Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z [...] r. nr [...], po zapoznaniu się z odwołaniem J. K. od decyzji Prezydenta Miasta O.Ś.
z [...] r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2010, na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Prezydent Miasta O.Ś. zaskarżoną decyzją z 9 czerwca 2010 r., orzekł o określeniu J. K. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie 4056 zł. Od tej decyzji odwołał się J.K., kwestionując jej merytoryczną prawidłowość.
W toku przedmiotowego postępowania ustalono, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie 7 lipca 2010 r. Odwołanie od tej decyzji zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w O.Ś. 21 września 2017 r., o czym świadczy pieczęć urzędu pocztowego złożona na kopercie. Zgodnie natomiast z art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej, termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że J.K. uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania upłynął 21 lipca 2010 r. W odwołaniu strona nie wniosła o przywrócenie terminu i nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy (art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej). Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji.
Na powyższe postanowienie J.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zwrot niesłusznie pobranych przez komornika sądowego podatków od środków transportu.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że ciągnik siodłowy Renault użyczał od W.A.. Ciągnik ten został zakupiony przez W.A. od Z.L.. Stroną umowy była Z. A.. W.A. podrobił jej podpis na fakturze i umowie kupna. Przyczepę skarżący kupił wspólnie z W. A.. Umowę użyczenia z kolei zawarto do 31 lipca 2001 r. Po tej dacie skarżący miał odkupić ciągnik od Z.A.. Podniósł, że zezwolono mu na wykonanie dodatkowego kursu 1 sierpnia 2001 r. W tym dniu nastąpił groźny wypadek. Ciągnik i naczepa praktycznie zostały skasowane. Z informacji prokuratora wynika, że wszystkie zabezpieczone dokumenty zostały przekazane ówczesnej właścicielce Z. A.. Prokurator potwierdził też, że umowa kupna została podrobiona. Organy skarbowe, kopię podrobionej umowy kupna, zgłoszonej przez W.A., potraktowały jako umowę kupna ww. pojazdów i określiły skarżącemu podatek od czynności cywilnoprawnych.
Skarżący nie miał mozliwości wyrejestrowania pojazdów, ponieważ dokumenty pojazdów znajdują się w rękach państwa A.. Skarżący wniósł o sprawiedliwe orzeczenie i umorzenie zległości podatkowych oraz zwrot kwot pobranych przez komornika, ponieważ to nie on był właścicielem pojazdów, co do których ustalono zobowiązanie podatkowe od środków transportowych.
W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniosło o oddalenie skargi.
W piśmie procesowym z 14 maja 2018 r. skarżący wskazał, że w załączeniu przesyła pismo z 19 sierpnia 2003 r., z 11 kwietnia 2005 r., z 18 kwietnia 2018 r., z których wynika, że nie jest i nie był właścicielem ciągnika i naczepy, jak również od 1 sierpnia 2001 r. nie posiadał na te samochody dowodów rejestracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), określanej dalej jako,,ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w myśl art. 151 ustawy p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 grudnia 2017 r. stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta O.Ś. z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2010.
Rozpoznając tę skargę Sąd będzie władny badać przede wszystkim przesłanki uzasadniające zastosowanie przez organ administracji publicznej przepisu art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), stanowiącego podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wyrok Sądu w tej sprawie nie będzie natomiast dotyczył kontroli legalności decyzji Prezydenta Miasta O.Ś. w zakresie zasadności określenia skarżącemu zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2010. Tak więc sprawa określenia zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportu oraz sprawa stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od tejże decyzji są to dwa odrębne przedmioty spraw, których podstawy prawne wynikają z odrębnych przepisów - w pierwszym przypadku są to przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, zaś w drugim przepisy ustawy Ordynacja podatkowa.
Przystępując wobec tego do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 220 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie, odwołanie tylko do jednej instancji, zaś właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia. Stosownie do art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 tej samej ustawy, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zgodnie natomiast ze stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia art. 228 § 1 pkt 2 organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, a postanowienie w tym przedmiocie jest ostateczne (2 § ww. przepisu).
Należy przy tym zaznaczyć, że norma ta ma charakter kategoryczny i bezwarunkowy, dlatego też każde, nawet nieznaczne, przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma prawa przystąpić do pod merytorycznego rozpoznania sprawy. Brzmienie wyżej opisanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania powinno bezwzględne nastąpić w przypadku ustalenia, że odwołujący przekroczył 14-dniowy termin, określony w art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej.
Z brzmienia art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wynika wprost, że organ odwoławczy ograniczyć się zatem musi wyłącznie do zbadania, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz do ustalenia, kiedy zostało wniesione odwołanie od decyzji. Wyłącznie te elementy są kluczowe przy ocenie dochowania lub niedochowania 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji.
W ocenie Sądu, w świetle zebranego materiału dowodowego nie istnieją żadne wątpliwości co do daty doręczenia decyzji Prezydenta Miasta O.Ś. z 9 czerwca 2010 r. i do uznania, że decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu, jak również kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji.
Z zachowaniem zasad wynikających z art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy ustalił stan faktyczny sprawy w oparciu o znajdujące się w dyspozycji organu dokumenty, które następnie poddał należytej ocenie prawnej. Zarówno ustalenia faktyczne jak i zinterpretowane przez organ dokumenty, czemu dano wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie zostały następnie podważone zarzutami skargi. Z bezspornych ustaleń dokonanych w przedmiotowej sprawie wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu 7 lipca 2010 r. wraz z prawidłowym pouczeniem, zgodnym z treścią przepisu art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej, że termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Termin do wniesienia odwołania upłynął 21 lipca 2010 r., zaś odwołanie od tej decyzji zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w O.Ś. 21 września 2017 r., o czym świadczy pieczęć urzędu pocztowego złożona na kopercie.
Przy czym składając odwołanie skarżący nie wniósł o przywrócenie terminu i nie uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, które to okoliczności mogłyby podlegać ocenie w kontekście art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej.
Prawidłowość podjętego przez SKO rozstrzygnięcia nie podważają wskazane w uzasadnieniu skargi okoliczności związane z nabyciem spornego ciągnika, określeniem stron tej umowy, jej ważnością oraz korzystania z tego pojazdu przez skarżącego czy też rejestracją. Jak wyżej wskazano, przedmiotem sprawy nie jest ocena legalności decyzji określającej skarżącemu podatek od środków transportu co do której ewentualnie takie zarzuty strona mogłaby formułować. Jest nim natomiast rozstrzygnięcie o charakterze procesowym co do którego zarzuty skargi o treści wyżej przytoczonej nie mogą wywierać żadnego skutku. Skarżący nie zakwestionował natomiast istotnych dla wyniku tej sprawy, w świetle art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, okoliczności związanych z prawidłowym doręczeniem decyzji oraz wniesieniem odwołania z naruszeniem terminu przewidzianego przez przepis prawa.
W konsekwencji Kolegium prawidłowo stwierdziło, że J.K. uchybił terminowi do wniesienia odwołania, które to wniósł po kilku latach od doręczeniu mu decyzji organu I instancji.
Wobec powyższego Sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.