Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu PPF wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych skarżący oświadcza, że sam prowadzi gospodarstwo domowe, jego żona i syn w wieku 36lat zamieszkują u ojca żony. Według oświadczenia w skład majątku skarżącego wchodzi dom jednorodzinny wielkości 110m² wraz z działką wielkości 1600m² oraz nieruchomość w K. wielkości 234m².
Według oświadczenia źródłem utrzymania skarżącego są dochody uzyskiwane z tytułu renty inwalidzkiej w wysokości 1356,59zł miesięcznie.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wykazuje następujące wydatki: podatek odprowadzany do UMiG K. - 105zł kwartalnie, opał w okresie grzewczym -2800zł, utrzymanie trzech psów do ochrony posesji – miesięczny koszt utrzymania jednego psa do 300zł, wywóz nieczystości ok. 70zł na ½ roku, wydatki na leki ok. 100-150zł miesięcznie, opłata za telefon do 100zł miesięcznie, gaz - 35zł na trzy tygodnie, ubezpieczenie na życie – 124zł na rok, przejazdy na sprawy zawisłe w sądach 120-150zł miesięcznie, resztę skarżący przeznacza na bieżące potrzeby. Ponadto skarżący oświadcza, że posiada dłużenie u innych.
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W istocie instytucja ta stanowi pomoc państwa dla osób, które z uwagi na trudną sytuację finansową nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania dla siebie i rodziny.
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
Strona ubiegająca się przed Sądem Administracyjnym o przyznanie prawa pomocy musi wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bądź też ponieść tych kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udowodnienie przez wnioskodawcę tych okoliczności daje podstawę do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Jeżeli pokrycie kosztów postępowania sądowego może spowodować, że strona postępowania nie będzie mogła uiścić opłat za usługi konieczne do prawidłowej egzystencji czy kupić żywności należy przyznać stronie prawo pomocy w zakresie pełnym lub częściowym.
Prawo do zwalniania z kosztów sądowych nie ma charakteru pełnego swobodnego uznania, lecz podlega określonym regułom, których należy przestrzegać przy każdorazowym rozpatrywaniu takiego wniosku.
Przyznanie prawa pomocy, którego domaga się skarżący ma charakter wyjątkowy i jest stosowane w stosunku do osób charakteryzujących się ubóstwem - przykładowo do takich osób można zaliczyć osoby bezrobotne bez prawa do zasiłku lub osoby ze względu na okoliczności życiowe pozbawione całkowicie środków do życia.
Bezspornie do żadnej z wymienionych grup społecznych skarżący nie należy, a osiąganie przez skarżącego dochodów w wykazanej wysokości umożliwia planowanie wydatków, a racjonalne gospodarowanie uzyskiwanymi przez skarżącego dochodami oraz oszczędności we własnych wydatkach (np. posiadanie trzech psów do ochrony posesji – wydatek 300zł miesięcznie na utrzymanie jednego psa, opłata za telefon do 100zł miesięcznie) pozwolą na poniesienie przez skarżącego kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego.
Ponadto należy podkreślić, że wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 100zł i na obecnym etapie postępowania nie ma innych kosztów sądowych, które blokowałyby skarżącemu prawo dostępu do sądu.
Wobec powyższego uznano, że wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie jest zasadny i działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 1, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji postanowienia.