Uzasadnienie
Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S.-K. z dnia [...]. nr [...] w sprawie odmowy M. B. przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że M. B. w dniu 15 maja 2013 r. złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2013, w którym ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do działek rolnych głównych o łącznej powierzchni 45,81 ha, położonych na działkach ewidencyjnych w obrębie O., w gminie S.. Ponadto strona ubiegała się o przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) do powierzchni 34,98 ha.
Organ przeprowadził weryfikację wniosku i stwierdził, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania w zakresie weryfikacji, czy nie zaszły okoliczności świadczące o stworzeniu sztucznych warunków do przyznania płatności. W odpowiedzi na wezwanie organu, pismem z dnia 20 marca 2014 r. A. B. (pełnomocnik i mąż strony oraz prezes firmy "E.-R." Sp. z o.o. – "Spółka") poinformował, że Spółka szukała w 2012 r. chętnego do wydzierżawienia od niej działek ewidencyjnych. Na dzierżawę gruntów, przy braku chętnych zdecydowała się M. B., która zgodnie z aneksem do umowy dzierżawy płaci za czynsz. A. B. wyjaśnił, że strona posiada park maszynowy oraz doświadczenie w uprawie dużej powierzchni gruntów. Poinformował również, że plony zebrane ze wskazanych działek ewidencyjnych zostały sprzedane, prace polowe są wykonywane maszynami strony, płatnikiem podatku rolnego od tych działek jest ich właściciel S. S..
A. B. dołączył kopię protokołu sporządzonego w Biurze Powiatowym ARiMR w K. w dniu 19 marca 2014 r. Przesłuchany jako reprezentant Spółki wskazał, że działki ewidencyjne nr 95, 300, 301, 359, 428, 588 były uprawiane, ale ich uprawa generowała straty. Z tych powodów działki na podstawie umowy dzierżawy zostały przekazane M. B., która posiadała odpowiedni sprzęt do prac polowych. M. B. prowadzi odrębne (pod względem technicznym, ekonomicznym i kierowniczym) gospodarstwo rolne, odrębne finansowo w stosunku do Spółki, w której jest dwóch udziałowców on i K. L.. Strona przedłożyła aneks do umowy dzierżawy z dnia 2 kwietnia 2012 r., zawarty przez Spółkę z M. B. w dniu 4 kwietnia 2012 r., dotyczący ustalenia rocznego czynszu dzierżawnego za działki ewidencyjne nr 95, 300, 301, 359, 389, 428, 588, 596 i 632, fakturę VAT nr 2/06/2013 wystawioną przez Spółkę nabywcy - A. M. B. tytułem czynszu dzierżawnego za dzierżawę działek w kwocie netto 23 674,80 zł. Organ pozyskał ponadto z KRS informację, z którego wynika, że M. B. jest członkiem Rady Nadzorczej Spółki.
W toku postępowania odwoławczego, na wezwanie organu, strona w dniu 12 września 2014 r. złożyła wyjaśnienia (wraz z kopiami dokumentów), że od 2010 r. nie jest członkiem Rady Nadzorczej Spółki, a wpis w KRS wynika z nieprawidłowo przeprowadzonej likwidacji Rady Nadzorczej. Od 2010 r. nie ma żadnych formalnych powiązań ze Spółką. Zmiany w Spółce zostały zarejestrowane w KRS dopiero w dniu 5 września 2014 r.
Organ wskazał, że szczegółowe warunki i tryb udzielania płatności do gruntów rolnych na rok 2013 określają przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164, ze zm.) dalej "Ustawa" wraz z wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi, w tym Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326, ze zm.) dalej "Rozporządzenie" oraz przepisy unijne. Przywołał treść art. 3 Ustawy regulujący zasady postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji oraz przepisy art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1a, art. 7 ust. 2 pkt 3, art. 7 ust. 4 pkt 1 i 2 Ustawy określające warunki przyznania rolnikowi jednolitej płatności obszarowej, powierzchnię gruntów rolnych do których płatność ta przysługuje, warunków przyznania uzupełniającej płatności podstawowej oraz sposób ustalania tych płatności.
Wskazał, że stosownie do pkt 25 preambuły do Rozporządzenia Nr 73/2009, systemy wsparcia w ramach WPR przewidują bezpośrednie wsparcie dochodów mające na celu w szczególności zapewnienie odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej. Cel ten jest ściśle związany z zachowaniem obszarów wiejskich. Aby przeciwdziałać każdemu niewłaściwemu przydzieleniu środków wspólnotowych, nie należy przekazywać płatności w ramach wsparcia rolnikom, którzy sztucznie stworzyli warunki niezbędne do uzyskania takiego wsparcia. Definicja nieprawidłowości zawarta jest w art. 1 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 zaś konsekwencję sztucznego stworzenia warunków do otrzymania płatności określono w art. 4 ust. 3 tego Rozporządzenia oraz art. 30 Rozporządzenia Nr 73/2009. Organ wyjaśnił, że przy interpretacji terminu tworzenia sztucznych warunków należy kierować się wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12. Definicję "gospodarstwa rolnego" "gospodarstwa" zawiera art. 2 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1166/2008.
