Uzasadnienie
W dniu[...] A. i J. małżonkowie J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] numer [...].
Decyzją tą Dyrektor Izby jako organ II instancji uchylił rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] numer [...] w całości i określił A. i J. J. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. w kwocie [...]zł, w tym powstałe w zaliczkach miesięcznych, które stały się elementem należnego podatku w kwocie [...]zł.
Rozstrzygnięcia te zapadły głównie powodu ustaleń dokonanych w prowadzonej przez J. J. działalności gospodarczej w ramach Zakładu opodatkowanej na zasadach ogólnych.
W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania kosztów uzyskania przychodów, w wyniku których koszty te zawyżono.
Powyższe ustalenia skutkowały stwierdzeniem nierzetelności prowadzonej podatkowej księgi przychodów i rozchodów w zakresie kosztów uzyskania przychodów za cały rok podatkowy 2002, a z uwagi na to pominięto ją jako dowód w postępowaniu w trybie art. 193 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, a podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ustalono w oparciu o dokumenty źródłowe.
Ponadto organ podatkowy stwierdził, że A. J. bezpodstawnie odliczyła od dochodu kwotę [...]zł z tytułu poniesionych wydatków rehabilitacyjnych.
W postępowaniu odwoławczym, w wyniku ponownej analizy wyjaśnień oraz materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, za koszty uzyskania przychodów uznano poniesione przez J. J. wydatki z tytułu:
- - opłaty za abonament telefonu stacjonarnego w Św. K. tj. w miejscu ujawnionym we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, w kwocie [...]zł,
- - zakupu napędów wykorzystywanych jako wyposażenie przedsiębiorstwa w kwocie [..]zł,
- - zakupu drzwi stanowiących wyposażenie siedziby firmy w K., os. N. S. w kwocie [...]zł.
Natomiast w pozostałym zakresie organ odwoławczy podzielił stanowisko zajęte w decyzji organu I instancji wywodząc, że.
Zgodnie z przepisem art. 22 ust. l ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.
23. Mając na uwadze treść powołanego przepisu stwierdzono, że prawidłowym było wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty [...]zł stanowiącej opłatę za pobyt i wyżywienie w Ośrodku wczasowym w S. W toku prowadzonego postępowania podatkowego podatnik nie uprawdopodobnił, że pobyt w w/w ośrodku pozostawał w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ odwoławczy za niewystarczające uznał ogólne twierdzenia, że było to spotkanie z kontrahentem w celu załatwienia części zamiennych do urządzeń wiertniczych wyprodukowanych w dawnym ZSRR, jak również z producentami krajowymi urządzeń wiertniczych, z których wynikałyby konkretne efekty w postaci np. zawartych umów, kontraktów mających wpływ na wielkość uzyskiwanego przychodu.
Uznano także, że brak było podstaw do zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych wydatków na zakup 21 sztuk szafek kuchennych, okapu kuchennego, a także kuchni elektryczno-gazowej.
Zdaniem organów ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że podatnik zakupił w PHUP A. 21 sztuk szafek kuchennych wraz z okapem na podstawie faktury VAT Nr [...] z dnia [...] oraz kuchnię elektryczno-gazową na podstawie faktury VAT Nr[...]z dnia [...], które następnie zostały zamontowane na ul. T. w K. Jako dowód wskazano protokół z kontroli doraźnej sporządzony w dniu 28 sierpnia 2003r. z główną księgową Firmy "A." J. S., z którego wynika, że zarówno meble jak i kuchnia elektryczno-gazową zostały zawiezione na adres: K., ul. T. Nie uwzględniono podniesionego przez podatnika argumentu, że zarówno kuchnia elektryczno- gazowa, jak też część szafek kuchennych zostały zawieziona na bazę w C., jako nie znajdującego oparcia w zebranym materiale dowodowym.
Mając na względzie, że w mieszkaniu na ul. T. mieszka syn podatnika, będący pełnomocnikiem jego firmy, uznano, że okoliczności te świadczą o tym, iż zakup przedmiotowych szafek i kuchni elektryczno-gazowej był przeznaczony na prywatne potrzeby pełnomocnika. Zatem wydatek ten nie może być uznany za koszty uzyskania przychodu w rozumieniu w/w przepisu art. 22 ustawy podatkowej.
