Uzasadnienie
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że postanowieniem z [..] r. nr [...], stwierdził niedopuszczalność zażalenia Z. D. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. – K.z [...] r. w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego. W dniu 31 maja 2016 r. do Izby Skarbowej w K. wpłynęło pismo Z. D. z 27 maja 2016 r. zatytułowane "Do postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...]nr [...] o niedopuszczalności złożenia skargi - zażalenia".
W związku z wątpliwościami co do intencji ww. pisma organ wezwał Z. D. do sprecyzowania czy stanowi ono skargę na postanowienie wskazane w jego tytule, czy też zawiera żądanie innego działania organu. W związku z brakiem odpowiedzi na wezwanie oraz z ostrożności procesowej Dyrektor Izby Skarbowej w K. zakwalifikował pismo Z.D. z 27 maja 2016 r. jako skargę i przesłał ją wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, Z. D. złożyła pismo, w którym poinformowała, że nie złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach oraz nie udzieliła nikomu pełnomocnictwa do występowania w jej imieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718), zwanej dalej "ustawa p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie zakwalifikowanie pisma zatytułowanego
"Do postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] o niedopuszczalności złożenia skargi - zażalenia" jako skargi do WSA w Kielcach, przez organ, było niezgodne z intencją Z. D., która wskazała, że nie składała skargi. Doszło zatem do sytuacji, w której to niejako organ zdecydował za stronę, że wnosi ona skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
Tym samym skargę należało uznać za niedopuszczalną.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.