Uzasadnienie
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. J.K. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że jest emerytem. W związku z wypadkiem kolejowym została mu amputowana lewa kończyna dolna. Utrzymuje się z emerytury w wysokości 1414,12 zł netto miesięcznie. Oświadczył, że ma na utrzymaniu bezrobotną żonę, z którą pozostaje w gospodarstwie domowym. Żona nie posiada prawa do zasiłku. Od 1997 r. wnioskodawca jest pod stałą kontrolą lekarską. Żona skarżącego również leczy się, w poradni ortopedycznej. W związku tym małżonkowie ponoszą wydatki na leki. W zakresie sytuacji majątkowej wnioskodawca wskazał, że posiada dom w którym mieszka. Nie posiada innych nieruchomości, oszczędności oraz wartościowych przedmiotów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2012.270 ze zm.) dalej "ustawa p.p.s.a.", strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy jako odstępstwo od tej zasady, może być zastosowane kiedy zostanie wykazane w sposób jednoznaczny spełnienie przesłanek określonych w art. 246 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z § 1 tego artykułu, instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
W przedmiotowej sprawie skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zdaniem Sądu skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
Przyznanie skarżącemu prawa pomocy uzasadnia przede wszystkim jego sytuacja materialna. Wprawdzie skarżący jak i pozostająca z nim w gospodarstwie domowym żona posiadają stałe źródło utrzymania w postaci emerytury wnioskodawcy w kwocie 1442 zł netto miesięcznie, to jednak należy zaznaczyć, że kwota ta pokrywa prawie zupełnie ich miesięczne wydatki. Istotnym jest przy tym, że wskazane wydatki stanowią wydatki niezbędne, związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych skarżącego i jego żony (opłaty za światło, gaz, opał). Nadto część wydatków pochłaniają koszty związane z leczeniem.
Ponadto skarżący nie uzyskuje innych dochodów i poza domem nie posiada innego majątku, który umożliwiłby mu poniesienie kosztów sądowych. Fakt posiadania przez skarżącego tej nieruchomości nie przesądza o możliwości poniesienia kosztów sądowych. Dom zaspokaja bowiem potrzeby mieszkaniowe wnioskodawcy. Dodatkowo należy wskazać, że posiadany majątek nieruchomy nie daje realnej możliwości szybkiego uzyskania niezbędnych w tym celu środków. Natomiast w spawach związanych z prawem pomocy chodzi o realną sytuację finansową zainteresowanego, w tym rzeczywistą a nie hipotetyczną możliwość uzyskiwania dochodów z posiadanego majątku nieruchomego.
W ocenie Sądu uprawnionym jest więc wniosek, że poniesienie przez skarżącego jakichkolwiek kosztów postępowania spowodowałoby uszczerbek w utrzymaniu koniecznym dla niego i jego żony.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.