Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 340/16 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach po rozpoznaniu wniosku B.W. o przyznanie prawa pomocy, wniosek oddalił, mylnie (omyłkowo) wpisując w uzasadnieniu postanowienia słowa "utrzymują się z wynagrodzenia za pracę w kwocie 1067zł netto miesięcznie oraz z renty męża skarżącej w kwocie 1388,57 zł netto miesięcznie", podczas gdy z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca utrzymuje się samodzielnie z wynagrodzenia za pracę w kwocie 1388,57 zł netto miesięcznie.
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 156 §1 i § 2 w związku z art. 166, art. 167a §1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718) dalej: ustawa p.p.s.a. sprostować można z urzędu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Nie budzi wątpliwości, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania decyduje natomiast przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sprostowaniu mogą podlegać niedokładności, błędy pisarskie i rachunkowe, czy inne oczywiste omyłki popełnione także w uzasadnieniu orzeczenia, które nie mogą jednak prowadzić do zmiany mylnych ustaleń faktycznych.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w uzasadnieniu postanowienia z 26 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 340/16 omyłkowo (błędnie) wskazał zamiast "utrzymują się z wynagrodzenia za pracę w kwocie 1067zł netto miesięcznie oraz z renty męża skarżącej w kwocie 1388,57 zł netto miesięcznie" powinno być "utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie 1388,57 zł netto miesięcznie". Powyższa okoliczność jednoznacznie wynika ze znajdującego się w aktach sprawy urzędowego formularza PPF (k. 41-42 akt sądowych), ponadto rozstrzygnięcie o odmowie przyznania prawa pomocy oparte zostało na informacjach zawartych w złożonym przez skarżącą urzędowym formularzu PPF, czyli orzekający rozpoznając wniosek wziął pod uwagę jedynie dochód skarżącej z wynagrodzenia za pracę, co wynika bezspornie z dalszej części uzasadnienia (k. 54 akt sądowych). Sprostowanie dotyczy zatem oczywistej omyłki oraz niedokładności pisarskiej i jest w pełni uzasadnione.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 167a § 1 w związku z art. 156 § 1 i art. 166 ustawy p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.