Uzasadnienie
J. P. i M. P. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...].. nr [...].wydaną dla J. P. ustalającą kwotę rocznego limitu zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej i ustalającą kwotę zwrotu podatku akcyzowego.
W świetle regulacji art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz.270, dalej ustawa P.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Zasadniczą przesłanką konstytuującą pojęcie "strony postępowania podatkowego" jest zatem interes prawny, który, jak przyjmuje się w literaturze, wynika z prawa materialnego, jest z tym prawem zgodny i pozostaje pod ochroną tego prawa. Tak więc skarżący, o którym mowa w art. 50 § 1 ustawy P.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu podmiotowi.
W związku z powyższym legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym musi zawierać w sobie dwa elementy. Po pierwsze, skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego (np. w odniesieniu do postanowień), kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie. Po drugie, skarżący musi mieć interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodnego z prawem (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M.Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005r., str. 212 i nast.).
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, zarówno decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. z dnia [...].. jak i decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...].. skierowano wyłącznie do J. P. i tylko jej rozstrzygnięcia te doręczono. Natomiast skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. wnieśli J. P. i M. P.. W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że uprawnieniem do wniesienia skargi dysponuje jedynie J. P., której wyłącznie dotyczy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K.. Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia w oparciu o akta sprawy i powołany przepis art. 50 § 1 ustawy P.p.s.a., by uprawnienie do wniesienia skargi służyło M. P..
Skarżący nie był stroną postępowania administracyjnego i po jego stronie nie występuje interes prawny w złożeniu skargi od decyzji. Ewentualny interes faktyczny po stronie M. P. nie może go legitymować procesowo. Sam też fakt podpisania odwołania od decyzji organu I instancji nie ma w tym przypadku znaczenia prawnego.
Z tych przyczyn skarga M. P., jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie, na podstawie powołanych przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, orzekł jak w sentencji postanowienia