Uzasadnienie
W dniu 27 grudnia 2008 roku Z.J. i S. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004r.
Zarządzeniem z dnia 3 lutego 2009 roku skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 168 zł., w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W wezwaniu zaznaczono, iż uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia.
Powyższe zarządzenie zostało doręczone S. K. w dniu 9 lutego 2009r. (zwrotne potwierdzenia odbioru - k. 14), a Z.J. 24 lutego 2009r. (przesyłka dwukrotnie awizowana ze skutkiem doręczenia – k. 15). W wyznaczonym terminie wpis nie został uiszczony przez żadnego ze skarżących.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej w dalszej części ustawą P.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei § 3 art. 220 P.p.s.a. stanowi między innymi, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Zarządzeniem z dnia 3 lutego 2009 roku skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 168 zł. Obowiązek solidarnego uiszczenia wpisu wynika między innymi z art. 214 § 2 ustawy P.p.s.a., zgodnie z którym pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. Jak pouczono skarżących w zarządzeniu uiszczenie wpisu przez któregokolwiek z nich zwalnia pozostałych z obowiązku jego uiszczenia. W wyznaczonym siedmiodniowym terminie od doręczenia zarządzenia skarżący nie uiścili wymaganej kwoty ani nie złożyli wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Mając na względzie powyższe, Sąd, na podstawie powołanego art. 220 § 3 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.