W związku z powyższym nie uwzględniono wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków w osobach pracowników organu podatkowego dokonujących kontroli na okoliczność ustalenia, czy sporne szafki znajdowały się w siedzibie firmy w K., os. N. S. oraz wyjaśnień, iż część tych mebli znajdowała się na bazie w C. Także w zakresie zakupu bram garażowych wraz z napędami związanych z adaptacją garaży nr [...] i [...] położonych w K. przy ul. W. stwierdzono, że wydatek ten nie stanowi kosztu podatkowego.
W myśl przepisu art. 23 ust. l pkt l lit. b) i c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych (...).
Zaś zgodnie z art. 22a ustawy o podatku dochodowym amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
- - budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
- - maszyny, urządzenia i środki transportu,
- - inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą (...), zwane środkami trwałymi.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że J. J. aktem notarialnym z dnia [...] nabył od B. S.A. w K. w/w garaże, które nie spełniały wymogów Podatnika (m.in. szerokość bram wjazdowych uniemożliwiała wjazd samochodem [...]) i były wykonane w sposób niezgodny z wcześniejszymi ustaleniami z wykonawcą. Biorąc pod uwagą fakt, że pomimo zgłaszania wymienionych usterek B. nie dokonał wymaganych napraw, J. J. dokonał koniecznych przeróbek w zakresie wymiany bram wraz z napędami na własny koszt. Powyższy fakt potwierdza pismo Firmy B. z dnia 14 czerwca 2004r..
W związku z tym, że z dokumentów źródłowych wynika, że w/w roboty adaptacyjne, a także pozostałe prace związane z wykończeniem garaży zostały przez Podatnika wykonane przed przyjęciem tego środka trwałego do użytkowania, które miało miejsce w miesiącu sierpniu 2002r. stwierdzono, że roboty te nie stanowią remontu środka trwałego lecz podwyższają jego wartość początkową. Dzięki wykonanym pracom polegającym na wymianie w garażach bram wraz z napędami - garaże te stały się bowiem kompletne i zdatne do wykorzystania w prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej.
Przywołując w/w przepisy art. 22 ust. l w związku z art. 23 ust. l pkt l lit. b) i c) uznano, że brak jest także podstaw do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodu wydatków poniesionych na zakup i remont koparko-ładowarki [...] w łącznej kwocie [...]zł. Koparka została zakupiona od firmy C. sp. jawna w dniu 23 października 2002r. za kwotę [...]zł. Następnie w tejże firmie dokonano jej naprawy udokumentowanej fakturami z dnia [...] oraz [...]na kwotę odpowiednio: [...]zł i [...]zł.
W toku postępowania podatkowego organy nie kwestionowały konieczności dokonania remontu koparko-ładowarki, a jedynie stwierdziły, że wydatki z tego tytułu, w myśl cytowanego przepisu art. 23 ust. l pkt l lit. b) i c), nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, a zwiększają wartość początkową środka trwałego stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.
Ponadto odmówiono zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków w łącznej kwocie [...]zł przeznaczonej na zakup artykułów spożywczo-cukierniczych, higienicznych oraz BHP jako wydatkowanych nie w celu osiągnięcia przychodów, lecz dla celów osobistych.
I na to rozstrzygnięcie A. i J. J. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o jego uchylenie w całości i zarzucając naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ podatkowy I instancji nieprawidłowo określił kwotę zaległości podatkowej za 2002r. przyjmując do wyliczenia tej zaległości kwotę podatku wpłaconego tj. [...]zł zamiast podatku zeznanego w kwocie [...]zł.
Sformułowano ogólny zarzut nie uwzględnienia przez organ pierwszoinstancyjny składanych przez Podatnika wniosków i wyjaśnień zawartych w pismach z dnia 18 stycznia i 18 lutego 2004r..
