Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kielcach (dalej też jako "Dyrektor" lub "DIAS"), po rozpatrzeniu zażalenia T. C. postanowieniem z 13 czerwca 2023 r. znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach (dalej też "Naczelnik") z 22 marca 2023 r. znak: [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów, na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...] 12, [...], [...], [...], [...] wystawionych przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Dyrektor podał, co następuje.
Naczelnik prowadził postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych nr:
- 1) [...] z 26 marca 2012 r. obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r. - podstawą obowiązku była deklaracja VAT-7, w której podatnik wykazał wysokość podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w kwocie [...]zł;
- 2) [...] z 24 kwietnia 2012 r. obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2012 roku w wysokości [...] zł - podstawą obowiązku była korekta deklaracji VAT-7, w której podatnik wykazał wysokość podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w kwocie [...]zł;
- 3) [...] z 24 kwietnia 2012 r. obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2012 r. - podstawą obowiązku była deklaracja VAT-7, w której podatnik wykazał wysokość podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w kwocie [...]zł;
- 4) [...] z 24 maja 2012 r. obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2012 r. - podstawą obowiązku była deklaracja VAT-7, w której podatnik wykazał wysokość podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w kwocie [...]zł;
- 5) [...] z 5 czerwca 2012 r. obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego za 2011 r. w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub z działów specjalnych produkcji rolnej (PPL) roku w kwocie [...]zł;
- 6) [...] z 2 lipca 2012 r. obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2012 r. - podstawą obowiązku była deklaracja VAT-7, w której podatnik wykazał wysokość podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w kwocie [...]zł;
- 7) [...] z 25 lipca 2012 r. obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2012 r. - podstawą obowiązku była deklaracja VAT-7, w której podatnik wykazał wysokość podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w kwocie [...]zł;
- 8) [...] z 12 października 2012 r. obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. - podstawą obowiązku była deklaracja VAT-7, w której podatnik wykazał wysokość podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w kwocie [...]zł;
- 9) [...] z 26 listopada 2012 r. obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień 2012 r. - podstawą obowiązku była deklaracja VAT-7, w której podatnik wykazał wysokość podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w kwocie [...]zł;
- 10) [...] z 13 czerwca 2013 r. obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego za 2012 r. w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej (PPL) roku w kwocie [...]zł;
- 11) [...] z 31 lipca 2013 r. obejmującego należności z tytułu odsetek od zaliczek na podatek dochodowy w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub z działów specjalnych produkcji rolnej (PPL) za miesiące: marzec 2012 r. w kwocie [...]zł, czerwiec 2012 r. w kwocie [...]zł, lipiec 2012 r. w kwocie [...]zł, wrzesień 2012 r. w kwocie [...]zł, w łącznej kwocie [...]zł.
Organ pierwszej instancji w okresie od 29 marca 2012 r. do 20 lutego 2018 r. podejmował czynności w celu wyegzekwowania należności będących podstawą wystawionych tytułów wykonawczych. Z uwagi na bezskuteczność egzekucji Naczelnik postanowieniem z 24 września 2018 r., na podstawie art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.", umorzył postępowanie egzekucyjne. Następnie podjął czynności mające na celu poszukiwanie majątku zobowiązanego, w wyniku których uzyskał informację z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, że skarżący został zgłoszony od 1 czerwca 2019 r. do ubezpieczenia społecznego przez spółkę M. Spółka z o. o. z siedzibą w Ł.. Wobec tego, na wniosek wierzyciela z 1 stycznia 2023 r., Naczelnik ponownie wszczął postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego w oparciu o powyższe tytuły wykonawcze.
W związku z zajęciem wierzytelności z wynagrodzenia za pracę skarżący pismem z 8 lutego 2023 r. wniósł o uchylenie zajęć ze względu na przedawnienie oraz podniósł zarzut naruszenia art. 72 § 4 pkt 1 u.p.e.a. Pismem z 20 lutego 2023 r. skarżący wniósł zarzut nieistnienia obowiązku zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Wobec wniesionych zarzutów Naczelnik zawiesił przedmiotowe postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów.
Postanowieniem z 22 marca 2023 r. Naczelnik oddalił zarzuty, wskazują na treść art. 34 § 2 pkt 1, art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 5 u.p.e.a. Oddalając zarzut art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a organ wskazał, że obowiązek istnieje, bowiem wynika z przepisów prawa i został wykazany przez samego zobowiązanego w ustawowym terminie. Odnośnie zarzutu sformułowanego na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. organ wyjaśnił, że w tej sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, wrzesień 2012 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2011 - 2012 z uwagi na zastosowanie skutecznych środków egzekucyjnych, powodując przerwanie biegu terminu przedawnienia.