Przeprowadzona w sprawie weryfikacja dotycząca podejrzenia stworzenia sztucznych warunków dla ominięcia modulacji i degresywności w celu uzyskania wyższych, niezgodnych z przepisami płatności wykazała, że zarówno M. B., jako osoba fizyczna, jak i A. B., jako reprezentant i jednocześnie wspólnik Spółki ubiegali się w 2013 r. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, ONW oraz płatności rolnośrodowiskowych. Podział gospodarstwa, będącego w posiadaniu Spółki od 2009 r., na podstawie umowy dzierżawy z dnia 2 kwietnia 2012 r., spowodował, że kwoty redukcji i modulacji wynikające z przepisów uległy zmniejszeniu, w stosunku do deklarowania całej powierzchni przez Spółkę. Zarówno kwoty płatności bezpośrednich, jak i kwoty płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania przyznane w sumie M. B. i Spółce były wyższe od kwot, które Spółka otrzymałaby, gdyby zgłosiła do płatności powierzchnię gruntów rolnych 141,55 ha (kwoty te organ szczegółowo przedstawił).
Organ ustalił, że M. i A. B. są małżeństwem. A. B. w 2013 r. posiadał 50 % udziałów w Spółce, dodatkowo jest pełnomocnikiem strony i jednocześnie reprezentantem Spółki. Natomiast M. B. w dniu 1 lipca 2010 r. złożyła - w imieniu firmy FHU A. M. B. - wniosek o wpis do ewidencji producentów, jako osoba fizyczna stanowiąca potencjalnego beneficjenta wpisując numer rachunku bankowego jej i A. B., jednocześnie ustanawiając męża swoim pełnomocnikiem. W lipcu 2012 r. strona wniosła zmianę do wniosku o wpis do ewidencji producentów, w której w sekcji dane identyfikacyjne wnioskodawcy wpisała zamiast firmy swoje imię i nazwisko. Organ wskazał, że A. B., mimo wcześniejszej deklaracji, nie dostarczył żadnych dokumentów potwierdzających sprzedaż lub inne przeznaczenie plonów zebranych w gospodarstwie M. B.. We wniosku o płatności złożonym w dniu 15 maja 2013 r. strona zadeklarowała do płatności powierzchnię 10,83 ha łąk trwałych oraz 34,98 ha upraw zbóż, deklarując jako przeznaczenie plonów z trwałych użytków zielonych - "pasza", natomiast w odniesieniu do zbóż "pasza" lub "sprzedaż".
Na podstawie danych zawartych w systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt stwierdzono, że M. B. nie posiada zwierząt gospodarskich (bydło, owce, kozy) zarejestrowanych w systemie informatycznym ARiMR, również nigdy wcześniej nie zgłaszała faktu ich posiadania. Natomiast aktywną siedzibę stada zarejestrowaną w systemie informatycznym ARiMR posiada Spółka. Na dzień 21 maja 2014 r. Spółka posiada świnie zarejestrowane w systemie Rejestracji Zwierząt. W ocenie organu, skoro A. B., mimo złożonego w dniu 20 marca 2014 r. zobowiązania nie dostarczył żadnych dowodów potwierdzających sprzedaż lub inne przeznaczenie plonów z gospodarstwa o łącznej powierzchni wynoszącej 45,81 ha, organ nie mógł przyjąć, że M. B. samodzielnie prowadziła działalność rolniczą na własny rachunek na działkach deklarowanych do płatności i czerpała z tej działalności pożytek.
Organ podkreślił, że A. B. - reprezentant Spółki oraz M. B., składając wnioski o przyznanie płatności za 2013 r. złożyli podpis potwierdzając m.in., że znane są im zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Wydzierżawienie części działek ewidencyjnych od Spółki reprezentowanej przez A.a B.przez jego żonę, będącą wcześniej członkiem rady nadzorczej Spółki nosi wszelkie znamiona sztucznego podziału gospodarstwa w celu uniknięcia zastosowania modulacji i degresywnych stawek płatności. O sztucznym podziale gospodarstwa świadczy to, że działki ewidencyjne we wnioskach Spółki oraz M. B. zlokalizowane są w bezpośrednim sąsiedztwie i stanowić mogą zorganizowaną całość, zaś ich podział pomiędzy poszczególnymi podmiotami został dokonany w ten sposób, aby każdy z wnioskodawców otrzymał możliwie najwyższą płatność. Przeprowadzone przez organ odwoławczy dodatkowe postępowanie wyjaśniające, które miało prowadzić do udowodnienia przez oba podmioty, że podział gospodarstwa nie jest sztuczny wykazało, że zarówno potwierdzenia zapłaty faktury za dzierżawę gruntu od firmy "E.-R." Sp. z o.o., jak i sama faktura, są wystawione na A. M. B., czyli na osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, a nie na M. B. - osobę fizyczną prowadzącą gospodarstwo rolne.
Dodatkowo strona wskazała rodzaje posiadanych maszyn wchodzących w skład "parku maszynowego", ale nie potwierdziła posiadania tych maszyn stosownymi dokumentami (nie złożyła kopii dowodu zakupu, kopii dowodu rejestracyjnego, kopii umowy najmu lub rachunków za wypożyczenia maszyn), a złożone kopie fotografii maszyn rolniczych nie potwierdzają ich posiadania.
W ocenie organu nie można uznać, że to względy ekonomiczne (czyli niska rentowność gospodarstwa) były podstawą do poddzierżawienia ich M. B.. A. B. nie złożył dowodów potwierdzających poniesienia strat w wyniku uprawy wydzierżawionych M. B. gruntów i ich skali. Organ wskazał dodatkowo, że M. B. w dniu zawarcia umowy Spółki była żoną A. B., a co za tym idzie udziały w Spółce weszły do majątku wspólnego M. B. i A. B..
Na powyższą decyzję M. B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie procesowym z dnia 9 lutego 2015 r. uzupełniono skargę wnosząc o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonego odpisu umowy poddzierżawy nieruchomości gruntowej z dnia 22 lutego 2013 r. zawartej pomiędzy P.t.f.s.Sp. z o.o. a M. B., na okoliczność uzasadnienia dla poddzierżawy części areału użytkowanego uprzednio przez Spółkę, kopii (jedna strona) decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Burmistrza S. z dnia 10 stycznia 2013 r., wydanej na wniosek spółki P.t.f. oraz z odpisu Raportu z czynności kontrolnych ARiMR z dnia 6 lutego 2014 r., na okoliczność, że fakty dotyczące zbioru i przeznaczenia plonów pochodzących z gospodarstwa M. B. znane były organowi z urzędu.
Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- 1. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. oraz art. 21 ust.1-3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez nie wykazanie okoliczności stworzenia sztucznych warunków wymaganych do uzyskania płatności, o których mowa w art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji (EU) nr 65/2011, art. 4 ust. 3 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 oraz art. 30 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, w tym niewykazanie wzajemnych zależności pomiędzy Spółką a M. B., zamierzonej koordynacji działań obu podmiotów, niewykazanie że gospodarstwo M. B. nie jest samodzielną jednostką gospodarczą oraz niewykazanie obiektywnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że nie może być osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia EFRROW. Decyzja organu II Instancji wprawdzie cytuje przepis art. 4 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005, lecz nie precyzuje, które z wymienionych celów nie mogą być zdaniem organu osiągnięte i nie uzasadnia dlaczego, natomiast decyzja organu I Instancji powołuje się na cele wskazane w pakt 25 preambuły Rozporządzenia Rady nr 73/2009, nie uzasadniając dlaczego cele te nie mogą być osiągnięte. Niewykazanie subiektywnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że poprzez rzekome sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW, ubiegająca się o płatność zamierzała wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. Organ nie wykazał, że sztucznie stworzono warunki do uzyskania płatności, rozumiane w ten sposób, że jedyną przyczyną uzasadniającą podział gospodarstwa dotychczasowego, był zamiar uzyskania wyższych płatności, nie biorąc pod uwagę uzasadnienia dokonanego podziału przedstawionego przez przedstawiciela strony;
- 2. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. oraz art. 21 ust. 1-3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i w konsekwencji brak wyczerpującego zebrania dowodów, tj. zaniechanie ustalenia okoliczności faktycznych uzasadniających poddzierżawienie przez M. B. działek ewidencyjnych od Spółki, tj. czy podział gospodarstwa miał gospodarcze (ekonomiczne, pragmatyczne) uzasadnienie, nie biorąc pod uwagę uzasadnienia dokonanego podziału przez pełnomocnika skarżącej oraz faktu, że część wcześniej użytkowanego przez Spółkę areału poddzierżawiona została również W. B.;
- 3. art. 7, art. 77 i 80 K.p.a. oraz art. 21 ust. 1-3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez oparcie decyzji na arbitralnej dowolnej ocenie niepełnego materiału dowodowego oraz na domniemaniach stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności, tj. przyjęcie, że stworzono sztuczne warunki w oparciu o fakty: poddzierżawienia przez Spółkę części użytkowanego przez nią areału M. B., występowania w roli pełnomocnika M. B. jej męża, położenia obu gospodarstw w bezpośrednim sąsiedztwie, członkostwa M. B. w RN Spółki i niewykreślenia wpisu jej dotyczącego z KRS, posiadania udziałów w Spółce przez A.a B.ego;
- 4. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. oraz art. 21 ust. 1-3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez przerzucenie na stronę ciężaru dowodu, że nie zachodzą przesłanki stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności, tj. oparciu rozstrzygnięcia m.in. na braku przedstawienia przez stronę dowodów na okoliczność zbioru i przeznaczenia plonów rolnych pochodzących z prowadzonego przez nią gospodarstwa;
- 5. art. 77 § 4 w zw. art. 76 § 1 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia m.in. na braku przedstawienia przez stronę dowodów na okoliczność zbioru i przeznaczenia plonów rolnych pochodzących z prowadzonego przez M. B. gospodarstwa w sytuacji, gdy organowi z urzędu znane były fakty dotyczące zbioru i przeznaczenia plonów wynikające z dokumentów zgromadzonych w wyniku przeprowadzanych kontroli w dniu 6 lutego 2014 r. o czym świadczy Raport z czynności kontrolnych ARiMR z 6 lutego 2014 r., z którego wynika, że organ posiada kopie dokumentów takich jak rejestr upraw oraz umowy sprzedaży płodów rolnych;
