Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 14 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 43/18 odrzucił skargę E. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 2012 r. z powodu nieuzupełnienia przez skarżącą w zakreślonym terminie braków formalnych skargi. Postanowienie zostało 3 kwietnia 2018 r. doręczone stronie w trybie art. 73 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2018.1302), zwanej dalej "ustawa p.p.s.a."
Skarżąca złożyła 24 lipca 2018 r. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że skargę na ww. decyzję złożyła 8 stycznia 2018 r. Z kolei 22 stycznia 2018 r. przesłała do Dyrektora pismo o zmianie jej adresu do doręczeń z prośbą o załączenie go do akt sprawy celem poinformowania o powyższym WSA w Kielcach. Pismo to zostało doręczone do organu 23 stycznia 2018 r.
Na potwierdzenie powyższego wnioskodawczyni wskazała na zwrotne potwierdzenie odbioru oraz wydruk z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej, które to dokumenty zostały dołączone do wniosku. Z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z pracownikami sądu 18 lipca 2018 r., córka skarżącej dowiedziała się o odrzuceniu skargi oraz o tym, że korespondencja zawierająca wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych skargi została skierowana na adres w C. i została zwrócona do sądu po dwukrotnej awizacji. Kolejnego dnia wnioskodawczyni ustaliła, że w aktach sprawy brak jest jej pisma z 18 stycznia 2018 r. informującego organ o zmianie adresu na K..
W związku z tym skarżąca nic nie wiedziała o wysyłanej do niej korespondencji z sądu. Dopiero teraz skarżąca wie, że skarga zawierała braki. Do 18 lipca 2018 r. wnioskodawczyni nie wiedziała też o odrzuceniu skargi przez Sąd. Zdaniem wnioskodawczyni to wszystko potwierdza, że uchybienie terminowi do dokonania czynności nastąpiło bez jej winy. Do wniosku skarżąca załączyła ponadto kopię pisma z 18 stycznia 2018 r., zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi z 14 marca 2018 r. wraz z załącznikami, potwierdzenie uiszczenia opłaty od zażalenia.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu Dyrektor przesłał akta administracyjne sprawy. Sąd stwierdził, że w aktach tych znajduje się oryginał pisma z 18 stycznia 2018 r., podpisany przez E. D., informującego ten organ o aktualnym adresie strony do doręczeń w K. oraz zawierającego prośbę o załączenie pisma do akt sprawy celem poinformowania WSA w Kielcach o zmianie adresu skarżącej. Na piśmie znajduje się również pieczątka z datą wpływu pisma do organu, tj. 23 styczeń 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 4 ustawy p.p.s.a.).
W sprawie bezsporne jest, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia oraz że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy p.p.s.a. Strona złożyła ponadto opłacone zażalenie wraz z odpisami. W sprawie, nie budzi więc zastrzeżeń dopełnienie przez stronę wymogów formalnych wniosku.
Zdaniem Sądu w sprawie została również spełniona merytoryczna przesłanka przywrócenia terminu, o jakiej mowa w art. 87 § 2 ustawy p.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Pod pojęciem braku winy rozumieć należy przeszkody zaistniałe niezależnie od strony, nie dające się przewidzieć zdarzenia nagłe, którym strona nie była w stanie zapobiec, a następnie usunąć ich skutków bez uchybienia terminom, do zachowania których była zobowiązania (por. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt II FZ 1038/12; lex nr 1274266). Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.
Z przytoczonych przez wnioskodawczynię argumentów wynika, że przeszkodą, która uniemożliwiła jej złożenie zażalenia w terminie był brak możliwości odbioru korespondencji z sądu. Skarżąca nie przebywała bowiem pod adresem, którym dysponował sąd.
Należy stwierdzić, że powołane okoliczności uprawdopodabniają brak winy skarżącej w niedochowaniu terminu do wniesienia zażalenia. W ocenie Sądu brak możliwości odbioru korespondencji z sądu przez skarżącą był spowodowany niezależną od niej przyczyną. Pomimo prośby wnioskodawczyni, organ nie przekazał bowiem do sądu wraz z aktami sprawy, pisma skarżącej z 18 stycznia 2018 r. o jej aktualnym adresie do korespondencji w K.. Co więcej w odpowiedzi na skargę, w miejscu oznaczenia skarżącej umieścił jej stary adres w C., chociaż dysponował już informacją od skarżącej o zmianie adresu. Pismo z 18 stycznia 2018 r. zostało bowiem doręczone Dyrektorowi 23 stycznia 2018 r., a odpowiedź na skargę sporządzono i złożono w sądzie dopiero 8 lutego 2018 r. Istotne przy tym jest, że w świetle przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżąca na tym etapie postępowania nie miała obowiązku powiadomienia bezpośrednio sądu o zmianie adresy zamieszkania (art. 70 § 1 i § 2).
Kierowanie korespondencji na nieaktualny adres strony spowodowało, że skarżąca nie mogła odebrać przesyłki zawierającej postanowienie z 14 marca 2018 r. o odrzuceniu skargi i w konsekwencji zakwestionować je złożonym w terminie zażaleniem.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie argumenty zawarte we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia uprawdopodobniają i przekonują Sąd, że skarżąca z przyczyny niezależnej od niej uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.