Uzasadnienie
J.M. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia 8 czerwca 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu złożyła sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, w którym wskazała, że pozostaje sama w gospodarstwie domowym, utrzymuje się z renty rodzinnej w kwocie 604,00 zł netto miesięcznie. Nie wykazała majątku, jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki wykazała zaległe składki KRUS – 250 zł, układ ratalny KRUS – 150 zł, kredyt PKO – 146 zł. Do wniosku skarżąca dołączyła kopię dokumentów potwierdzających jej oświadczernia.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Mając na względzie okoliczności przedstawione przez wnioskodawczynię w złożonym wniosku, przede wszystkim wysokość i źródło uzyskiwanych dochodów oraz stałe zobowiązania uznano, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych zatem jej wniosek zasługuje na uwzględnienie w żądanym zakresie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.