- 6. art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestnika do władzy publicznej, tj. nie informowania jaki był cel wszczętego postępowania wyjaśniającego, jakiego okresu i jakich zarzutów dotyczył oraz nie wyjaśnianie stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do m.in. nie ustalenia istotnej dla sprawy okoliczności, a mianowicie, że w 2013 r. M. B. dwie z użytkowanych działek gruntu dzierżawiła od P.t.f.;
- 7. art. 138 § 1 pkt 2 i art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nie orzeczenie co do istoty sprawy i przyznanie płatności zgodnie z wnioskiem albo nie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w sytuacji w której decyzja organu I instancji obarczona jest licznymi naruszeniami prawa wskazanymi w odwołaniu, co do których organ II instancji w o ogóle się nie odniósł;
- 8. art. 15 K.p.a. naruszając zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, pozbawiając stronę jednej instancji, poprzez przeprowadzenie dowodów z licznych dokumentów przez organ II Instancji zamiast uchylić decyzję na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia;
- 9. art. 10 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym i nie umożliwienie stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, przed wydaniem decyzji pomimo, że zachodziła taka potrzeba, bowiem to na organie ciążył obowiązek wykazania stworzenia sztucznych warunków, gdyż z tego twierdzenia wywodzi skutki prawne;
- 10. art. 107 § 3 poprzez to, że uzasadnienie decyzji nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne nie zawiera wskazania, które z powoływanych w decyzji okoliczności organ uważa za spełniające przesłanki danego przepisu prawa i dlaczego, jak również nie zawiera dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, nie wyjaśnia dlaczego cytowane przepisy mają zastosowanie w przypadku płatności, o którą wnioskowała skarżąca oraz jaka jest ich hierarchia;
- 11. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji (EU) nr 65/2011, art. 4 ust. 3 Rozporządzenia Rady nr 2988/95 oraz art. 30 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, w wyniku uznania, że zachodzą przesłanki stworzenia sztucznych warunków wymaganych do uzyskania płatności w postaci wskazanych w decyzji okoliczności oraz wobec braku wykazania okoliczności, które rzeczywiście wypełniały by dyspozycję wskazanych przepisów, tj. wobec braku wykazania obiektywnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że nie mogą zostać osiągnięte cele zamierzone przez system wsparcia EFRROW oraz braku wykazania subiektywnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności Spółka zamierzała wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami systemu wsparcia EFRROW.
W uzasadnieniu pisma skarżąca wskazała m.in., że okoliczności wskazane w uzasadnieniu decyzji, nie stanowią dowodu stworzenia sztucznych warunków wymaganych do uzyskania płatności. Nie wykazano istnienia więzi natury prawnej ekonomicznej lub personalnej pomiędzy M. B. a Spółką, zamierzonej koordynacji tych podmiotów, nie wykazano, że gospodarstwo M. B. nie jest samodzielną jednostka gospodarczą, że celem dokonanego poddzierżawienia części areału było wyłącznie uzyskanie płatności w większej wysokości. Zdaniem skarżącej przywołane w decyzji argumenty nie stanowią dowodu sztucznego stworzenia warunków wymaganych do uzyskania płatności. Organ nie wykazał zarówno obiektywnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że nie może być osiągnięty zamierzony cel wsparcia jak i okoliczności subiektywnych, że skarżąca ubiegająca się o płatność zamierzała wyłącznie osiągnąć korzyść sprzeczną z celami systemu.
Rozstrzygnięcie zostało oparte na arbitralnej i dowolnej ocenie materiału dowodowego a częściowo na niedopuszczalnych prawnie domniemaniach. Zdaniem skarżącej z punktu widzenia przedmiotu postępowania nie mają znaczenia niepłacenie przez M. B. podatku rolnego oraz zapłacenie czynszu dzierżawnego w oparciu o fakturę wystawioną na A. M. B.. Odnośnie posiadania maszyn strona przedstawiała ich spis i dokumentację fotograficzną, natomiast maszyny te nie posiadają dokumentów typu dowód rejestracyjny. Istotnym jest, że skarżąca prowadziła i prowadzi działalność rolniczą oraz świadczy usługi agrotechnicze, o czym świadczą dokumenty zgromadzone w trakcie przeprowadzanych przez ARiMR kontroli i będące w jej posiadaniu (m.in. Raport z czynności kontrolnych z dnia 6 lutego 2014 r.). Podniosła, że organ nie odniósł się w sposób merytoryczny do twierdzenia A.a B.ego, że wydzierżawienie części areału było konieczne dla ograniczenia strat Spółki związanych z uprawą ziemi, a przy braku chętnych dzierżawy podjęła się M. B., która ma odpowiednie przygotowanie, jak również możliwości praktyczne, bowiem wykonywała wcześniej zabiegi agrotechniczne na rzecz innych podmiotów.
Z samego faktu występowania w roli pełnomocnika jej męża nie wynika (i organ tego nie wykazuje) przez kogo prowadzana była zarzucana koordynacja. Stanowiska organu o tworzeniu sztucznych warunków do uzyskania płatności nie można wyprowadzić, jak chce organ, z położenia obu gospodarstw w bezpośrednim sąsiedztwie jak również z faktu członkostwa (do 29 czerwca 2010 r.) M. B. w Radzie Nadzorczej Spółki. Podjęta uchwała Zgromadzenia Wspólników Spółki o zmianie składu rady nadzorczej ma moc konstytutywną, w przeciwieństwie do deklaratoryjnego charakteru wpisu w KRS. Okoliczność posiadania udziałów w Spółce przez A.a B.nie jest przejawem jakiejkolwiek więzi między małżonkiem wspólnika a spółką. Organ nie ustalił nawet, czy zawarta została pomiędzy małżonkami umowa o rozdzielności majątkowej lub że udziały objęte przy zawiązywaniu spółki przez A.a B.nie zostały pokryte z jego majątku osobistego.
