Uzasadnienie
W dniu 20 lipca 2007r. W M złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Nr: [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Sąd przesłał skarżącej urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Skarżąca w zakreślonym w wezwaniu terminie złożyła w dniu 6 września 2007r. wniosek na formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych,
W uzasadnieniu wniosku skarżąca oświadczyła, iż jej sytuacja materialna jest trudna albowiem jest rencistką i z tego tytułu otrzymuje świadczenie w kwocie 1188,60zł brutto, które przeznacza na pokrycie wydatków związanych z zakupem żywności, utrzymaniem domu w tym opłat telefonicznych, energii elektrycznej, gazu, wody, wywozu nieczystości oraz kosztów ogrzewania mieszkania. Skarżąca określiła wysokość ponoszonych wydatków na kwotę 400 złotych miesięcznie. Jednocześnie nadmieniła, iż koszty związane z utrzymaniem domu ponosi wyłącznie sama, tak jak koszty związane z koniecznymi remontami budynku mieszkalnego. Ponadto oświadczyła, że systematycznie przeznacza znaczne kwoty na zakup lekarstw dla siebie oraz na przeprowadzenie badań lekarskich.
Z formularza PPF wynika nadto, iż skarżąca nie posiada majątku w postaci nieruchomości jak również przedmiotów wartościowych oraz oszczędności.
Stosownie do treści art. 246 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
Udowodnienie tych okoliczności daje Sądowi dopiero podstawę do pozytywnego rozpatrzenia wniosku.
W ocenie Sądu W M wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Oceniając sytuację skarżącej, w świetle przesłanek art. 246 p.p.s.a., Sąd stwierdza, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które dają podstawę do zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych.
Uwzględniając powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 243 § 1 w związku z art. 244 § 1, art. 245 § 2 i art. 246 § 1pkt. 1 ustawy p.p.s.a – orzekł jak w sentencji postanowienia.