Uzasadnienie
Przedsiębiorstwo "M." Sp. z o.o. w K. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2003r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za ten miesiąc. W uzasadnieniu skargi Spółka zakwestionowała nieuznanie przez organy podatkowe dodatkowego zobowiązania podatkowego za podatek od towarów i usług. Podniosła, iż dodatkowe zobowiązanie podatkowe jest unormowane w ustawie o podatku od towarów i usług i nosi nazwę tego podatku. Okoliczność, że podstawą jego naliczenia nie jest dostawa, lecz kwota zaniżenia podatku lub zawyżenia kwoty zwrotu, z uwagi na cel jego wprowadzenia powoduje, że stanowi ono środek specjalny w rozumieniu art. 27 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), który, wobec braku akceptacji Rady, nie może być stosowany.
Skarżąca Spółka zarzuciła zatem wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 11, art. 12 i art. 27 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC).
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 lipca 2007r. w sprawie I FSK 1062/06 na podstawie art. 234 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską skierował do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego, tj. kwestii, czy art. 2 ust. 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich wyłącza możliwość nałożenia obowiązku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, w przypadku stwierdzenia, że podatnik od towarów i usług w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej; czy "środki specjalne", o których mowa w art. 27 Szóstej Dyrektywy, z uwagi na swój cel i charakter mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalanego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia faktu zadeklarowania przez podatnika zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku albo zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego, a także wykładni art. 33 Szóstej Dyrektywy poprzez wskazanie, czy w uprawnieniu przewidzianym w tym przepisie mieści się prawo do wprowadzenia dodatkowego zobowiązania podatkowego określonego w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
W ocenie Sądu, udzielenie odpowiedzi na przytoczone pytanie prejudycjalne nie pozostanie bez wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej skargi.
Zgodnie zaś z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) cyt dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowo- administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.