Uzasadnienie
W świetle regulacji art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153 poz.1270 ze zm., dalej jako ustawa p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zasadniczą przesłanką konstytuującą pojęcie "strony postępowania podatkowego" jest zatem interes prawny, który, jak przyjmuje się w literaturze, wynika z prawa materialnego, jest z tym prawem zgodny i pozostaje pod ochroną tego prawa. Tak więc skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między, sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością.
Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej," rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu podmiotowi. W związku z powyższym legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym musi zawierać w sobie dwa elementy. Po pierwsze, skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego (np. w odniesieniu do postanowień), kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie.
Po drugie, skarżący musi mieć interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodnego z prawem (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M.Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005r., str. 212 i nast.).
W przedmiotowej sprawie decyzją z dnia (...) nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia (...) nr (...) w sprawie wymiaru J. P. podatku rolnego na rok 2011 w kwocie 58 zł. Obie decyzje zostały skierowane wyłącznie do J. P. i jej tylko doręczone. Z akt sprawy wynika bowiem, iż jedynie J. P. jest właścicielem gruntów ornych oraz łąk i pastwisk, z własnością których wiążą się regulacje zawarte w ustawie z dnia 15 listopada 1984r. O podatku rolnym. (Dz. U. z 2006r., nr 136, poz. 969). Skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli natomiast J. P. i M. P..
W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że uprawnieniem do wniesienia skargi dysponuje jedynie J. P., której wyłącznie dotyczy zaskarżona decyzja Kolegium. Zdaniem Sądu, brak jest natomiast podstaw do przyjęcia w oparciu o akta sprawy i powołany przepis prawa, by uprawnienie do wniesienia skargi służyło M. P.. Skarżący nie był stroną postępowania administracyjnego i po jego stronie nie występuje interes prawny w złożeniu skargi od decyzji, która dotyczy obowiązku podatkowego innej osoby J. P.. Fakt złożenia odwołania na decyzję Kolegium wspólnie z J. P. nie ma w tym wypadku znaczenia prawnego.
Z tych przyczyn skarga M. P., jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie, na podstawie powołanych przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, orzekł jak w sentencji postanowienia.