Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, W.W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wskazał, że wobec wydanego orzeczenia trybunału sprawiedliwości unii europejskiej w sprawie C-277/14 oraz sytuacji, w której znalazła się B.P. zasadnym pozostaje do czasu rozpoznania niniejszego wniosku wstrzymanie wykonania przedmiotowego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu w sprawie nie ma zastosowania art. 61 § 1 i 3 ustawy p.p.s.a. do postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, bowiem wstrzymanie wykonalności może jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n. oraz postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05). Udzielenie ochrony tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonalności, może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, a więc stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia (por. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 403/11).
Postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, ani nie przyznaje adresatowi żadnych uprawnień. Ma ono ten skutek, że czyni wykonalnym inny akt, który nie będąc ostatecznym, co do zasady nie podlegałby wykonaniu. Orzeczenie to w żaden sposób nie dotyczy bezpośrednio należności pieniężnej objętej postępowaniem głównym (wymiarowym) - ani jej nie ustala, ani jej nie określa - zatem nie jest możliwe wstrzymanie aktu, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej organu I instancji.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.