Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 8 września 2016 r. oddalił skargę J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 17 marca 2016 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r.
Pełnomocnik skarżącego ustanowiona w ramach prawa pomocy postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 2 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Ke 268/16 - adwokat K. K.-W. złożyła 12 października 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach opinię w przedmiocie braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od ww. wyroku oraz wniosła o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii i zwrot wydatków w kwocie 8,40 zł poniesionych na korespondencję ze skarżącym (w załączeniu dowody nadań dwóch listów z 1 lipca 2016 r. w kwocie 4,20 zł oraz z 10 października 2016 r. w kwocie 4,20 zł). Jednocześnie pełnomocnik oświadczyła, że koszty te w żadnej części nie zostały uiszczone.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718) powoływanej dalej jako ustawa p.p.s.a. adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 poz. 1801) powoływane dalej jako rozporządzenie.
Według § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Niniejsza sprawa dotyczy łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r., a wartość przedmiotu sporu stanowi kwotę 46,00 zł, zatem stawka w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, obliczana jest na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z § 8 pkt 1 stanowi kwotę 120 zł. Zgodnie zaś z § 21 ust. 1 pkt 2 lit b) rozporządzenia opłata maksymalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50 % opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.
W niniejszej sprawie opłata maksymalna wynosi zatem w postępowaniu prowadzonym w ramach drugiej instancji 50 % tej kwoty – czyli 240 zł, gdyż skarżącego reprezentuje pełnomocnik wyznaczony przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie w pierwszej instancji.
Tak określona opłata maksymalna, stanowi podstawę wyliczenia należnej opłaty, która zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, wynosi 1/2 jej wysokości, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy a więc, w niniejszym przypadku 46 zł.
Wskazaną powyżej opłatę, zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia, należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %).
W konsekwencji finalne wynagrodzenie należne pełnomocnik ustanowionej z urzędu wynosi 56,58 zł.
Brak jest natomiast podstaw do zwrotu pełnomocnik kwoty 8,40 zł poniesionej tytułem korespondencji nadanej na adres skarżącego 1 lipca 2016 r. w kwocie 4,20 zł oraz 10 października 2016 r. w kwocie 4,20 zł. Należy bowiem wskazać, że w art. 205 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. w sposób wyczerpujący zdefiniowano pojęcie niezbędnych kosztów postępowania m.in. w sytuacji, gdy w imieniu strony występuje pełnomocnik będący adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Zgodnie z poglądem judykatury, który rozpoznający niniejszy wniosek w pełni podziela, przywołana regulacja art. 205 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. zawiera katalog wyczerpujący, a zakres wydatków profesjonalnego pełnomocnika nie może być rozszerzany na wydatki drobne i zwykle występujące przy okazji prowadzenia procesu sądowego, do których zaliczają się między innymi koszty korespondencji. Przyjmuje się, że tego typu wydatki są rekompensowane pełnomocnikowi w ramach przyznanego mu wynagrodzenia
Konstatacja taka ma oparcie także w logice i doświadczeniu życiowym, trudno bowiem oczekiwać, aby Sąd rekompensował pełnomocnikowi koszty, które w przypadku zatrudnienia go nie w ramach prawa pomocy jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, ale z wyboru – także poniósłby sam pełnomocnik, pokrywając je z uzyskanego wynagrodzenia i traktując jako normalne koszty funkcjonowania swojej działalności.
Dodatkowo w odniesieniu do zwrotu pełnomocnik kwoty 4,20 zł z 10 października 2016 r. poniesionej tytułem nadania na adres skarżącego opinii w przedmiocie braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej wskazać należy, że stosownie do postanowień przepisu art. 177 § 4 ustawy p.p.s.a. obowiązkiem pełnomocnika wyznaczonego w ramach prawa pomocy jest przedłożenie opinii o braku podstaw w sądzie wraz z odpisem dla strony, który stronie doręcza Sąd. Zatem również z tego względu nie można wydatku tego uznać za niezbędny i konieczny.
Z powyższych względów skonstatować należy, że pełnomocnikowi przyznać należało kwotę 56,58 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (wraz z wliczonym podatkiem od towarów i usług) oraz odmówić zwrotu wydatków na korespondencję w kwocie 8,40 zł.
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 8 w zw. z art. 250 ustawy p.p.s.a.