Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Kielcach oddalił skargę S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2003r.
W dniu 15 lutego 2011r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu w ramach prawa pomocy - doradca podatkowy P. Z. złożył w WSA w Kielcach opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od w/w wyroku. Jednocześnie pełnomocnik złożył wniosek o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu oświadczając, iż wyżej wymienione koszty w całości nie zostały opłacone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy wyznaczony do udzielenia pomocy prawnej w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie kosztów ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011r. Nr 31, poz. 153), powoływane dalej jako "rozporządzenie".
W myśl § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, stawka przed sądem administracyjnym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy w drugiej instancji – 75% kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120zł.
W przedmiotowej sprawie doradca podatkowy został ustanowiony po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 9 grudnia 2010r. oddalającego skargę, czyli nie brał udziału w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji. W świetle powołanych wyżej przepisów rozporządzenia przewidziane jest dla doradcy podatkowego wynagrodzenie w wysokości 75% z kwoty 2400zł określonej na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia.
Jednakże na postawie § 2 ust. 1 zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowemu, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter pracy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
W sprawie niniejszej rola pełnomocnika ograniczyła się jedynie do zapoznanie się z niezbyt obszernymi aktami sprawy i sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Mając więc na uwadze zaangażowany nakład pracy oraz charakter przedmiotowej sprawy należy uznać, że wynagrodzenie w wysokości 25% kwoty określonej w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia jest adekwatna do udziału pełnomocnika w niniejszym postępowaniu.
Pełnomocnik ustanowiony w sprawie z urzędu sporządził, doręczył stronie skarżącej oraz przedłożył Sądowi opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Nadto, zgodnie z wymogiem ustanowionym przez § 4 ust. 2 rozporządzenia, w opinii tej zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu wraz z oświadczeniem, że wyżej wymienione koszty w całości nie zostały opłacone.
Wobec powyższego, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia, Sąd ustalił i przyznał doradcy podatkowemu wynagrodzenie w kwocie 600,00zł.
Zgodnie natomiast z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie.
Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia.