Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 marca 2008r. skarżący J. i M. D. zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2008r. sygn. akt I SA/Ke 28/08 Sąd przywrócił skarżącym powyższy termin.
W związku z powyższym rozpatrzeniu podlega wniosek o przyznanie prawa pomocy J. i M.D. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych złożony w dniu 25 marca 2008r.
We wniosku skarżący oświadczają, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe wraz z dwoma synami w wieku 21 i 22 lata. Według oświadczenia w skład majątku skarżących wchodzi dom wielkości 80m-, nieruchomość rolna wielkości ok. 47ha, budynki o pow. ok. 800m- oraz samochody łącznej wartości ok. 40.000zł.
Według oświadczenia źródłem utrzymania rodziny skarżących jest dochód uzyskiwany przez skarżącego z działalności gospodarczej w wysokości 1200zł miesięcznie.
Z gospodarstwa rolnego skarżący nie osiągają dochodów ze względu na wysokie koszty upraw, susze i koszty napraw wyeksploatowanego sprzętu rolniczego.
Synowie skarżących według oświadczenia nie posiadają majątku, ponadto są osobami bezrobotnymi i pozostają na utrzymaniu skarżących.
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W istocie instytucja ta stanowi pomoc państwa dla osób, które z uwagi na trudną sytuację finansową nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania dla siebie i rodziny.
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
Analiza złożonego przez M. i J.D. wniosku o przyznanie prawa pomocy wykazała, że nie zachodzą okoliczności, które dawałyby podstawę do zwolnienia strony w całości od kosztów sądowych o co się ubiegają.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, którego domagają się skarżący ma charakter wyjątkowy i jest stosowane w stosunku do osób charakteryzujących się ubóstwem - przykładowo do takich osób można zaliczyć osoby ze względu na okoliczności życiowe pozbawione całkowicie środków do życia.
Bezspornie do takiej grupy społecznej skarżący nie należą, bowiem skarżący mają możliwość czerpania płodów rolnych z gospodarstwa rolnego, skarżący osiąga stały miesięczny dochód w wysokości 1200zł, ponadto skarżący są w posiadaniu zarówno majątku ruchomego jak i nieruchomego znacznej wartości - dom, nieruchomość rolna o pow. ok. 47ha, budynki o pow. ok. 800m- oraz samochody o łącznej wartości ok. 40000zł.
Należy również podkreślić iż biorąc pod uwagę zwłaszcza wiek synów J. i M. D. zasadnym byłoby podjęcie przez nich pracy zarobkowej. W przypadku trudności w znalezieniu pracy stałej należy rozważyć podjęcie prac dorywczych, czy sezonowych, co bez wątpienia poprawiłoby kondycję finansową rodziny.
Biorąc pod uwagę powyższe uznano, że rozpatrywany wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na częściowe uwzględnienie poprzez zwolnienie z wpisu od skargi w kwocie powyżej 100zł. W pozostałym zakresie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).