Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. uznał za nieuzasadniony zarzut braku wymagalności obowiązku, wniesiony przez A.W. w postępowaniu egzekucyjnym. Na postanowienie to zażalenie złożyła J.W.. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z [...]nr [...] stwierdził, że zażalenie to jest niedopuszczalne, ponieważ wnosząca zażalenie nie ma interesu prawnego. Na postanowienie Dyrektora z [...]] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł A. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2019.2325), dalej "ustawa p.p.s.a." uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
W świetle powyższej regulacji za podmiot posiadający legitymację do wniesienia skargi należy uznać np. osobę fizyczną, która ma w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku miedzy strefą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem. Skarga może więc dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej tej osoby, sprawy rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (zob. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Tadeusz Woś i inni, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis W-wa 2005, str. 214 i 215).
W niniejszej sprawie A. W. złożył skargę na postanowienie Dyrektora z [...]. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia J. W.. Postanowienie zostało wydane wyłącznie wobec J. W..
W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że uprawnieniem do wniesienia skargi dysponuje jedynie J. W., której wyłącznie dotyczy zaskarżone postanowienie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na ww. postanowienie Dyrektora wniósł natomiast A. W.. Nie był on stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym postanowieniem i po jego stronie nie występuje interes prawny w złożeniu skargi od postanowienia, które dotyczy innej osoby, tj. J.W.. Ewentualny interes faktyczny po stronie skarżącego nie może go legitymować procesowo. Inne ustawy również nie przyznają w opisanych okolicznościach prawa do wniesienia skargi A. W.. Brak jest więc podstaw do przyjęcia w oparciu o akta sprawy i powołany art. 50 ustawy p.p.s.a., by uprawnienie do wniesienia skargi w niniejszej sprawie służyło A.W..
Zgodnie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.