Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcachz 18 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Ke 35/21

Uzasadnienie

1. Decyzją z 7 września 2020 r. nr (...) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Ś. Urzędu Celno-Skarbowego w K. z 18 czerwca 2020 r., nakładającą na (...) Spółka Jawna ("spółka") karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach.

1.1 W dniu 13 lipca 2019 r. (sobota) w miejscowości C. (DK73) funkcjonariusze Ś. Urzędu Celno - Skarbowego w K. zatrzymali do kontroli pojazd marki S. o nr rej. (...) wraz z naczepą marki S. o nr rej. (...). Pojazdem kierował R.W.. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, co zostało wykazane w protokole kontroli nr (...) z 13 lipca 2019 r.

Postanowieniem z 21 lutego 2020 r., (doręczonym 3 marca 2020 r.) organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie naruszenia w dniu 13 lipca 2019 r. podczas przejazdu ww. samochodem wraz z naczepą obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Pismem z 20 marca 2020 r. wezwał spółkę do wskazania okoliczności oraz dostarczenia dowodów potwierdzających, że jako podmiot wykonujący przewozy nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których ww. podmiot nie mógł przewidzieć. W odpowiedzi spółka wniosła o rozpatrzenie sprawy oraz umorzenie stwierdzonego naruszenia argumentując, że nie powinna ponosić żadnej odpowiedzialności, gdyż do stwierdzenia naruszenia doszło w wyniku pomyłki ze strony kontrolującego. Naruszenie powstało wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła i nie była w stanie przewidzieć.

1.2 Decyzją z 18 czerwca 2020 r., nr (...) organ pierwszej instancji nałożył karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. W podstawie prawnej wskazał m.in. przepis art. 4 pkt 1, pkt 6a, art. 92a ust. 1, ust. 7, art. 93 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.), dalej: "u.t.d.", § 1, § 2 pkt 3 lit. b Rozporządzenia Ministra Transportu z 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz.U. z 2019 r., poz. 1968), dalej: "rozporządzenie".

1.3 W odwołaniu od decyzji spółka wskazała, że nie powinna ponosić żadnej odpowiedzialności, gdyż do stwierdzenia naruszenia doszło w wyniku pomyłki ze strony kontrolującego. Skarżąca wskazała na treść przepisu art. 92c u.t.d. Zarzuciła również naruszenie art. 6, 7 i 9 k.p.a. 1.4 Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji powołał się na brzmienie przepisów art. 4 pkt 6a u.t.d. oraz art. 4 pkt 1 u.t.d. Wskazał, że w § 2 pkt 3 lit. b rozporządzenia wprowadzono okresowe ograniczenia ruchu pojazdów, o których mowa w § 1, poprzez zakaz ich ruchu na drogach na obszarze całego kraju w okresie od najbliższego piątku po zakończeniu zajęć dydaktyczno-wychowawczych albo w piątek, w który kończą się zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach od godziny 8.00 do godziny 14.00 w sobotę.

Spółka wykonywała działalność w zakresie przewozu rzeczy. Z protokołu kontroli drogowej wynika, że załadunek towaru nastąpił pod adresem: (...), zaś adres dostawy – (...). Do naczepy załadowano towar - cement w workach w ilości 22.400 kg. Zgodnie z definicją - dopuszczalna masa całkowita jest to łączna masa pojazdu (lub zespołu pojazdów) na postoju, gotowego do drogi wraz z masą ładunku deklarowaną jako dopuszczalna przez właściwe władze państwa rejestracji pojazdu. Według ustawy prawo o ruchu drogowym to największa, określona właściwymi warunkami technicznymi, masa pojazdu, obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze.

Wobec tego, że sama masa towaru znajdującego się na naczepie przekraczała dopuszczalną masę całkowitą pojazdu wymienioną w § 1 rozporządzenia w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (12 ton), doszło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów rozporządzenia.

1.5 Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. ustala odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, ustalając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenie w tym zakresie. Odpowiedzialność przewidziana w tym przepisie nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, zawarty został w załączniku nr 3 do u.t.d., do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Określone w załączniku kary pieniężne ustawodawca ustalił w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów.

