Uzasadnienie
Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z dnia [...], nr [...] dokonał wobec I. M. zaliczenia nadpłaty z zeznania rocznego PIT-37 za 2003 r. na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. i 2003 r.
Na powyższe postanowienie podatnik wniósł w ustawowym terminie zażalenie, w którym podniósł, że organ podatkowy zaliczył nadpłatę za 2003r., na poczet, jak stwierdził, sobie tylko znanych zobowiązań.
Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z dnia [...], znak: [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i orzekł w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z zeznania rocznego PIT-37 za 2003r. w kwocie 653,00 zł na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r., w następujący sposób: 146,30 zł należność główna; 97,20 zł odsetki; 409,50 zł nienależnie dokonany zwrot nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zmiana postanowienia była podyktowana tym, iż z treści zaskarżonego postanowienia nie wynikało w sposób czytelny i nie budzący wątpliwości, jaka kwota została zaliczona na należność główną, jaka na odsetki, a jaka została podatnikowi zwrócona.
Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej I.M. złożył w dniu 20.08.2004 r. (data wpływu) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której podał m. in., iż od dnia 01.01.2002 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. zalega z nierozliczoną nadpłatą wraz należytymi odsetkami. W 2001 r. skarżący powiadomił Urząd Skarbowy o otrzymaniu bez jakiejkolwiek dokumentacji w styczniu kwoty 6552,43 zł pomniejszonej o 1801 zł na rzecz tegoż urzędu, co uniemożliwiło należyte rozliczenie się w zeznaniu PIT-37. Ponadto zakwestionował prawidłowość rozliczenia zaległości w wysokości 146, 30 zł. Końcowo zwrócił się do Sądu o "decyzję dot. zwrotu kwoty 653,00 zł wraz z odsetkami, samowolnie potrąconej przez Drugi Urząd Skarbowy w K. z nadpłaty rozliczenia PIT-37 roku 2003." oraz zwrot nadpłaty kwoty 1654, 70 zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia 01.01.2002 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Następnie postanowieniem z dnia [...], znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości zaskarżone postanowienie.
W odpowiedzi na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 03.03.2005r. skarżący - I.M. w piśmie kierowanym do Sądu i Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. oświadczył, iż nie wycofuje swojej skargi do Sądu, wyrażając swoje niezadowolenie z podjęcia przez organ odwoławczy postanowienia z dnia 21.01.2005 r.. Zdaniem skarżącego Dyrektor Izby uchylił swoje postanowienie, aby szantażem egzekwować znaczek opłaty skarbowej i następnie czynności zaniechać. Ponadto skarżący zakwestionował prawidłowość działania Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. i kierując pod adresem tego organu roszczenia o zwrot nadpłaty, odszkodowanie oraz zwrot poniesionych kosztów wskazał, iż również skarży postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy do rozpoznania skargi stosownie do dyspozycji § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i w Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187 poz. 1926).
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w jej treści.
Analiza materiału dowodowego sprawy wykazała, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem oceny Sądu jest legalność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], znak: [...]. Postanowienie to zostało wydane przez organ odwoławczy, w warunkach art.54 §3 ustawy P.p.s.a., który umożliwia uwzględnienie przez organ podatkowy skargi w całości, aż do dnia rozpoczęcia rozprawy przed sądem. Zasadniczo ten rodzaj autokontroli ma na celu umożliwienie organowi ponownej weryfikacji własnego działania lub niedziałania bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę ich zgodności z prawem.
W przedmiotowej sprawie intencją Dyrektora Izby Skarbowej było uwzględnienie w całości skargi I. M. z dnia 17 sierpnia 2004 r. (data wpływu do Sądu - 20.08.2004 r.) na postanowienie Dyrektora Izby z dnia [...]. Podjęte w trybie autokontroli rozstrzygnięcie, które zastępuje to pierwotnie zaskarżone, godzi jednak w dyspozycję art.54 § 3 ustawy P.p.s.a., bowiem nie uwzględnia skargi I. M.. Wskazać należy, iż rozstrzygnięcie to eliminuje z obrotu zaskarżone postanowienie z dnia [...] w całości. To postanowienie zaś eliminuje z obrotu postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...], niekorzystne z punktu widzenia interesu procesowego podatnika, na które to I.M. złożył zażalenie. Uchylenie więc w całości w trybie autokontroli postanowienia z dnia [...] powoduje przywrócenie do obrotu prawnego postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]. To natomiast, z punktu widzenia treści skargi z dnia 17 sierpnia 2004 r., nie stanowi o uwzględnieniu jej w całości i w aspekcie procesowym sytuuje podatnika w niekorzystnej sytuacji, tj. jako adresata ostatecznego postanowienia organu podatkowego I instancji. W wyniku "uwzględnienia skargi" pogorszyła się więc sytuacja materialno-prawna podatnika.
Powyższe wskazuje, iż podejmując rozstrzygnięcie w warunkach art.54 § 3 ustawy P.p.s.a. Dyrektor Izby Skarbowej wyszedł poza granice uprawnienia określonego w tym przepisie, co należy zakwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym w postępowaniu sądowym należy wyeliminować takie rozstrzygnięcie z obrotu prawnego.
Skutkiem wyeliminowania z obrotu postanowienia wydanego przez organ odwoławczy w trybie autokontroli jest przywrócenie do obrotu postanowienia Dyrektora Izby z dnia [...] i aktualność skargi podatnika z dnia 17 sierpnia 2004 r. W związku z powyższym organ rozważy możliwość ponownego zastosowania trybu samokontroli (art.54 § 3 albo art. 115- 117 ustawy P.p.s.a.) w sposób uwzględniający skargę w całości albo przekaże skargę do Sądu działając w warunkach art. 54 §2 ustawy P.p.s.a.
Biorąc powyższe wywody pod uwagę Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c i art.200 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.