Rozpoznając zażalenie na powyższe postanowienie, Dyrektor wskazał, że na dzień wydania tego postanowienia nie wystąpiła żadna z okoliczności przewidzianych w art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 5 u.p.e.a. Dyrektor poddał ocenie kwestię przedawnienia zobowiązań podatkowych i stwierdził brak podstaw do uznania przedawnienia zobowiązań podatkowych:
- - w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, wrzesień 2012 r.;
- - w podatku dochodowym w wysokości 19 % pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej zobowiązań za lata 2011- 2012;
- - odsetek stałych od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy za marzec, czerwiec, lipiec i wrzesień 2012 r. i odsetek za zwłokę.
Jak podkreślił Dyrektor, organ egzekucyjny wystawił 11 tytułów wykonawczych obejmujących powyższe zobowiązania. W toku postępowania egzekucyjnego zostały zastosowane skuteczne środki egzekucyjne. W okresie od 29 marca 2012 r. do 20 lutego 2018 r. organ podejmował czynności w celu wyegzekwowania należności będących podstawą wystawionych tytułów wykonawczych. W toku tych czynności wystawiono: 9 zawiadomień o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. [...] w okresie od 29 marca 2012 r. do 19 września 2013 r.; 4 zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] w okresie od 29 listopada 2016 r. do 20 lutego 2018 r. oraz zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą, tj. [...] Sp. z o.o. 7 listopada 2013 r. i zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę w M. Sp. z o.o. 18 września 2015 r. Ostatnie skuteczne zajęcie rachunku bankowego nastąpiło 20 lutego 2018 r. Kolejne zastosowanie skutecznego środka egzekucyjnego mającego wpływ na przerwanie biegu terminu przedawnienia w tej sprawie, stosownie do art. 70 § 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t.
Dz. U. z 2022 r., poz. 2651) dalej "O.p.", to zajęcie 6 lutego 2023 r. wynagrodzenia za pracę skarżącego u dłużnika M. Sp. z o.o. oraz zajęcie innych wierzytelności pieniężnych w M. Sp. z o.o. (zawiadomienia z 1 lutego 2023 r.).
Dyrektor, powołując się na treść art. 70 § 4 O.p., wskazał, że w tej sprawie termin przedawnienia biegnie na nowo od 7 lutego 2023 r. Dodał, że w celu zabezpieczenia zaległości podatkowych obciążających skarżącego ustanowiono zastaw skarbowy. Zatem zobowiązania podatkowe i odsetki za zwłokę, objęte ww. tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu i podlegają egzekucji w trybie administracyjnym. Wobec tego obowiązek nie wygasł ani w całości, ani w części, zaś zarzut, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. podlega oddaleniu.
Dyrektor oddalił również zarzut nieistnienia obowiązku określony przez art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., powołując się na treść art. 2 § 1 pkt 1 i art. 1a pkt 12 lit. a) tej ustawy. Wyjaśnił, że zarówno podatek od towarów i usług, jak i podatek dochodowy jest daniną publiczną unormowaną i wykonywaną na prawnej zasadzie samoobliczenia podatku. W związku z powyższym podatnik uprawniony i zobowiązany jest do samodzielnego obliczenia, zadeklarowania i zapłacenia podatku w zgodnej z prawem wysokości oraz w terminie i w sposób wskazany przez prawo. Natomiast skarżący w czasie prowadzenia działalności gospodarczej zaniedbał terminowego wpłacenia podatku dochodowego w wysokości 19 % pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej wykazanego w zeznaniach rocznych PIT-36L za lata 2011 - 2012 oraz podatku zadeklarowanego w złożonych deklaracjach podatku VAT - 7 za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, wrzesień 2012 r.
W przypadku egzekucji administracyjnej świadczeń podatkowych, których podatkobiorcą jest Skarb Państwa, organ egzekucyjny wskazany w art. 1a pkt 7 u.p.e.a. wystawił ww. tytuły wykonawcze w celu przymusowego wyegzekwowania zaległości podatkowych. Podstawą wystawienia tytułów wykonawczych był obowiązek podatkowy wynikający z deklaracji podatku od towarów i usług (VAT-7) i zeznań rocznych (PIT-36L). Organ egzekucyjny nie miał podstaw, aby na etapie postępowania egzekucyjnego podważać treści tytułów wykonawczych przez badanie zasadności dochodzonego w toku egzekucji obowiązku wynikającego ze złożonych przez skarżącego zeznań rocznych i deklaracji podatkowych, zaś skarżący nie przedstawił żadnego innego dowodu skutkującego koniecznością odstąpienia organu od czynności egzekucyjnych w kontrolowanej sprawie.