Nie zgodzono się ze stanowiskiem nie uznania za koszt podatkowy wydatków za pobyt w ośrodku wczasowym, na zakup koparko-ładowarki, bramy garażowej i napędów, na podatek od nieruchomości w Św. K., czyli miejsca wykorzystywanego jako magazyn zapasowy w prowadzonej działalności gospodarczej, jak też wydatków na zakup okapu, kuchni elektryczno gazowej, stanowiących wyposażenie bazy w C. oraz szafek kuchennych stanowiących wyposażenie bazy w C. i siedziby firmy, a także wydatków w kwocie [...]zł, jako wydatku na reprezentację i reklamę.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wydatek związany z pobytem trzech osób w Ośrodku Wypoczynkowym w S. miał związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, gdyż dotyczył spotkania z kontrahentem-dostawcą części do urządzeń wiertniczych wyprodukowanych w dawnym ZSRR, a w konsekwencji prowadzonych rozmów było dostarczenie części zamiennych do urządzeń wiertniczych wykorzystywanych przy realizacji wierceń dla Kopalni Węgla, których zastosowanie pozwoliło na uzyskanie przychodu w wysokości [...]zł.
Stanowisko prezentowane w postępowaniu w kwestii szafek, okapu kuchennego potwierdzają ustalenia Urzędu Skarbowego w B. zawarte w protokole z kontroli doraźnej przeprowadzonej na podstawie upoważnienia z dnia 19 listopada 2003r., jak również ustalenia pracowników Urzędu Skarbowego w K., którzy w trakcie przeprowadzonej kontroli w dniach 28 i 30 czerwca oraz l, 2, 3, 4 lipca 2004r. w siedzibie firmy widzieli zamontowane tam szafki oraz okap kuchenny, a szafkach tych znajdowała się dokumentacja finansowo- księgowa firmy.
Według skarżących zakup bramy garażowej z napędem nie był ulepszeniem środka trwałego w rozumieniu art. 22 g ust. l, art. 23 ust. l pkt l lit. b i c oraz przepisu art. 22 ust. 17 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz niezbędnym remontem spowodowanym błędem technicznym wykonawcy przedmiotowego garażu. Pomijając bezzasadnie jako dowód w postępowaniu podatkowym wyjaśnienia skarżącego oraz sprzedawcy wymienionego garażu naruszono przepisy art. 122 i 180 §1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem Strony brak ujęcia spornych garaży w ewidencji środków trwałych w miesiącu lipcu 2002r. spowodowany był niemożnością porozumienia się z firmą B., co do wymiany bram zgodnie z umową.
Skarżący powtórzyli, że nie zgadzają się także z wyłączeniem z kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków na remont koparko-ładowarki, skoro przeprowadzona naprawa miała na celu przywrócenie sprawności użytkowej koparce, a zatem stanowisko organów podatkowych, że stanowiła ona modernizację środka trwałego jest bezzasadne. Zauważono przy tym, że w polskich przepisach prawa podatkowego nie ma ustalonego limitu wartości robót remontowych zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów, a więc kwalifikowanie przez organy podatkowe wykonanych napraw jako modernizację środka trwałego stanowi nadinterpretację przepisów podatkowych.
W udzielonej odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi
Podkreślono, że niektóre z podniesionych przez Podatników w skardze zarzutów nie były przedmiotem postępowania odwoławczego, gdyż w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nie kwestionowano ustaleń organu podatkowego I instancji w tym zakresie: podatku d nieruchomości, zakupu materiałów i usług przeznaczonych na remont pomieszczenia biurowego i garaży, wydatków na zakup artykułów spożywczych, higienicznych i BHP. Zarzuty te sformułowano na etapie skargi.
Odpowiadając na zarzut skargi o nieprawidłowym wyliczeniu przez organ pierwszej instancji kwoty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. wyjaśniono, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., w której określono wymienioną kwotę zaległości została uchylona w całości zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr.153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Tak więc wyeliminować z obrotu prawnego można decyzję jedynie wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego /art.145 § 1 pkt 1) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.
Skarga zasługuje na uwzględnienie w części.
Zarówno przepis art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, wyrażający jedną z podstawowych zasad procedury podatkowej tj. zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej, jak i uregulowanie art. 187 § 1 oraz art. 191 tej ustawy, nakładają na organ podatkowy obowiązek dążenia w prowadzonym postępowaniu do jak najdokładniejszego, całościowego ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez zebranie wszystkich istotnych dowodów i wyjaśnienie ewentualnie występujących wątpliwości. Dopiero na podstawie zebranego w sprawie całego materiału dowodowego, ustalonego we wzajemnym powiązaniu, na tle całokształtu występujących okoliczności, organ może wydać prawidłową decyzję podatkową.