W sprawie doszło do naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Kierowca R.W. w momencie kontroli kierował pojazdem m-ki S., przewożącym 25 kilogramowe worki cementu w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. W lp. 1.1.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wymieniono naruszenie pod nazwą: "Wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach", któremu została przypisana kara pieniężna w wysokości 2.000 zł. 1.6 W ocenie organu odwoławczego niezasadne były argumenty przedstawionych przez spółkę w zakresie dochowania wszelkich starań, aby przewóz odbył się zgodnie z przepisami. W dniu kontroli drogowej stwierdzono jazdę podczas obowiązującego zakazu ruchu, a wykonywany przewóz nie podlegał pod wyłączenia o zakazach w ruchu. Nie zasługiwały na wiarę twierdzenia, że kierowca chciał się zatrzymać i odebrać odpoczynek, ale nie mógł znaleźć bezpiecznego i wolnego miejsca parkingowego, dlatego też kontynuował jazdę do momentu znalezienia odpowiedniego miejsca parkingowego.

Organ odwoławczy ustalił, że kierowca z miejsca załadunku towaru (Nowiny) do miejsca kontroli (C.) rozpoczętej o godz. 13.30, pokonał trasę ok. 43 km. Dokument WZ wystawiono o godz. 11.30, a zatem wyjeżdżając z załadunkiem kierowca wyruszył w drogę już w okresie obowiązywania zakazu poruszania się. Argumentacja spółki w zakresie odpoczynku nie jest adekwatna do zakresu niniejszego postępowania. Jazda była rozpoczęta i kontynuowana w czasie kiedy obowiązywał ją zakaz. Nie jest możliwa sytuacja, aby przez 43 km kierowca nie mógł znaleźć żadnego parkingu, zwłaszcza, że po drodze, po której poruszał się pojazd znajdują się przynajmniej cztery stacje benzynowe z parkingami z miejscami dla pojazdów ciężarowych (w M., C., C.). Rozpoczęcie jazdy po dokonanym załadunku towaru w czasie, gdy obowiązujące przepisy na to nie pozwalały, brak wiedzy na temat rozmieszczenia parkingów, ich wielkości, standardu w żaden sposób nie może świadczyć o właściwym zaplanowaniu zadania przewozowego, czy zachowaniu należytej staranności przez spółkę.

1.7 Powołując się na poglądy wyrażone w wyroku WSA w Rzeszowie z 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 308/17 organ wskazał, że z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów u.t.d., jak również jego odpowiedzialność za naruszenia przepisów, których dopuszcza się kierowca, niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca transportowy ma bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców celem unikania naruszeń przepisów. Odpowiedzialność przedsiębiorcy wynikająca z art. 92a u.t.d. ma charakter administracyjny, nie jest oparta na zasadzie winy, a do jej powstania wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony.

Przedsiębiorca ma obowiązek organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń przepisów. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd, jest typową sytuacją w przedsiębiorstwie transportowym. Brak stosowania przez przedsiębiorcę w tym zakresie właściwych rozwiązań obciąża go jako pracodawcę. Przedsiębiorca i zarazem przełożony kierowców, ma prawo do wydawania poleceń pracownikom, którzy w jego imieniu i pod jego kontrolą wykonują pracę na jego rachunek. Błędne jest stwierdzenie, że brak możliwości bieżącej kontroli kierowcy zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności wynikającej z art. 92a u.t.d. Przyjęcie takiego poglądu oznaczałoby, że przedsiębiorca mógłby się na tego rodzaju okoliczności powoływać właściwie w każdej sytuacji naruszenia przez kierowcę przepisów prawa, co w konsekwencji oznaczałoby w istocie zwolnienie przedsiębiorcy w każdej sytuacji z podstawowego obowiązku, jaki został określony w tych przepisach.

Ustawodawca wyraźnie wskazał cel podejmowanych przez przedsiębiorcę działań, tj. zorganizowanie pracy kierowców poprzez m.in. analizowanie tras pod kątem odległości, topografii, rozkładu parkingów, w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów ustawy (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 11 lipca 2018 r. II SA/Go 359/18).