W niniejszej sprawie 6 lutego 2023 r. zastosowano środek egzekucyjny z wynagrodzenia za pracę i z innych wierzytelności pieniężnych u dłużnika M. Sp. z o.o. Zobowiązany został o tym fakcie powiadomiony zawiadomieniem z 1 lutego 2023 r. (doręczone 13 lutego 2023 r.). Dłużnik zajętej wierzytelności M. Sp. z o.o. podjął zawiadomienie 6 lutego 2023 r. Dyrektor dodał, że skarżący nie został zawiadomiony o zajęciu rachunku bankowego, bowiem czynność taka nie nastąpiła, wobec tego niezasadnie strona podniosła tę kwestię w zażaleniu.
Sumując, Dyrektor stwierdził, że zarzut nieistnienia obowiązku wymieniony w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oraz zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części wskazany w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. są bezpodstawne.
Na powyższe postanowienie Dyrektora T. C. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie art. 70 § 4 O.p. przez nieudowodnienie przez Naczelnika oraz niezbadanie przez Dyrektora, że skarżący został skutecznie zawiadomiony o zastosowaniu środka egzekucyjnego jakim było zajęcie rachunku bankowego z 20 lutego 2018 r.
W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz wstrzymanie z urzędu czynności egzekucyjnych.
W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że stosownie do art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Skarżący zarzucił, że Naczelnik nie udowodnił, a Dyrektor nie zbadał, kiedy i w jaki sposób zobowiązany został skutecznie powiadomiony o podjęciu działań egzekucyjnych, które w efekcie doprowadziły do zajęcia rachunku bankowego 20 lutego 2018 r., co może powodować, że zobowiązanie wynikające z ww. tytułów wykonawczych, zgodnie z art. 70 § 1 O.p., uległo przedawnieniu, a zgodnie z art. 59 § 9 O.p. wygaśnięciu z mocy prawa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego aktu i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu skargi, Dyrektor wyjaśnił, że stosownie do art. 80 u.p.e.a. przesłał do dłużnika zajętej wierzytelności, tj. Banku [...]. zawiadomienie z 20 lutego 2018 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego skarżącego i jednocześnie wezwał dłużnika zajętej wierzytelności, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności objętej tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Naczelnika. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności ([...] 20 lutego 2018 r., zaś skarżącemu 2 marca 2018 r. Dowodem potwierdzającym ten fakt jest dokument "potwierdzenie odbioru", na którym wskazano oznaczenie rodzaju pisma: zajęcie rachunku bankowego ([...].), nr pisma: [...] z 20 lutego 2018 r., który osobiście podpisał skarżący (dowód - pozycja akt nr [...]).
Dyrektor dodał, że wymieniony środek egzekucyjny skutecznie przerwał bieg terminu przedawnienia, co potwierdza odpowiedź [...]. z 20 lutego 2018 r. (zawiadomienie o przeszkodzie w realizacji zajęcia - zbieg egzekucji).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2022 poz. 2492) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2023 poz. 1634 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym - co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach odpowiadają prawu.
Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, w myśl art. 33 § 2 u.p.e.a., jest:
- 1) nieistnienie obowiązku;
- 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
- a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
- b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
- c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
- 3) błąd co do zobowiązanego;
- 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
- 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
- 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
- a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
- b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
- c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Z przepisu tego wynika, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są w sposób enumeratywny wskazane i stanowią sformalizowany środek prawny służący ochronie zobowiązanego. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem jednolicie, że zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. (tak wyrok NSA z 2 lutego 2012 r., II FSK 1469/10, Lex nr 1113607).
Jednocześnie zauważyć należy, że w myśl art. 34 § 2 u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:
- 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;
- 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:
- a) w całości,
- b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;
- 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:
- a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,
- b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.
Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania, lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 u.p.e.a. Zarzuty są więc sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów ma charakter wpadkowy w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego.
W ocenie Sądu, zarzuty skarżącego dotyczące nieistnienia obowiązku oraz wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części, oparte na art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 5 u.p.e.a. okazały się niezasadne.
W niniejszej sprawie wymienione na wstępie tytuły wykonawcze wystawione wobec skarżącego obejmują zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, wrzesień 2012 r., a także w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 19 % pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej za lata za lata 2011 - 2012 i odsetek stałych od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy za marzec, czerwiec, lipiec i wrzesień 2012 r. Podstawą wystawienia tych tytułów wykonawczych był obowiązek podatkowy wynikający z deklaracji podatku od towarów i usług (VAT-7) i zeznań rocznych (PIT-36L) złożonych przez skarżącego na zasadzie samoobliczenia podatku. Podatnik uprawniony i zobowiązany był bowiem do samodzielnego obliczenia, zadeklarowania i zapłacenia podatku w zgodnej z prawem wysokości oraz w terminie i w sposób wskazany przez prawo.
Co istotne organ egzekucyjny nie miał podstaw, aby na etapie postępowania egzekucyjnego podważać treść tytułów wykonawczych przez badanie zasadności dochodzonego w toku egzekucji obowiązku wynikającego ze złożonych przez skarżącego zeznań rocznych i deklaracji podatkowych.
Istotę sporu w kontrolowanej sprawie stanowi natomiast kwestia przedawnienia powyższych zobowiązań podatkowych. W ocenie Sądu, lektura akt administracyjnych niniejszej sprawy potwierdza, że termin przedawnienia w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym ww. tytułami wykonawczymi biegnie na nowo z dniem 7 lutego 2023 r. z uwagi na zastosowanie środka egzekucyjnego – zajęcie wynagrodzenia za pracę i innych wierzytelności pieniężnych u dłużnika M. sp. z o.o. w Ł., o czym zawiadomiono zarówno dłużnika (6 lutego 2023 r.) jak i skarżącego (13 lutego 2023r.). Zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu (zob. art. 72 § 2 zd. 1 u.p.e.a.). Zajęcie to zawierało wszystkie elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a.
Uprzednio skuteczne zajęcie rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nastąpiło 20 lutego 2018 r.
Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. (brzmienie ustawy na datę zajęcia), organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Stosownie do art. 80 § 2 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia.
Z mocy zaś z art. 80 § 3 u.p.e.a., jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.
Wbrew zgłoszonemu w skardze zarzutowi naruszenia art. 70 § 4 O.p., analiza akt administracyjnych sprawy potwierdza, że skarżący został skutecznie zawiadomiony o zastosowaniu środka egzekucyjnego, jakim było zajęcie rachunku bankowego – pismo z 20 lutego 2018 r. Stosownie do art. 80 u.p.e.a. organ egzekucyjny przesłał do dłużnika zajętej wierzytelności, tj. banku [...] zawiadomienie z 20 lutego 2018 r. nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego skarżącego. Jednocześnie wezwał ww. bank zajętej wierzytelności, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności objętej tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach. Powyższe zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 20 lutego 2018 r. Na zasadzie art. 80 § 3 u.p.e.a. organ egzekucyjny zawiadomił również zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego w banku [...].
Zawiadomienie to skarżący odebrał osobiście 2 marca 2018 r., co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy "Potwierdzenie odbioru" przesyłki pocztowej poleconej, na którym wskazano oznaczenie rodzaju pisma, nr pisma i jego datę (pozycja nr 15 Spisu akt).
Zdaniem Sądu, opisany powyżej środek egzekucyjny skutecznie przerwał bieg terminu przedawnienia. Organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w postaci egzekucji z wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zawiadomienie z 20 lutego 2018 r. zawierało wszystkie niezbędne elementy, jakie powinno zawierać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności wskazane w art. 67 § 2 u.p.e.a. (brzmienie ustawy na datę zajęcia).
Zgodnie z art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Wobec powyższego w kontrolowanej sprawie termin przedawnienia biegł na nowo od 21 lutego 2018 r. i obecnie biegnie na nowo od 7 lutego 2023 r.
Z powyższych ustaleń wynika, że zobowiązania podatkowe i odsetki za zwłokę, objęte tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach, nie uległy przedawnieniu i podlegają egzekucji w trybie administracyjnym.
Zdaniem Sądu, organ odwoławczy, wydając zaskarżone postanowienie działał na podstawie przepisów praw. Organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu egzekucyjnym. Organ w sposób szczegółowy uzasadnił okoliczności powodujące przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych i podstawy stwierdzenia braku przedawnienia tych zobowiązań w kontrolowanym postępowaniu egzekucyjnym, jak i odniósł się do podnoszonych przez skarżącego kwestii. Odwołał się przy tym do materiału dowodowego sprawy, przytoczył najistotniejsze z punktu widzenia niniejszej sprawy dokumenty, w tym tytuły wykonawcze oraz zawiadomienia wystawione w toku czynności egzekucyjnych podejmowanych w celu wyegzekwowania należności będących podstawą wystawionych tytułów wykonawczych. Zawarta przez organ w uzasadnieniu postanowienia o oddaleniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym ocena okoliczności sprawy została dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy, nadto jest prawidłowa, zaś wywody - konsekwentne, jasne i zrozumiałe. Sąd nie dopatrzył się zatem wskazanego przez autora skargi naruszenia przepisu Ordynacji podatkowej wskazanego w skardze.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.