Wydana przez organ podatkowy zaskarżona decyzja warunków tych nie spełnia w odniesieniu do poniższych ustaleń organu.
Pierwszym ustaleniem jest zakup szafek kuchennych, okapu oraz kuchenki elektryczno gazowej. Począwszy od pierwszego protokołu z kontroli spisanego w czerwcu i lipcu 2003r. skarżący konsekwentnie twierdził, że szafki zamontowane zostały częściowo w biurze firmy, a częściowo w bazie w C. wnosząc o sprawdzenie podawanych przez niego okoliczności, przeciwstawiając to twierdzenie załączonym do faktury na zakup szafek i kuchenki potwierdzeniu wykonania usługi dostawy i montażu szafek w dniu 24 września 2002r. pod adresem K. ul. T. Protokół z kontroli doraźnej z dnia 28 sierpnia 2003r. Firmie A., na który powołuje się organ II instancji, jest opisaniem dokumentów wymienionych wyżej, a podpisała go Główna Księgowa. Protokół ten został dołączony do akt sprawy w dniu 29 lipca 2004r. tj. po zapoznaniu się z aktami sprawy przez skarżącego w trybie art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa, z której to czynność sporządzono protokół w dniu 15 lipca 2004r.
Organ podjął próbę wyjaśnienia m.in. i tej kwestii dokonując czynności opisanych w protokole z dnia 26 listopada 2003r. z kontroli doraźnej w bazie wiertniczej skarżącego w C. W dokumencie tym czytamy, że na placu znajdują się: 9 barakowozów, 3 kontenery służące jako pomieszczenia socjalne dla pracowników kuchnia, łaźnia, szatnia/.
W jednym z barakowozów znajdują się minikuchnie z białą szafką, które nie ą całkowicie zamontowane z uwagi na przeprowadzany remont.
Kuchnia elektryczno-gazowa znajduje się w jednym z kontenerów socjalnych
Barakowozy wyposażone są w różnego rodzaju szafki. W tym również kuchenne /około 10 szt/, wersalki /ilość 3 szt./, tapczany jednoosobowe oraz łóżka piętrowe.
Wobec takich sprzeczności organ nie wyjaśnił przesądzająco ostatecznego miejsca zamontowania szafek i kuchenki elektryczno-gazowej. Dodatkowo skarżący wnosił także w piśmie z 18 stycznia 2004r. o dołączenie sprawozdania z kontroli prowadzonej właśnie w pomieszczeniach wskazywanych przez niego jako tych, w których zamontowano w/w sprzęty. W piśmie z 18 lutego 2004r. skarżący wnosił o przesłuchanie syna A., który się zajmował remontem biura jak również przesłuchanie osoby montującej te szafki.
W piśmie z 21 czerwca 2004. ponownie wniesiono o załączenie sprawozdania z kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego oraz o przesłuchanie osób kontrolujących wymienionych z imienia i nazwiska raz stanowiska, którzy widzieli i liczyli szafki w pomieszczeniach Firmy os N. S.. Wniosek podtrzymano w trakcie zapoznania się z materiałem dowodowym - protokół z 15 lipca 2004r.
Tak więc w efekcie działania organów i idące za tym rozstrzygnięcie w tym zakresie wydane zostało z naruszeniem w/w przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Także odmawiając skarżącemu prawa zaliczenia do kosztów podatkowych wydatku na podatek od nieruchomości w Św. K., organy potwierdzając, poprzez uznanie wydatku w postaci opłaty za abonament telefoniczny, że w miejscu tym skarżący prowadzi działalność gospodarczą, jednocześnie wydatek ten oceniają jako nie związany z prowadzoną działalnością z tego powodu, że fakt ten nie został zgłoszony do organu właściwego i podatek nie jest płacony w należytej, wyższej wysokości. W ocenie Sądu związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nie zrywa się z powodu płacenia podatku w zaniżonej wysokości. Co do zasady podatek ten, w sytuacji występującej i uznanej przez organ II instancji, kosztem uzyskania przychodu będzie. Kwestia zaś niedopełnienia obowiązku zgłoszenia nieruchomości, jako związanej z działalnością gospodarczą, jest sprawą postępowania podatkowego przed właściwym organem. Tak więc dokonano błędnej oceny stanu faktycznego.
W sprawie spornej pomiędzy stronami w kwestii możliwości zaliczenia, bądź nie, wprost do kosztów podatkowych naprawy koparko-ładowarki jej silnika należy stwierdzić, że organy tak I jak i II instancji, przyznając, że nie kwestionuje się konieczności dokonania remontu tej koparki, jednocześnie powołując przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stwierdzają, że wydatki z tego tytułu nie stanowią kosztu uzyskania przychodów, ale zwiększają wartość początkową środka trwałego. Z jednej strony można dojść do wniosku, że uznają iż był to remont, z drugiej zaś, z uwagi na powołany przepis i twierdzenie o konieczności zwiększenia wartości początkowej, że stwierdzają ulepszenie środka trwałego, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) omawianej ustawy.
Jednakże zarówno w obu decyzjach obu instancji, jak też w odpowiedzi na skargę, nic o zakresie prac wskazujących na ulepszenie nie mówi się. Wobec tego uznanie i rozstrzygnięcie, że "wydatki z tego tytułu", czyli remontu, nie stanowią kosztu podatkowego rozliczanego wprost, a jedyne w sposób rozłożony w czasie poprzez amortyzację, zostało wydane z naruszeniem powołanego przez organ przepisu art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Natomiast nie można się zgodzić z zarzutami skargi odnoszącymi się do zakwestionowania wydatku za pobyt w Ośrodku Wczasowym. Jako już ugruntowany pogląd, wyrażany zwłaszcza w orzecznictwie sądowym, należ uznać twierdzenie, że w przypadku wydatków ogólnie określanych jako szkolenia, konferencje, konsultacje, spotkania biznesowe, rzeczą podatnika jest wiarygodne wykazanie w postępowaniu przed organem, że taka okoliczność faktycznie wystąpiła, była konieczna i została podjęta w celu osiągnięcia przychodów, choćby przewidywanych. Nie można uznać za uzasadnione, jak tego chce skarżący, przerzucanie na organ podatkowy obowiązku przeprowadzania dowodów w celu wykazana słuszności twierdzeń podatnika. Samo zaś przedstawienie rachunku za dwutygodniowy pobyt w tym ośrodku nie jest dowodem wystarczającym dla uznania twierdzeń skarżącego.
Za prawidłowe uznać należy także rozstrzygnięcie oparte o przepis art. 22a wymienionej ustawy o podatku dochodowym, postanawiający, że amortyzacji podlegają stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
- - budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
- - maszyny, urządzenia i środki transportu,
- - inne przedmioty
- - o przewidywanym okresie używania droższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, zwane środkami trwałymi.
Zebrany materiał dowodowy jak akt notarialny z dnia 30 sierpnia 2002r stwierdzający nabycie od Firmy B. SA. w K. garaży Nr [...] i [...],jak też inne dowody z których wynika, że roboty adaptacyjne, jak i pozostałe prace związane z wykończeniem garaży wobec konieczności dokonania niezbędnych przeróbek na własny koszt, zostały przeprowadzone przed przyjęciem tego środka trwałego do użytkowana, za prawidłowe i zgodne z przepisami prawa należy uznać stanowisko organów, że wartość tych prac zwiększa wartość początkową środka trwałego. Prace te wobec tego nie są remontem, a więc wydatkiem uprawniającym do zaliczenia ich wartości wprost do kosztów uzyskania przychodów, gdyż dopiero w wyniku ich dokonania garaże stały się kompletne i zdatne do użytku zgodnie ze swoim przeznaczeniem.
W zakresie wydatków na zakup artykułów spożywczych i kosmetycznych Sąd stwierdza, że to na podatniku spoczywa obowiązek wykazania, że rzeczy te zostały nabyte i spożytkowane na cele reprezentacji i reklamy w prowadzonej działalności gospodarczej. Nie jest wystarczającym wskazanie tylko łącznej ich wartości i wniesienie o uznanie ich za koszt uzyskania przychodu do wartości przysługującego limitu. Limit ten ogranicza wartościowo wydatki o takim charakterze. Lecz, że są to wydatki na reprezentację i reklamę musi wykazać podatnik.
W swoim rozstrzygnięciu Dyrektor Izby Skarbowej orzekł nie tylko o wysokości zobowiązania rocznego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok dla A. i J. J., ale także o zobowiązaniu w zaliczkach miesięcznych na ten podatek płatnych w ciągu roku podatkowego. Nie wskazano podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia, jednakże nie miało to wpływu na wynik sprawy, gdyż taka podstawa istniała w postaci art. 21 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania. Jednakże w tym zakresie rozstrzygnięcie zostało skierowane do małżonków, pomimo, że dotyczyło zaliczek na podatek dochodowy wynikający z działalności gospodarczej prowadzonej tylko przez J. J. W kwestii związania Sądu, zgodnie z przepisem art. 11 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, Sąd orzekający w sprawie, po zapoznaniu się z aktami postępowania karnego skarbowego Sądu Rejonowego w K. Wydział VIII Grodzki, sygn. akt [...], postępowania przeciwko J. J., stwierdza że związanie takie nie występuje.
Stanowisko takie prezentuje się w związku z faktem, iż sprawa zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 56 § 2 k.k.s została rozpoznana w postępowaniu nakazowym, a wynikiem tego postępowania było wydanie wyroku nakazowego.
Bazując na uchwale Sądu Najwyższego z 7 czerwca 1968r., sygn. akt III PZP 25/68, w której Sąd ten stwierdził, iż sąd w postępowaniu cywilnym nie jest związany ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym nakazu karnego, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę wziął pod uwagę, iż zarówno w procedurze sądów administracyjnych, jak i cywilnych, przepis art. 11 ma to samo brzmienie, a nadto, że uchwała odnosiła się do orzeczenia w ówczesnym stanie prawnym kończącego postępowanie nakazowe, a obecnie w postępowaniu nakazowym wydawany jest wyrok nakazowy - art. 500 Kpk, wprowadzony zmianą z dniem 1 lipca 2003r. przez ustawę z 10 stycznia 2003r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego, ustawy o świadku koronnym oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych /Dz. U Nr 17, poz. 155/.
Zmiana nazwy orzeczenia kończącego nie zmieniła charakteru postępowania nakazowego, który przesądził, że w powoływanej uchwale, oceniając uregulowanie art. 11 Kpc jako wyjątkowe, a więc nie mogące być interpretowane rozszerzająco, wykazano, że nakaz karny nie ma wszystkich walorów procesowych skazującego wyroku sądu karnego, co odnosi się w dzisiejszym stanie prawnym do wyroku nakazowego. Skład orzekający podziela stanowisko i jego uzasadnienie wyrażone w przytoczonej wyżej uchwale. Wzięto bowiem pod uwagę uregulowania stanowiące, że jest to tryb uproszczony, bez przeprowadzenia rozprawy - art. 500 § 1 Kpk, Kodeksu stosowanego w postępowaniu karnym skarbowym na podstawie art. 113 § 1 Kks, jak i to, że wyrok nakazowy wydaje się bez udziału stron - art. 500 § 4 Kpk.
Wniesienie sprzeciwu powoduje, że wyrok nakazowy traci moc - art. 506 § 3 Kpk, a sprawę rozpoznaje się na zasadach ogólnych, nie obowiązuje przy tym zakaz reformationis in peius, a sąd po skutecznym wniesieniu sprzeciwu nie jest związany treścią wyroku nakazowego.
Także zgodnie z art. 507 Kpk wyrok nakazowy od którego nie wniesiono sprzeciwu, lub sprzeciw został cofnięty, staje się prawomocny i podlega wykonaniu w oparciu o przepisy Kkw, jednak nie zmienia to postaci rzeczy, że jest to wyrok nakazowy, a nie wyrok skazujący wdany na zasadach ogólnych.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz, wobec częściowego uwzględnienia zarzutów skargi, art. 206 tej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy do rozpoznania skargi stosownie do dyspozycji § 2 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie /Dz.U. Nr 187, poz. 1926/.