Uzasadnienie
H. Z. zawarła w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r. w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od opłat sądowych, który 26 lipca 2016 r. złożyła na urzędowym formularzu PPF.
W złożonym wniosku skarżąca wskazała, że sama pozostaje w gospodarstwie domowym, nie posiada majątku (mieszka w domu córki), utrzymuje się z emerytury w kwocie 601,97 zł netto miesięcznie (kopia przekazu pocztowego w załączeniu).
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. następuje w określonych przypadkach. W zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W zakresie częściowym natomiast, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Intencją wnioskodawczyni w niniejszej sprawie było uzyskanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od opłat sądowych. Rozstrzygnięcie wniosku sprowadzało się więc do zbadania, czy strona wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację materialną skarżącej, przede wszystkim źródło utrzymania oraz brak majątku uznano, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania i jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.