Uzasadnienie
Kwestią sporną pomiędzy stronami w niniejszej sprawie jest wielkość dokonania odliczeń darowizn dokonanych przez R. B. na rzecz Kościoła Katolickiego w 2003r.
A sprawa miała następujący przebieg.
Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem z 5 maja 2004r., po uprzednich czynnościach sprawdzających, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wydał dla wspólnie się rozliczających E. i R. małżonków B. decyzję z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r.. Zobowiązanie to określono na kwotę [...]zł, zaś małżonkowie w zeznaniu rocznym PIT-37 wykazali nadpłatę.
Rozstrzygnięcie takie zapadło, gdyż z dokumentów tj. bankowych dowodów wpłaty wynikało, że R. B. dokonał trzech wpłat na łączną kwotę [...]zł na konto Parafii Rzymsko - Katolickiej w O. Na wszystkich tych dowodach wpłat jako tytuł wpłaty podano: "darowizna na cele kultu religijnego".
Organ powołał się na art. 26 ust. 1 pkt 9 lit.b) ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz. U. Nr 14 z 2000r., poz. 176 ze zm./ stanowiący, że odliczeniu od dochodu podlegają kwoty darowizn na cele kultu religijnego łącznie do wysokości nie przekraczającej 10% dochodu. Wobec tego, że R. B. w 2003r. osiągnął dochód [...]zł maksymalne odliczenie z tytułu darowizn wyniosło [...]zł, a nie jak to wykazano w zeznaniu rocznym [...]zł.
Przywołując art. 45 ust. 6 w/w ustawy o podatku dochodowym organ określił małżonkom zobowiązanie podatkowe w przedmiotowym podatku.
Od decyzji tej zostało złożone odwołanie ze sformułowanym zarzutem naruszenia przepisów prawa, a to materialnego, jak też procesowego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w części przysługującego odliczenia z tytułu darowizn w wysokości przekraczającej 10% dochodu, błąd w ustaleniach faktycznych służących za podstawę rozstrzygnięcia, błędną ocenę materiału dowodowego, przekroczenie granic uznania administracyjnego.
W uzasadnieniu skarżący podali, że ich zgodnym zamiarem i celem była darowizna na rzecz Kościoła Katolickiego obejmująca zarówno darowizny na rzecz kultu religijnego w wysokości nie przekraczającej 10% dochodu jak też na działalność charytatywno-opiekuńczą w rozumieniu art. 55 ust. 7 ustawy z 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej /Dz. U. Nr 29, poz. 154/.
Przywołano art. 24a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w myśl którego organy dokonując ustalenia treści czynności prawnej uwzględniają zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczenia woli złożonych przez strony czynności, jak również art. 56 Kc, że czynności prawne wywołują nie tylko skutki w niej wyrażone, również te, które wynikają z ustawy, zasad współżycia społecznego i ustalonych zwyczajów.
Zatem w ocenie odwołujących się, w świetle przedstawionego stanu faktycznego oraz cytowanych przepisów prawa materialnego ich działanie nie miało na celu obejście prawa podatkowego, lecz było realizacją uprawnień prawem przewidzianych.
Powołano się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 11 maja 2004r. uznające art. 24b ustawy Ordynacja podatkowa za sprzeczny z Konstytucją RP, jak też na stanowisko Ministra Finansów wyrażone w piśmie z 21 grudnia 2001r. oraz z maja 2004r. opowiadające się za odliczeniami darowizn na cele charytatywno-opiekuńcze w pełnej faktycznie przekazanej wysokości.
W przekonaniu, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest sprzeczne z prawem i charakteryzuje się nieuzasadnionym fiskalizmem utwierdził odwołujących także fakt, że zaskarżona decyzja wydana została przed upływem 14 dni od daty doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] numer [...] w przedmiocie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego.
Stwierdzono także, że nie minął jeszcze okres 2 lat obligujący do uzyskania sprawozdania dotyczącego przeznaczenia darowizny.
Wniesione przez małżonków odwołanie zostało rozpatrzone przez Dyrektora Izby Skarbowej, który decyzją z dnia [...] numer [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
I na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z podaniem numeru i dat zaskarżonych decyzji organu I i II instancji. W całości powtórzono zarzuty i argumentację je uzasadniającą zawarte w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi. Jako nieuzasadniony uznano zarzut dotyczący błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż jak wynika z trzech przekazów bankowych z dni 23 grudnia 2003r. na kwotę [...] zł, z 24 grudnia 2003r. na kwotę [...]zł, z 30 grudnia 2003r. na kwotę [...]zł darowizny zostały przekazane na cele kultu religijnego. Także z oświadczenia Proboszcza Parafii Rzymsko-Katolickiej z dnia 31 stycznia 2004r. wynika także, że przedmiotowe darowizny zostały przeznaczone na cele kultu religijnego. Ponadto w trakcie prowadzonego postępowania skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby zgodnym zamiarem i celem było przekazanie darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą Kościoła.
Co do zarzutu przedwczesnego wydania decyzji wymiarowej Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż żaden przepis prawa nie przewiduje, w jakim terminie po wydaniu decyzji w sprawie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego należy wydać decyzję w sprawie wymiaru tego zobowiązania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.
Skarga na uwzględnienie nie zasługuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr.153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.Tak więc wyeliminować z obrotu prawnego można decyzję jedynie wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy /art.145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.
W niniejszej sprawie kwestią leżącą u podstaw sporu pomiędzy stronami było stwierdzenie, czy wpłacone kwoty darowizn na rzecz Kościoła Katolickiego - Parafii Rzymsko-Katolickiej w O. były darowiznami z przeznaczeniem na cele kultu religijnego, czy też na działalność charytatywno - opiekuńczą tego Kościoła.
W zależności od przeznaczenia tej darowizny pieniężnej powstawało prawo do doliczenia tej darowizny bądź w kwocie ograniczonej tj. na cele kultu religijnego do wysokości nie przekraczającej 10% dochodu zgodnie z przepisem art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bądź pozwalającej na odliczenie w pełnej wysokości, gdy darowizny dokonano na działalność charytatywno-opiekuńczą zgodnie z art. 55 w/w ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej.
W ocenie Sądu, zgodnie z materiałem zebranym w postępowaniu dowodowym, organ podatkowy prawidłowo uznał, że R. B. dokonał przedmiotowego obdarowania na cele kultu religijnego. Bezsprzecznie świadczą o tym polecenia przelewu dokonywanych za pośrednictwem banku wpłat, jak również oświadczenie Proboszcza Parafii Rzymsko-Katolickiej w O. z 31 stycznia 2004r., w którym to oświadczeniu Proboszcz stwierdził, iż otrzymana suma została przeznaczona na cele kultu religijnego. Dowody te nie wymagają dokonywania ich interpretacji ze względu na dostatecznie jasną treść w nich zawartą.
Rozstrzygnięcie organu, jakiego domagają się skarżący nastąpiłoby wbrew w/w dowodom i to tym bardziej, że samo twierdzenie skarżących o przeznaczeniu kwoty na dwa w/w cele, nie zostało, jak wynika z akt sprawy, poparte żadnymi, choćby uprawdopodabniającymi to twierdzenie, dowodami.
Nawet przedłożenie oświadczenia proboszcza tejże samej Parafii dotyczącego darowizny E. B. z 2002r., ze wskazaniem, że 15% przekazanej sumy [...]zł przeznaczono na cele kultu religijnego, a pozostałą część na cele charytatywno-opiekuńcze Parafii, świadczy o tym, że proboszcz rozróżniał i znał możliwości przeznaczenia darowizn i darowiznę pieniężną R. B. w łącznej kwocie [...]zł przeznaczył, zgodnie ze wskazaniem darczyńcy zamieszczonych na poleceniach przelewu, na cele kultu religijnego.
Także zarzut konieczności oczekiwania organów w okresie 2 lat na uzyskanie przez darczyńców sprawozdania z przeznaczenia darowizny nie zasługuje na uwzględnienie. Wyżej przywołane oświadczenie Proboszcza obdarowanej Parafii z dnia 31 stycznia 2004r. określa nie tylko przeznaczenie tych sum na cele kultu religijnego, nie wymagającego sprawozdania, ale też w stwierdzeniu, że darowana suma została tak przeznaczona użyto czasu przeszłego. Tak więc w dniu 31 stycznia 2004r. pieniądze te zostały wydatkowane na cele kultu religijnego. To stwierdzenie wydaje się wystarczającym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Taki stan sprawy uprawniał i zobowiązywał zarazem organ podatkowy do stwierdzenia, że z tytułu dokonanej darowizny na cele kultu religijnego możliwe było dokonanie odliczenia, lecz w ograniczonym do 10% dochodu zakresie, zgodnie z obowiązującym art. 26ust. 1 pkt 9 lit. b) w/cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jak wyżej wykazano organ wydał zaskarżone rozstrzygnięcie zgodnie z przepisem prawa materialnego, po przeprowadzeniu postępowania, w których to czynnościach Sąd nie dopatrzył się uchybień prawa procesowego mających wpływ na wynik sprawy, a w szczególności nie dopatrzył się błędu w ustaleniach faktycznych, błędnej oceny materiału dowodowego, czy przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy do rozpoznania skargi stosownie do dyspozycji § 2 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie /Dz.U. Nr 187, poz. 1926/.