Uzasadnienie
B. M. (dalej: "skarżący") złożył, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ"), skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 17 marca 2023 r. nr BP.501.1797.2021.2065.ML6.380220 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1-3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 988; ze zm.).
Organ przekazał skargę, odpowiedź na skargę wraz z aktami administracyjnymi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach (zgodnie z zawartym w treści zaskarżonej decyzji pouczeniem).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; ze zm.), dalej "p.p.s.a.", do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W myśl § 1 pkt 4˛ rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652; ze zm., dalej: "rozporządzenie z 25 kwietnia 2003 r.") Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy dla obszaru województwa świętokrzyskiego.
Tymczasem zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który ma siedzibę w Warszawie. Sądem administracyjnym miejscowo właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest zatem, zgodnie ze wskazaną powyżej regułą ogólną wynikającą z art. 13 § 2 p.p.s.a. w związku z treścią § 1 pkt 13 rozporządzenia z 25 kwietnia 2003 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, będący właściwym dla obszaru województwa mazowieckiego.
Należy również zauważyć, że z treści art. 13 § 3 p.p.s.a. wynika możliwość ustanawiania przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, wyjątków od ogólnych zasad dotyczących właściwości. Taki wyjątek został ustanowiony w § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 604, dalej: "rozporządzenie z 15 maja 2012 r."). Odnosi się on jednak tylko do spraw dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874; z późn. zm.). Natomiast zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym, a więc nie ma do niej zastosowania rozporządzenie z 15 maja 2012 r.
Niniejsza sprawa rozpoznawana być zatem powinna zgodnie z przytoczonymi powyżej ogólnymi zasadami co do właściwości miejscowej wojewódzkich sądów administracyjnych.
Zgodnie z treścią art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
Na tej podstawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, przekazał sprawę sądowi właściwemu miejscowo, tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.