Skarżąca przedstawiła przyczyny uzasadniające poddzierżawienie przez Spółkę części areału. Wskazała, że działania te prowadzące do przejęcia przez dzierżawcę części zobowiązań rolnośrodowiskowych i ONW miały zabezpieczyć Spółkę przed cofnięciem tych płatności. W związku z zamiarem wypowiedzenia Spółce przez właściciela S.a Sikorę umowy, z uwagi na ich wydzierżawienie dla P.t.f.s.sp. z o. o., co do części gruntów generującej największe straty, powstało dla Spółki zwiększone ryzyko nie wywiązania się z podjętych zobowiązań rolnośrodowiskowych i ONW. Z uwagi na fakt, że planowana inwestycja nie została rozpoczęta i pojawiła się możliwość dalszego użytkowania działek nr 428 i 588 przez M. B. w dniu 22 lutego 2013 r. zawarła ona umowę z P.t.f., na podstawie której poddzierżawione zostały jej ww. działki na okres do końca 2013 r., dzięki czemu mogła prowadzić na nich działalność rolniczą i wywiązywać się z przejętych od Spółki zobowiązań rolnośrodowiskowych i ONW
Na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270-j.t.) określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", postanowił dopuścić dowód z dokumentów umowy poddzierżawy z dnia 22 lutego 2013 r. pomiędzy Spółką P.-T. F. S. oraz Spółką E.-R. oraz z raportu z czynności kontrolnych PROW na lata 2007-2013; odmówić przeprowadzenia dowodu z pierwszej strony kserokopii decyzji o środowiskowych uwarunkowań NOŚ.6220.5.2012.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 "ustawy p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia, mocą którego odmówiono stronie skarżącej przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 stanowi zasadniczo przepis art. 4 ust. 3 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.Urz.UEL 312 z 23 grudnia 1995r.) i art. 30 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009 r.). Zgodnie z przepisem art. 30 Rozporządzenia Nr 73/2009 nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu.
Z kolei przepis art. 4 ust. 3 Rozporządzenia Nr 2988/95 stanowi, że działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. Przepisy te stanowią generalną klauzulę pozwalającą organom administracji publicznej przeciwdziałać obejściu prawa przez podmioty celem uzyskania przez nich korzyści, wbrew intencjom ustawodawcy unijnego. Obejście prawa (nadużycie prawa) nie może skutkować ochroną prawną podmiotu, który sztucznie kreuje okoliczności uzasadniające stosowanie danej normy przyznającej określoną korzyść finansową i wiąże się to z sankcją wykluczenia możliwości skorzystania z tego prawa przez ten podmiot (wyrok Trybunał Sprawiedliwości UE w sprawie C-94/05 Emsland-Stärke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hannover (pkt 31).
Pojęcie stworzenia sztucznych warunków nie jest prawnie zdefiniowane. Jego interpretacja była przedmiotem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości W wyroku z dnia 21 lipca 2005 r. w sprawie C-515/03 Trybunał orzekł, że w sytuacji, gdy formalnie projekt spełnia wymagane kryteria kwalifikacyjne dowód w zakresie praktyki stanowiącej nadużycie prawa wymaga po pierwsze zaistnienia takich okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach cel realizowany nie został osiągnięty, po drugie wystąpienie subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek. Wykładnia ta została potwierdzona w wyroku z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12.
Trybunał wyjaśnił, że cytowany przepis (artykuł 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011) "należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). W ramach drugiego elementu do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z sytemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami.
Jakkolwiek wskazany wyrok dotyczy artykuł 4 ust. 8 Rozporządzenia nr 65/2011 to podobieństwo regulacji z art. 30 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 pozwala na posłużenie się interpretacją Trybunału dla oceny, jak należy wykładać przepis art. 30 Rozporządzenia Nr 73/2009.
Z ustaleń organu wynika, że skarżąca ubiegała się o przyznanie na 2013 r. jednolitej płatności obszarowej do działek rolnych głównych o łącznej pow. 45,81 ha położonych na działkach ewidencyjnych w obrębie O. oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw podstawowych do powierzchni 34,98 ha. Organ odmawiając płatności wskazał na stworzenie sztucznych warunków w celu osiągnięcia korzyści finansowej. W ocenie organu wydzierżawienie wnioskodawczyni części działek wchodzących w skład gospodarstwa będącego w posiadaniu E.-R. spółka z o.o. (deklarowanych przez spółkę do płatności w ramach wsparcia bezpośredniego w latach 2009-2011) i zadeklarowanie ich do płatności stanowi próbę obejścia przepisów dotyczących pomniejszeń płatności ze względu na współczynnik korygujący i modulację w sytuacji stwierdzonych powiązaniach ekonomicznych, więzi prawnej i personalnych.
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust 1 Ustawy z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej do postępowań stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej. W art. 3 ust. 2 pkt 2 Ustawy obowiązek organów został ograniczony jedynie do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę, czy też innych uczestników postępowania, zaś w art. 3 ust 3 został nałożony na strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu, obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, przy czym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Na organach Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie ciąży więc - co wymaga wyraźnego zaakcentowania - obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności bezpośrednich.
To, że w postępowaniu w sprawie przyznania płatności ograniczeniu ulega zasada prawdy obiektywnej oraz wynikający z niej obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który został zastąpiony mocą art. 3 ust. 2 pkt 2 Ustawy wyłącznie obowiązkiem wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nie oznacza jednak, że organ zwolniony został z konieczności oparcia rozstrzygnięcia na niebudzącym wątpliwości, wystarczającym i przekonywującym materiale dowodowym, szczególnie w przypadku gdy zarzuca podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie płatności, że miało miejsce stworzenie przez niego sztucznych warunków, o jakich mowa w art. 4 ust. 3 Rozporządzenia Nr 2988/95 oraz art. 30 Rozporządzenia Nr 73/2009. Jakkolwiek reguły określone w art. 3 Ustawy nakładają na strony obowiązek wzmożonej aktywności w stosunku do ogólnych reguł postępowania, to nie wyłączają zadań organu prowadzącego postępowanie w zakresie obowiązku zgromadzenia materiału dowodowego.
Zdaniem Sądu to organ, który odmawia płatności zarzucając wnioskodawcy stworzenie "sztucznych warunków" winien wykazać ten fakt i na nim jako tym, który chce wywieść z tej sytuacji skutki prawne ciąży obowiązek wykazania okoliczności potwierdzających. Ustalenia takie winny zaś w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wynikać ze zgromadzonego, a następnie rozpatrzonego przez organy materiału dowodowego, jaki stanowi podstawę rozstrzygnięcia. Nakaz taki wnika wprost z zapisu z zawartego w art. 3 ust. 2 pkt 1 Ustawy – zgodnie z którym organ stoi na straży praworządności. W przeciwnym wypadku ustalenia organów należy uznać za niekompletne i niewystarczające do wykazania stworzenia przez dany podmiot tzw. "sztucznych warunków" w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia, tj. otrzymania płatności.
Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 9 lutego 2015 r. - stanowiącym uzupełnienie zarzutów skargi - poprzez zarzuty naruszenia wskazanych w nim przepisów postępowania, eksponuje niewykazanie przez organ zaistnienia tak elementu obiektywnego jak i subiektywnego stanowiących o wystąpieniu okoliczności stworzenia sztucznych warunków wymaganych do uzyskania płatności o których art. 30 Rozporządzenia Nr 73/2009 i art. 4 ust. 3 Rozporządzenia nr 2988/95.
Sąd kontrolując legalność zaskarżonej decyzji stwierdza, że nie wszystkie zarzuty skargi znajdują uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Należy zgodzić się z organem, że prowadzone postępowanie wykazało istnienie więzi osobistej, powiązań osobowych pomiędzy wnioskodawczynią a A.B.m jak również spółką E.-R.. A. B. - mąż wnioskodawczyni i jej pełnomocnik w 2013 r. był udziałowcem w 50% w spółce E.-R. uprawnionym do jej reprezentacji. Z kolei skarżąca była członkiem rady nadzorczej Spółki (zmiana umowy spółki została zarejestrowana w KRS w dniu 5 września 2014 r.).
Wobec powyższego zarzut dotyczący niewykazania istnienia więzi (natury osobistej, powiązań osobowych) pomiędzy skarżącą, A.B.m i Spółką, w okolicznościach faktycznych sprawy nie jest zasadny. Organy wykazały też, że na skutek podziału gospodarstwa (deklarowanego przez Spółkę do płatności w ramach wsparcia bezpośredniego w latach 2009-2011) i deklarowania powierzchni przez Spółkę i skarżącą odrębnymi wnioskami, kwoty uzyskane z płatności bezpośrednich przez odrębnych wnioskodawców były większe w stosunku do kwoty, którą uzyskałby Spółka deklarując całą powierzchnię gospodarstwa przed podziałem.
Podniesione okoliczności, jakkolwiek mogą przemawiać za możliwością wystąpienia sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania płatności, to w ocenie Sądu nie są wystarczające dla ustaleń w tym zakresie. Podkreśla to orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości. W wyroku C-434/12 Trybunał wskazał, że przepis art. 4 ust 8 Rozporządzenia Nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by wniosek ubiegającego się o płatność został oddalony jedynie na tej podstawie, że projekt inwestycyjny, ubiegający się o skorzystanie z pomocy w ramach tego systemu, nie wykazuje niezależności funkcjonalnej lub istnieje więź prawna między ubiegającymi się o taką pomoc, jednak przy braku uwzględnienia innych elementów obiektywnych rozpatrywanego przypadku.
Takim istotnym obiektywnym elementem wskazującym na faktyczny cel dzierżawy jest wykazanie czy w wyniku podziału i dzierżawy powstało odrębne gospodarstwo czy też podział służył wyłącznie stworzeniu "sztucznych warunków" w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia, tj. otrzymania płatności w większej wysokości.
Organy przyjmując, że wydzierżawienie wskazanych działek ewidencyjnych przez Spółkę dla M. B. nosi znamiona sztucznego podziału celem zmniejszenia korekty, kwestionują tym samym, że wydzierżawione na podstawie umowy dzierżawy z dnia 2 kwietnia 2002 r. grunty stanowią gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 lit. b rozporządzenia nr 73/2009 oraz art. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008 z dnia 19 listopada 2008 r.
