Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] działając na podstawie art.169 § 4 w związku z art.235 Ordynacji podatkowej pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie Z. K. od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r., nr [...] odmawiającej umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi podatnika wraz z pouczeniem, że służy od niego prawo wniesienia skargi do tutejszego Sądu.
W dniu 27 marca 2013 r. Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na to postanowienie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Zatem zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie rozstrzygnięcia ostateczne, a więc takie od których nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest wydane w warunkach art.169 § 4 w związku z art.235 Ordynacji podatkowej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. Stosownie do brzmienia art.169 § 4 Ordynacji podatkowej na postanowienie to przysługuje zażalenie.
Sąd zauważa, że w zaskarżonym postanowieniu zawarte zostało nieprawidłowe pouczenie o sposobie jego zaskarżenia. Skarżący, działając co prawda w zaufaniu do pouczenia udzielonego przez organ podatkowy, nie wyczerpał jednak przysługującego mu środka zaskarżenia od tegoż postanowienia (zażalenie).
Jednocześnie Sąd stwierdza, że stosownie do art. 214 Ordynacji podatkowej błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Oznacza to, że skarżący składając zażalenie na to postanowienie, może domagać się przywrócenia terminu do jego wniesienia.
Z powołanych powodów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art.232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.