Spółka nie wykazała, że dołożyła należytej staranności, aby zapobiec naruszeniu obowiązujących przepisów. Kierowca rozpoczął kurs w czasie obowiązującego zakazu, na stosunkowo krótkiej trasie. Poczynione ustalenia są niewystarczające do przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki egzoneracyjne wymienione w art. 92c u.t.d. Nie można zastosować wyłączenia wymienionego w pkt 2 art. 92c ust. 1 u.t.d., a także w pkt 3 art. 92c ust. 1 u.t.d., bowiem od dnia ujawnienia naruszenia nie upłynął jeszcze okres ponad 2 lat.

1. 2. Na powyższą decyzję spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

2.1 W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, że nie powinna ponosić żadnej odpowiedzialności, gdyż do stwierdzenia naruszenia doszło w wyniku pomyłki ze strony kontrolującego oraz wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie można było przewidzieć. Podczas kontroli drogowej stwierdzono jazdę podczas obowiązującego zakazu ruchu. Kontrolujący stwierdził, że wykonywany przewóz nie podlega pod wyłączenia o zakazach w ruchu. Naruszenie zostało stwierdzone niesłusznie i nieprawidłowo. Kierowca wykonując przewóz drogowy chciał się zatrzymać i odebrać odpoczynek w związku z obowiązującym zakazem ruchu, ale niestety nie mógł znaleźć bezpiecznego i wolnego do tego miejsca. Kierowca nie miał wpływu na powstałą sytuację spowodowaną brakiem wolnych i odpowiednio dostosowanych do tego miejsc parkingowych. Stwierdzone naruszenie powstało na skutek okoliczności, których przy zachowaniu należytej staranności, nie można było przewidzieć i nie wynikły z zaniedbania.

Organy obu instancji uchybiły zasadzie praworządności i prawdy obiektywnej bowiem nie rozpatrzyły i nie wzięły pod uwagę wyjaśnień spółki oraz argumentów, a zatem wydane decyzje są niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż dopuszczają się rażącego łamania przepisów prawa.

2.2 Zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego jako stronie przysługiwało jej prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prawa strony zostały naruszone, gdyż przesłany wniosek w trakcie postępowania administracyjnego pozostał bez odpowiedzi. Organ pierwszej instancji naruszył prawo, ponieważ nie dał możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wydał decyzję administracyjną czym uchybił podstawowej zasadzie postępowania administracyjnego zawartej w art. 6 i 7 k.p.a. 2.3 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

1. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

3.1 Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2021 r., poz.137) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów sąd uznał, że jest ona niezasadna, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

3.2 Na wstępie należało odnotować, że sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy o COVID. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 3 lutego 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

3.3 Przedmiotem kontroli sądu w sprawie było rozstrzygnięcie o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Bezsporne przy tym było posiadanie przez skarżąca spółkę uprawnień do wykonywania transportu drogowego, a co w konsekwencji pozwalało jej na korzystanie z uprawnień i nakładało obowiązki zawarte w u.t.d.

Ramy materialnoprawne dla podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadniczo wyznaczał przepis art. 92 ust. 1 u.t.d., w myśl którego podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Z kolei w lp. 1.1.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym określono, że kara pieniężna za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach wynosi 2.000 zł. Przepisem § 2 pkt 3 lit. b rozporządzenia wprowadzano natomiast okresowe ograniczenia ruchu pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów, poprzez zakaz ich ruchu na drogach na obszarze całego kraju, w okresie od najbliższego piątku po zakończeniu zajęć dydaktyczno-wychowawczych albo w piątek, w który kończą się zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h od godziny 8.00 do godziny 14.00 w sobotę.

3.4 Z bezspornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że w dacie kontroli, tj. 13 lipca 2019 r. od godziny 8.00 do godziny 14.00, obowiązywał zakaz ruchu na drogach pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, a takim pojazdem poruszał się kierowca – pracownik spółki. Zdaniem skarżącej natomiast, wbrew ocenie organów obu instancji, w sprawie zaistniała przesłanka egzoneracyjna wymieniona w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Sąd, rozpoznając skargę, nie potwierdził zasadności takiego twierdzenia strony skarżącej.

3.5 Nie budził w sprawie wątpliwości fakt wykonywania przez przedsiębiorcę przewozu drogowego w okresie obowiązywania zakazów i ograniczeń w ruchu niektórych rodzajów pojazdów, gdyż sobota 13 lipca 2019 r. była dniem, w którym obowiązywał zakaz ruchu pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton od godziny 8.00 do godziny 14.00. Jak wynika też z niekwestionowanych przez stronę ustaleń przewoźnik, a skarżąca w sprawie, załadowała kontrolowany pojazd w celu wykonania transportu w dniu 13 lipca 2019 r., czyli w dniu w którym następnie przeprowadzono kontrolę. Załadunek towaru nastąpił pod adresem: (...) i miał zostać ekspediowany na adres (...). Do naczepy załadowano cement w workach w ilości 22.400 kg. Masa towaru znajdującego się na naczepie przekraczała więc dopuszczalną masę całkowitą pojazdu wymienioną w § 1 rozporządzenia w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (12 ton).

Kierowca z miejsca załadunku do miejsca kontroli, w miejscowości C. rozpoczętej o godz. 13.30, pokonał dystans ok. 43 km. Prawidłowo organ odwoławczy zauważył, że wobec wystawienia dokumentu WZ o godz. 11.30 kierowca wyruszył w drogę z towarem już w okresie obowiązywania zakazu poruszania się jego pojazdu. Tym samym, jazda była rozpoczęta i kontynuowana w czasie kiedy obowiązywał jej zakaz.

Zgodna z logiką i doświadczeniem życiowym, mieszcząca się w granicach przepisu art. 80 k.p.a., jest ocena w ramach której organy uznały za niewiarygodne twierdzenia skarżącej, że przez 43 km kierowca nie mógł znaleźć żadnego parkingu. Na jego trasie przejazdu (N.-C.) znajdowały się m.in. wskazane przez organy stacje benzynowe z parkingami i miejscami dla pojazdów ciężarowych. Znamiennym również dla tej oceny jest fakt, że rozpoczęcie kursu nastąpiło po dokonanym załadunku towaru w czasie, gdy obowiązujące przepisy na to nie pozwalały. Wymóg starannego działania przedsiębiorcy, prowadzącego działalność transportową, zobowiązuje go do uprzedniego zaplanowania kursu przy uwzględnieniu jego uwarunkowań prawnych. To nieprofesjonalny kierowca zazwyczaj planuje trasę, ewentualne postoje i noclegi pomimo braku stosownych obostrzeń prawnych co do czasu przejazdu. W żadnym więc razie profesjonalisty nie może usprawiedliwiać brak wiedzy na temat rozmieszczenia parkingów, ich wielkości, czy standardu. Należy to bowiem do zakresu podstawowych działań logistycznych, których to spółka w niniejszej sprawie zaniedbała.

Sąd podzielił zatem stanowisko organów administracji, że argumentacja strony nie potwierdzała zaistnienia w sprawie okoliczności określonych w przepisie art. 92c u.t.d., tj. że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Powołany przepis przewiduje wyjątki od zasady odpowiedzialności obiektywnej podmiotu wykonującego przewóz ustanowionej w art. 92a ust. 1 u.t.d. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Oceniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie należy zauważyć, że błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości (np. wyrok NSA z 5 września 2014 r., I OSK 1119/13 - dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznanej sprawie ustalono, że w dniu przejazdu obowiązywał zakaz ruchu na drogach pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, który kierowca naruszył. Okoliczność ta nie została skutecznie zakwestionowana, jak również skarżąca powołując się na przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie obaliła twierdzeń organów o braku przeszkód dla znalezienia przez kierowcę bezpiecznego i wolnego miejsca parkingowego do odbycia odpoczynku.

Nie sposób uznać, że we wskazanych przez organy administracji miejscowościach brak było wolnych miejsc postojowych. Kontrolowany pojazd, jak wynika z materiału dowodowego (ciągnik siodłowy wraz naczepą) nie był gabarytem, a typowym pojazdem ciężarowym, który nie wymagał szczególnych warunków postojowych i miejsca do tego przeznaczonego. Parkingi, na które wskazały organy zlokalizowane są przy stacjach benzynowych (Circle K w M., BP w W. M., Lotos w C. oraz Orlen w C.), znajdujących się przy trasie krajowej K73. Dysponują one duża ilością miejsc postojowych, w tym takich przeznaczonych właśnie dla pojazdów ciężarowych.

Tym samym wobec krótkiej trasy przejazdu, a stosunkowo dużej liczby potencjalnych miejsc do odbycia postoju - trudno mówić, że przedsiębiorca dochował standardów należytej staranności, pomijając już kwestie, że rozpoczęcie jazdy miało miejsce w czasie kiedy obowiązywał zakaz ruchu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton. Racji skarżącej nie potwierdza gołosłowne twierdzenie, że do stwierdzenia naruszenia doszło w wyniku pomyłki ze strony kontrolującego, niesłusznie i nieprawidłowo. Skarżąca nie przedstawiła takich dowodów i okoliczności, które potwierdzałby zasadność eksponowanego przez nią stanowiska.

3.6 Dodatkowo, w kontekście zarzutów skargi, należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, odnoszącym się do stosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., przyjmuje się jednolicie, że powołana regulacja dotyczy wyłącznie sytuacji i zdarzeń nieoczekiwanych i nadzwyczajnych. Jedynie okoliczności i zdarzenia o takim charakterze, są tymi, których podmiot wykonujący przewóz nie może przewidzieć i nie ma na nie wpływu. Wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy i umorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej jest możliwe w przypadku powołania się przez niego na zaistnienie zdarzeń i okoliczności o charakterze wyjątkowym oraz nadzwyczajnym, ustalenia przez organ, że istotnie wystąpiły one w sprawie, a także wykazania ich wpływu na wykonywanie transportu drogowego.

Należy także zauważyć, że z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że przesłanki uwalniające od odpowiedzialności przewoźnika nie odnoszą się do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy dochowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć (zob. np. wyrok NSA z 24 września 2020 r. sygn. akt II GSK 78/18 - dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

3.7 W świetle powyższego należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo oceniono, że w sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w konsekwencji umorzenia postępowania na tej podstawie. Jak już wyżej wspomniano powołany przepis odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W rozpoznanej sprawie taka niemożliwa do przewidzenia, wyjątkowa sytuacja nie miała miejsca.

3.8 Wbrew również zarzutom skargi, powyżej przedstawiony proces decyzyjny organów został zrealizowany z poszanowaniem przepisów postępowania, w tym dotyczących zupełności tego postępowania i oceny zebranych materiałów dowodowych. Organ administracji, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy istotny dla dokonania koniecznych ustaleń i rozstrzygnięcia, nie naruszając wskazanych przez skarżącą zasad z art. 6 i 7 k.p.a. Nadto wbrew temu co twierdzi skarżąca miała ona zapewnione prawo od czynnego udziału w każdym stadium postępowaniu. Spółka została powiadomiona o treści postanowienia z 21 lutego 2020 r. o wszczęciu postępowania wobec przedsiębiorcy w związku z treścią protokołu z 13 lipca 2019 r. Została także wezwana pismem z 20 marca 2020 r. do wskazania okoliczności oraz dostarczenia kserokopii dowodów potwierdzających, że jako podmiot wykonujący przewóz nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których ww. podmiot nie mógł przewidzieć, w zakresie naruszenia wskazanego w protokole z kontroli z 13 lipca 2019 r. Strona realizowała w tym zakresie swe uprawnienia procesowe i w toku postępowania złożyła pisemne wyjaśnienia.

Z kolei w postępowaniu odwoławczym ponownie została wezwana do złożenia wyjaśnień (wezwanie z 27 lipca 2020 r.), których udzieliła w piśmie z 6 sierpnia 2020 r. oraz została zawiadomiona o uprawnieniu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Do złożonych przez nią wyjaśnień i zarzutów organ odwoławczy odniósł się też wyczerpująco w uzasadnieniu decyzji. Powyższe działania organów administracji, w zakresie żądania od strony dodatkowych wyjaśnień, wpisują się również w realizację wyrażonej w art. 9 k.p.a. zasady informowania stron postępowania administracyjnego, nakazującej organom udzielanie informacji, w tym co do przedstawienia koniecznych w sprawie dowodów i jakie są skutki ich nieprzedstawienia.

3.9 W tych warunkach sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.