Uzasadnienie
M. J. w dniu 4 marca 2009r. złożył wniosek na urzędowym formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych na poczet zajęcia wierzytelności.
W złożonym wniosku skarżący podnosi, że jest osobą chorą, do dnia 2 grudnia 2008r. otrzymywał świadczenie rehabilitacyjne, obecnie oczekuje na rozpatrzenie wniosku o przyznanie renty inwalidzkiej. Skarżący korzysta z pomocy społecznej udzielanej przez MOPS w postaci pomocy finansowej w kwocie 100-200zł miesięcznie. Skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Żona skarżącego nie ma stałej pracy, pracuje dorywczo. Skarżący nie wykazuje majątku, mieszkanie, w którym mieszka należy do jego rodziców. Skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i czworgiem dzieci w wieku 23, 22, 13 oraz 11lat. Sytuację zdrowotną, rodzinną oraz finansową skarżącego potwierdzają kserokopie dokumentów przedłożonych przy piśmie skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 stycznia 2009r.
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
Analiza złożonego przez M. J. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie.
Do pozytywnej oceny wniosku skarżącego przekonuje jego stan zdrowia oraz bardzo niskie dochody jego sześcioosobowej rodziny uzyskiwane okresowo z zasiłków, pomocy społecznej czy prac dorywczych.
W tej sytuacji uznano, że kondycja finansowa, w jakiej skarżący się znajduje nie pozwala, na obecnym etapie postępowania sądowego na poniesienie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznych wydatkach /np. żywność, lekarstwa, opłaty za utrzymanie domu/ skarżącego i jej rodziny.
Ponadto powyższe okoliczności, jak i nieumiejętność prowadzenia przez skarżącego spraw w sposób należyty uzasadniają również przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Wobec powyższego orzeczono, na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 1, § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych oraz ustanowić adwokata.