Zgodnie z art. 7 ust 1 pkt 1 Ustawy jednolita płatność obszarowa przysługuje rolnikowi do będącej w jego posiadaniu powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego kwalifikujących się do objęcia płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia Nr 73/2009. Płatność uzupełniająca przysługuje zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 3 rolnikowi który spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej. Definicja "rolnika" "gospodarstwa rolnego" została zawarta w art. 2 Ustawy przez odesłanie do unormowań Rozporządzenia Nr 73/2009. Rolnik w ujęciu art. 2 lit.a Rozporządzenia Nr 73/2009 oznacza osobę fizyczną lub prawną lub grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 Traktatu oraz która prowadzi działalność rolniczą.
Zgodnie z art. 2 lit. b Rozporządzenia Nr 73/2009, termin "gospodarstwo" oznacza wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego. Według zaś art. 2 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1166/2008 z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 (Dz.U.UE.L.2008.321.14) - gospodarstwo rolne lub gospodarstwo oznacza wyodrębnioną jednostkę, zarówno pod względem technicznym, jak i ekonomicznym, która posiada oddzielne kierownictwo i prowadzi działalność rolniczą.
Uwzględniając zatem treść wskazanych przepisów, stawiając zarzut stworzenia przez podmioty (w tym także skarżącą) sztucznych warunków określonych w art. 30 Rozporządzenia Nr 73 i 4 ust. 3 Rozporządzenia Nr 2988/95 organy winny wykazać, że mimo zawarcia umowy dzierżawy z 2 kwietnia 2012 r. nie została stworzona wyodrębniona jednostka pod względem technicznym jak i ekonomicznym, że skarżąca na wydzierżawionym gruncie nie prowadzi faktycznie zadeklarowanej działalności rolniczej. Winny zatem wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość, że skarżąca w sposób rzeczywisty i efektywny nie korzysta z gruntów zadeklarowanych do płatności w 2013 r., a zatem, że wyłącznym faktycznym celem dzierżawy był zamiar uzyskania wyższych płatności.
Organy wniosek, że skarżąca na działkach zadeklarowanych do płatności nie prowadziła samodzielnie działalności rolniczej na własny rachunek wyprowadziły z położenia gruntów – bezpośrednie sąsiedztwo, braku potwierdzenia stosownymi dokumentami (kopie zakupu, dowody rejestracyjne, umowy najmu lub rachunki za wypożyczenie maszyn) posiadania przez skarżącą maszyn oraz faktu nie przedłożenia przez pełnomocnika dokumentów potwierdzających sprzedaż lub inne przeznaczenie plonów zebranych w gospodarstwie. Okoliczności dotyczące tak posiadanego sprzętu rolniczego jak i przeznaczenia plonów w świetle przytoczonych definicji gospodarstwa rolnego mają istotne znaczenie dla zweryfikowania samodzielnego prowadzenia przez skarżącą gospodarstwa na wydzierżawionych działkach, z tym, że w ocenie Sądu, wskazane przez organ fakty, nie pozwalają na sformułowanie postawionej tezy. Z wyjaśnień A.a B.wynika, że skarżąca prowadzi odrębne gospodarstwo rolne, prowadzi działalność rolniczą, dysponuje dużym parkiem maszynowym, że to Spółka nie dysponowała sprzętem rolniczym, lecz korzystała z usług miedzy innymi skarżącej (oświadczenie A.a B.z dnia 20 marca 2014 r. oraz wyjaśnienia złożone przez niego jako reprezentanta Spółki w dniu 19 marca 2014 r.).
Skarżąca na wezwanie organu złożyła oświadczenie dotyczące posiadanego sprzętu z materiałem fotograficznym Należy zgodzić się z organem, że sam materiał fotograficzny nie przesądza o posiadaniu sprzętu, ale dla prawidłowych ustaleń w tym przedmiocie organ nie mógł milczeniem pominąć pozostałych dowodów - w tym oświadczeń strony oraz pełnomocnika. Istotne znaczenie dla ustaleń ma też (wynikający z wyjaśnień A.a B.oraz wystawionej faktury za dzierżawę dla firmy skarżącej A.) zakres prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, czy był związany z usługami rolniczymi, a tym samym posiadaniem maszyn. Rozpatrując kwestię przeznaczenia plonów, organy powołując się na system identyfikacji i rejestracji zwierząt gospodarskich (IRZ) wskazały że skarżąca nie posiada zwierząt gospodarskich zaewidencjonowanych w tym systemie, jest w nim natomiast zarejestrowane stado E.-R..
Należy podnieść, że w sytuacji, gdy organ powołuje się na dane wynikające z systemu informatycznego, winny one znaleźć stosowne odzwierciedlenie w aktach kontrolowanej przez Sąd sprawy administracyjnej. Skoro w aktach niniejszej sprawy brak jest takich dokumentów - to ustalenia organów w tym zakresie należy uznać za dowolne i arbitralne, a więc naruszające art. 80 k.p.a.- zasadę swobodnej oceny dowodów. Jakkolwiek skarżąca deklarując działki do płatności jako przeznaczenie plonów podała - sprzedaż i pasza, to dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego obowiązkiem organów było wyjaśnienie ich przeznaczenia w kontekście oświadczenia jej męża - pełnomocnika skarżącej, że plony zostały sprzedane. Organy nie podjęły żadnych czynności w celu wyjaśnienia faktycznego przeznaczenia plonów, wyprowadzając z samego zaniechania przedłożenia dowodów sprzedaży daleko idący wniosek, że skarżąca nie prowadziła gospodarstwa na własny rachunek.
Organ zakwestionował twierdzenie A.a B.ego, że przyczyną zawarcia umowy dzierżawy z M. B. były względy ekonomiczne (niska rentowność) wskazując, że mimo wezwania nie wykazał on strat poniesionych przez spółkę. Zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie A. B. (pełnomocnik skarżącej) nie był wzywany do wykazania rentowności gospodarstwa prowadzonego przez E.-R.
Sąd na podstawie 106 § 3 ustawy p.p.s.a dla usunięcia istotnych wątpliwości dopuścił dowód uzupełniający z przedłożonych dokumentów w postaci dowodu z umowy z dnia 22 lutego 2013 r. dzierżawy przez skarżącą dwóch działek od innego podmiotu niż Spółka oraz raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez ARiMR. Analiza tych dokumentów pozwala na stwierdzenie, że jakkolwiek raport z czynności kontrolnych jest datowany na rok 2014, to wskazuje, że organ ma w swojej dyspozycji dokumenty, które winien poddać ocenie dokonując ustaleń w przedmiocie prowadzenia przez skarżącą samodzielnego gospodarstwa.
Podstawą orzekania musi być niewątpliwy stan faktyczny sprawy, a jak wskazano wyżej, skoro organ stawia tezę o sztucznym stworzeniu warunków wymaganych do otrzymania płatności, to na nim, jako tym, który chce wywieść z tej sytuacji skutki prawne ciąży obowiązek wykazania okoliczności potwierdzających stawianą tezę. Przepis art. 3 ust. 2 pkt 2 Ustawy nakłada na organ obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, co oznacza, że ustalenia faktyczne winny być dokonane z uwzględnieniem całego materiału dowodowego i wynikać z analizy wszystkich dowodów. Nie jest spełnieniem reguły wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego przemilczenie treści dowodów. Zgodnie z przepisem art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie decyzji winno wskazywać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł ustalenia oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności.
Zasadnie skarżąca zarzuca, że ocena materiału dowodowego została dokonana dla wykazania założonej tezy – stworzenia sztucznych warunków podziału i narusza art. 80 K.p.a. Realizacja zasady praworządności (art. 3 ust. 2 pkt 1 Ustawy) wymaga oparcia rozstrzygnięcia na niebudzącym wątpliwości, wystarczającym i przekonywującym materiale dowodowym. W konsekwencji stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania zasadny jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a.
Z powyższych względów w ocenie Sądu za dowolne i co najmniej przedwczesne należy uznać stwierdzenia organów, że skarżąca nie prowadzi samodzielnej działalności, ale jest organizacyjnie, technicznie powiązana z innymi podmiotem – spółką E.-R. prowadzoną przez jej męża A. B., co stanowi zorganizowane, celowe działanie zmierzające do obejścia regulacji dotyczących modulacji płatności za zatem, że doszło do stworzenia sztucznych warunków o których mowa w art. art. 30 Rozporządzenia Nr 73/2009.
Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. Z przepisu art. 3 Ustawy wynika, że postępowanie przed organami ARiMR zostało w dość istotny sposób zmodyfikowane, uzyskując szczególny charakter w stosunku do postępowania administracyjnego uregulowanego w kodeksie postępowania administracyjnego. Obowiązek umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań został ograniczony do przypadków zgłoszenia przez stronę żądania w tym zakresie. Z akt sprawy nie wynika, by stosowne żądanie zostało zgłoszone.
Wobec skutecznego zakwestionowania zarzutami skargi istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych przyjętych przez organy za podstawę odmowy przyznania przedmiotowych płatności, odstąpić należy od merytorycznej oceny podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, uznając ją za przedwczesną.
Reasumując, odmowa przez organ płatności z uwagi na zarzut stworzenia "sztucznych warunków" wymaga wykazania tego faktu przez organ, zaś ustalenia w tym zakresie winny w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wynikać ze zgromadzonego, a następnie rozpatrzonego przez organy materiału dowodowego. Ponownie rozpoznając sprawę, dla wykazania postawionej tezy organ, realizując wskazany w art. 3 ust. 2 pkt 1 Ustawy nakaz rozważy potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego przez przeprowadzenie wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia wskazanych przez Sąd okoliczności (art. 75 K.p.a.), w tym dokumentów przeprowadzonych kontroli skarżącej będących w dyspozycji organu i przedstawionych przez stronę. W przypadku, gdy pozostaną jeszcze fakty wymagające wyjaśnienia organ rozważy także potrzebę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącej w charakterze strony (art. 86 K.p.a.). Zebrany materiał organ stosownie art. 3 ust. 2 pkt 2 Ustawy wyczerpująco rozpatrzy, przy zachowaniu zasad określonych w art. 80 K.p.a., przedstawiając wynik w uzasadnieniu decyzji. Ustalenia organu winny znaleźć odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy.
Mając na względzie powyższe, Sąd w sentencji wyroku orzekł: w punkcie pierwszym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a.; w punkcie drugim na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a.; w punkcie trzecim na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490 j.t.) w związku z § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2003.221.2193) i art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz.U.2014.1628 j.t.) w zw. z częścią IV załącznika do ww. ustawy.