksjologia prawa administracyjnego pod red. J. Zimmermanna, T I, Warszawa 2017, s. 515, 520). W tym kontekście zauważyć należy, że zamieszczony w art. 19 ust. 5 u.z.z.w. zwrot "w tym" świadczy o koniecznym minimum, jakie musi się znaleźć w treści uchwalonego aktu prawa miejscowego, a brak w tym zakresie oznacza istotne naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu prawa miejscowego wydanego na tej podstawie (tak NSA w wyroku z 10 maja 2022 r., III OSK 1115/21; WSA w Opolu w wyroku z 14 listopada 2019 r., I SA/Op 345/19; WSA w Opolu w wyroku z 18 grudnia 2019 r., I SA/Op 396/19; WSA w Kielcach w wyroku z 13 września 2017 r., II SA/Ke 483/17; dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl).

Prokurator Rejonowy w Busku-Zdroju zarzucił m.in., że uchwała, wbrew treści art. 19 ust. 5 pkt 5 u.z.z.w. nie zawiera określenia warunków technicznych określających możliwości dostępu do usług wodociągowo – kanalizacyjnych, czego obligatoryjnie wymaga przepis ustawowy.

Według sądu należy zgodzić się z taką oceną.

Skoro ustawodawca nałożył na radę gminy obowiązek określenia w regulaminie warunków technicznych określających możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych, to regulamin winien określać pozytywne przesłanki, po spełnieniu których zaistnieje możliwość skorzystania z usług wodociągowych.

Tymczasem Rada Gminy Gnojno w treści § 7 ust. 2 Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy Gnojno (stanowiącego załącznik do zaskarżonej uchwały, w rozdziale V zatytułowanym "Warunki przyłączenia do sieci") postanowiła, że warunki techniczne przyłączenia określają co najmniej: 1) miejsce i sposób przyłączenia nieruchomości do sieci;

1. 2) średnicę rury przyłączeniowej;
2. 3) warunki opomiarowania zużycia wody;
3. 4) wymogi sanitarno – epidemiologiczne, a zgodnie z ust. 1 tego Regulaminu warunki techniczne przyłączenia określi Dostawca.

Tym samym rada zaniechała określenia tych warunków technicznych, powierzając swą kompetencję, w sposób nieuprawniony, innemu podmiotowi – dostawcy usług.

Z kolei w Rozdziale VI Regulaminu, zatytułowanym "Techniczne warunki określające możliwość dostępu do usług wodociągowo – kanalizacyjnych" de facto nałożyła na odbiorców określone obowiązki (zapewnienie niezawodnego działania posiadanych instalacji i przyłączy wodociągowych lub instalacji i przyłączy kanalizacyjnych z urządzeniem pomiarowym, wodomierzy - § 8 ust. 1 i 3 Regulaminu; powiadomienia dostawcy o stwierdzonych uszkodzeniach wodomierza głównego lub urządzenia pomiarowego - § 8 ust. 4 Regulaminu; powiadomienia dostawcy o wszelkich zmianach technicznych w instalacji wewnętrznej - § 8 ust. 6 Regulaminu; racjonalnego gospodarowania wodą i używanie jej zgodnie z przeznaczeniem - § 8 ust. 7 Regulaminu; korzystania z zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków w sposób zgodny z przepisami ustawy i nie powodujący pogorszenia jakości usług świadczonych przez dostawcę - § 8 ust. 8 Regulaminu.

W § 8 ust. 5 i § 9 ust. 1 Regulaminu przewidziano negatywne przesłanki odpowiednio ponownego zawarcia umowy na dostawę wody lub odprowadzanie ścieków oraz przyłączenia odbiorcy usług do sieci.

Ponadto, stosownie do treści § 9 ust. 2 Regulaminu techniczne możliwości dostępu do usług wodociągowo – kanalizacyjnych wyznacza wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych. Ten zapis, podobnie jak § 7 ust. 1 Regulaminu stanowi przejaw zaniechania legislacyjnego w ramach przyznanej kompetencji. Zamiast określić te warunki techniczne w sposób autonomiczny, do czego jest zobowiązana, rada "odsyła" do wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych opracowywanego, zgodnie z art. 21 ust. 1 u.z.z.w., przez przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne.

Podsumowując, wbrew takiemu obowiązkowi, rada nie określiła warunków technicznych określających możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych.

Niewyczerpanie delegacji ustawowej stanowi istotne naruszenie prawa i musi doprowadzić do wyeliminowania uchwały z porządku prawnego w całości, bez względu na to, czy w pozostałym zakresie jest ona zgodna z prawem (tak NSA w wyroku z 10 maja 2022 r., III OSK 1115/21; WSA w Opolu w wyrokach z 14 listopada 2019 r., I SA/Op 345/19 i I SA/Op 337/19; WSA w Opolu w wyroku z 18 grudnia 2019 r., I SA/Op 396/19; WSA w Kielcach w wyroku z 13 września 2017 r., II SA/Ke 483/17; dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl).

W prawomocnym wyroku z 17 stycznia 2007 r. (II SA/Gl 629/06; dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zajął stanowisko, że za wadliwą należy uznać nie tylko uchwałę podjętą z naruszeniem upoważnienia ustawowego, ale również uchwałę, która takiego upoważnienia w swej treści nie realizuje, nie wprowadzając w swej treści koniecznych regulacji. Podejmując uchwałę na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, rada gminy nie może pominąć żadnego z elementów regulaminu, wskazanych w art. 19 ust. 2 ustawy. Rada jest zobowiązana do wyczerpania zakresu upoważnienia ustawowego (w oparciu o które podejmuje uchwałę) w kwestiach uznanych przez ustawodawcę za relewantne dla prawidłowego prowadzenia działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków.

Sąd orzekający w sprawie podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyrażony w ww. wyroku i jego uzasadnieniu.

Ocena zarzutów skutkująca najdalej idącą konsekwencją prawną - stwierdzeniem nieważności uchwały w całości, zdaniem sądu orzekającego w sprawie, czyni zbędnym dokonywanie rozważań nad pozostałymi naruszeniami prawa w zaskarżonej uchwale.

Należy jeszcze podkreślić, że nadzór sprawowany przez wojewodę oraz kontrola sądowoadministracyjna to dwa odrębne tryby weryfikacji prawidłowości uchwał samorządowych, z których pierwszy nie wyklucza, ani nie zastępuje drugiego. Tym bardziej niewydanie w ogóle rozstrzygnięcia nadzorczego w odniesieniu do danego aktu nie tworzy domniemania prawidłowości tego aktu i nie jest równoznaczne z wiążącym ustaleniem, że akt ten jest zgodny z prawem (tak WSA w Bydgoszczy w prawomocnym wyroku z 18 lutego 2020 r., II SA/Bd 1070/19; dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec istotnego naruszenia prawa (art. 19 ust. 5 pkt 5 u.z.z.w.) przez Radę Gminy Gnojno, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., zobowiązany był do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości.