Uzasadnienie
H. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 rok.
Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uwzględniając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w całości i ustanowił dla niego adwokata.
Pełnomocnikiem w sprawie została wyznaczona adwokat T. G., której skarżący udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania go przed sądem administracyjnym i która reprezentowała skarżącego w postępowaniu przed sądem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 13 grudnia 2007r. sygn. akt I SA/Ke 393/07 oddalił skargę.
W dniu 7 stycznia 2008r. pełnomocnik skarżącego przedłożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach opinię prawną o odmowie sporządzenia skargi kasacyjnej. W opinii podniosła, że analizując motywy, zastosowaną wykładnię i sposób rozumowania jakimi kierował się WSA przy wydawaniu wyroku, należało uznać go za zgodny z przepisami prawa.
Jednocześnie wniosła o przyznanie kosztów z tytułu sporządzenia przedmiotowej opinii prawnej oraz kwoty 7,10 zł tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków związanych z korespondencją z klientem. Jako dowód poniesionych wydatków przedłożyła kserokopie dowodów nadania przesyłki poleconej z daty 26 listopada 2007r., oraz 6 stycznia 2008r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) adwokat wyznaczony w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), powoływane dalej jako rozporządzenie. W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia stawka przed sądem administracyjnym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt. 1, nie mniej niż 120 zł. Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłatę zasądzaną na rzecz adwokata, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a zatem należy do kategorii spraw określonych w §18 ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia. Na podstawie § 6 pkt 3 rozporządzenia wyniosła ona kwotę 600 zł. Pełnomocnik ustanowiony z urzędu sporządził, doręczył stronie oraz przedłożył Sądowi opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wobec powyższego, na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "a" oraz w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Sąd ustalił wynagrodzenie w sprawie w kwocie 366 zł, w tym 66 zł podatku VAT.
Ponadto, na podstawie § 19 pkt 2 rozporządzenia Sąd przyznał pełnomocnikowi kwotę 3,55 zł z tytułu poniesienia udokumentowanych wydatków związanych z korespondencją ze skarżącym w związku z wydaniem opinii prawnej. Sąd nie przyznał natomiast kosztów korespondencji w tej samej kwocie, poniesionych przez pełnomocnika w listopadzie 2007r. Pełnomocnik nie udokumentował tego wydatku, mimo jego poniesienia, przed zamknięciem rozprawy. Przedmiotem rozstrzygnięcia jest przyznanie opłaty za sporządzenia opinii i wydatków związanych z jej sporządzeniem, nie zaś ponowne, uzupełniające rozstrzygnięcie o kosztach pomocy ustanowionej z urzędu.
Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia.