Uzasadnienie
1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy (dalej: "Burmistrz", "organ pierwszej instancji"), nr [...] z [...] o cofnięciu I.Ł. licencji Nr [...] z [...] listopada 2014 r., licencji Nr [...] z [...] sierpnia 2019 r., licencji Nr [...] z [...] marca 2015 r., licencji Nr [...] z [...] sierpnia 2015 r., licencji Nr [...] z [...]2 września z 2017 r., licencji Nr [...] z [...] sierpnia 2018 r., na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.
1.1 Kolegium wskazało, że decyzją z [...]nr[...] cofnięto I. Ł. sześć licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Tę decyzję Kolegium uchyliło decyzją z [...] nr [...] W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki przemawiające za cofnięciem licencji I.Ł. na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Udowodniono, że skazany wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu J.C. wykonywał usługi krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na rzecz posiadającego licencję przedsiębiorcy – I.Ł. Organ I instancji powołując się na orzecznictwo sądowe wskazał, że w sprawie brak było podstaw do zastosowania pisemnego ostrzeżenia z art. 15 ust. 2 ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.), dalej: "u.t.d.".
Wymóg ten nie odnosi się do sytuacji, w której przedsiębiorca posiadający licencję na taksówkę utracił przymiot dobrej reputacji z powodu prawomocnego skazania za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu. Zaznaczył, że przewozy na rzecz I.C. wykonywał kierowca – J.C, skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo określone w art. 157 § 1 ustawy Kodeks karny (dalej: "k.k."). Wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w przepisie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.t.d. dotyczy tak samo przedsiębiorcy wykonującego przewozy, jak i zatrudnionych przez niego kierowców.
1.2 Organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe i zgodne z przepisami u.t.d., zaś uchylenie przez Kolegium poprzedniej decyzji organu pierwszej instancji było pochopne i najzupełniej zbędne. Wyjaśnił, że organ pierwszej instancji pismem z 4 maja 2020 r. został powiadomiony o fakcie naruszania przez przedsiębiorcę – I.Ł. przepisów u.t.d. w zakresie wymagań uprawniających do wykonywania krajowego transportu drogowego osób taksówką. Z ww. pisma wynikało, że I. Ł. zatrudnia kierowcę J. C., który wyrokiem Sądu Rejonowego II Wydział Kamy z [...] r. sygn. akt [...] utrzymanym wyrokiem Sądu Okręgowego IX Wydział Karny Odwoławczy z [...]. sygn. akt [...] został prawomocnie skazany za przestępstwo przeciw zdrowiu i życiu. J.C. po 18 lutego 2020 r. wykonywał na rzecz przedsiębiorcy, I.Ł. przewóz osób taksówką. Zatrudnienie pracownika, który został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu powoduje, że przedsiębiorca nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, a co za tym idzie zaistniały przesłanki do cofnięcia licencji, wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d.
I.Ł. nie zaprzeczał, że po ww. dacie J.C. był przez niego zatrudniony jako kierowca, wskazywał jednak, że aktualnie już nie jest u niego zatrudniony, gdyż został zwolniony. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji udowodnił, że I. Ł. dopuścił się naruszenia przepisów u.t.d. w okresie po 18 lutego 2020 r., oceniając stan prawny na tę datę, a nie aktualną. Mimo że J. C. skazany prawomocnym wyrokiem nie jest już pracownikiem I. Ł., to udowodniono naruszenie przez przedsiębiorcę przepisów u.t.d., co skutkuje cofnięciem wszystkich posiadanych przez niego licencji na przewóz osób.
1.3 Organ odwoławczy w dalszej części decyzji przytoczył treść przepisów u.t.d.: art. 5b ust. 1, art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 6 ust. 1, art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a i ust.
2. Wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d., licencję cofa się (obligatoryjnie), jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu. Zgodnie z art. 15 ust. 2 u.t.d., cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit. e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Przepisu nie stosuje się, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a) (niekaralność za określone przestępstwa). Przy czym art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a) u.t.d. nie zawiera zamkniętego katalogu przesłanek uzasadniających cofnięcie licencji na wykonywanie transportu drogowego bez uprzedniego wystosowania do strony pisemnego ostrzeżenia. Analiza tego przepisu wskazuje, że ustawodawca w sposób nieprzypadkowy, po wyliczeniu poszczególnych rodzajów przestępstw, odwołał się również do "innych (przestępstw) mających związek z wykonywaniem zawodu". Takie sformułowanie w sposób oczywisty odsyła do innych przepisów u.t.d., które regulując zagadnienia wykonywania uprawnień z niej płynących formułują dodatkowe wymogi względem niekaralności osób ubiegających się o uzyskanie licencji.
Organ odwoławczy powołując się na wyrok NSA z 23 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1887/17 wskazał, że dla uzyskania licencji na przewóz osób taksówką wymagane jest spełnienie warunków wynikających z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.t.d., a wyłączenie wymogu ostrzeżenia o możliwości cofnięcia licencji z powodu niespełnienia warunków przewidzianych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit, a) u.t.d. obejmuje także niespełnienie warunków licencyjnych z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.t.d.
Wyjaśnił, że przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 u.t.d. stawia wyraźny wymóg posiadania niekaralności (określonego rodzaju) nie tylko przez przedsiębiorcę, ale także przez zatrudnionych przez niego kierowców, w przypadku takim jak rozpatrywany, po udowodnieniu zatrudnienia kierowcy skazanego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przedsiębiorcy cofa się licencje na przewóz osób, nie stosując obowiązku wskazanego w art. 15 ust. 2 u.t.d. Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest bowiem nie tylko czuwanie nad osobistym przestrzeganiem przepisów, ale ponosi on również odpowiedzialność za zatrudnionych przez siebie pracowników.
- 2. I. Ł. złożył skargę na powyższą decyzję. Zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art 15 ust 2 u.t.d. poprzez jego złą interpretację i stwierdzenie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba wydania pisemnego ostrzeżenia przedsiębiorcy przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia licencji;
- 2. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 k.p.a. w związku z art 138 § 1 k.p.a. poprzez nierozpoznanie przez organ II instancji sprawy merytorycznie i nieuwzględnienie tego, że w czasie gdy organ II instancji rozpoznawał sprawę zmienił się stan faktyczny sprawy, gdyż skazany pracownik przedsiębiorcy został już zwolniony, a miało to istotny wpływ na utrzymanie w mocy decyzji, która nie odpowiadała już obecnemu stanowi faktycznemu;
- 3. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art 77§ 1 i art 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie i dowolną ocenę zeznań świadków poprzez danie wiary jedynie świadkom, którzy pracowali w konkurencyjnej firmie zaś pominięcie i niedocenienie świadków, którzy zeznawali na korzyść strony oraz pominięcie faktu, że część świadków zeznała, że została wprowadzona w błąd przez autora zawiadomienia o naruszeniu przepisów o transporcie drogowym oraz, że niektórzy świadkowie podpisali zawiadomienie in blanco;
- 4. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art 80 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, że J. C. jeździł taksówką na rzecz strony I. Ł. podczas gdy z zeznań świadków nie wynika jakoby J. C. podlegał zawodowo I. Ł., a sam I. Ł. zeznał, że rozwiązał z J. C. umowę o pracę, a jedynie użyczał mu samochodu, po wcześniejszym zdemontowaniu "koguta", kasy fiskalnej i taksometru, do celów prywatnych.
2.1 W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że art. 15 ust. 2 u.t.d. nie ma charakteru uznaniowego. Cofnięcie licencji poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem jedynie w przypadkach enumeratywnie wymienionych w tym przepisie. Zatem jeżeli cytowany przepis wymaga pisemnego ostrzeżenia w wymienionych w nim przypadkach organ był zobligowany żeby to zrobić. Orzecznictwo, na które powołuje się organ pierwszej, a które organ odwoławczy zaaprobował dotyczy sytuacji gdy skazanym jest sam przedsiębiorca, a nie jego pracownik.
2.2 Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy błędnie zinterpretował art 5c ust. 1 pkt 1 lit a u.t.d. Pominął, że pkt 1 przepisu art. 5c u.t.d., do którego odnosi się lit. a, a mianowicie, że popełnienie przestępstwa odnosi się do: członków organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą. Zatem art. 5c ust 1 pkt. 1 lit. a u.t.d. miałaby zastosowanie gdyby przestępstwa dopuścił się sam przedsiębiorca, czyli I. Ł., a nie jego pracownik. Zdaniem skarżącego określenie "inne (przestępstwa) mające związek z wykonywaniem zawodu" wyraźnie wskazuje na to, że przestępstwem, które jest podstawą do cofnięcia licencji musi być takie przestępstwo, które miało związek z wykonywanym zawodem, a nie jakiekolwiek inne przestępstwo. Pracownik skarżącego został skazany za przestępstwo z art 157 k.k. i nie miało to związku z jego pracą jako kierowcy w przedsiębiorstwie I.Ł..
2.3 Organy powołały się na wyrok NSA sygn. akt II GSK 1887/17, który to dotyczy przypadku gdy sam przedsiębiorca został skazany prawomocnym wyrokiem. W uzasadnieniu ww. wyroku sąd podkreślił, że: ratio legis takiego uregulowania (wydanie ostrzeżenia o cofnięciu licencji) jest oczywiste. Żadne pisemne ostrzeżenie nie może zmobilizować przedsiębiorcy do usunięcia stanu niezgodnego z prawem bowiem dopóki skazanie nie zostanie zatarte, wymogi wynikające z wyżej wskazanych przepisów nie będą spełnione. Podniósł, że pisemne ostrzeżenie do niczego nie prowadzi. Takie ostrzeżenie miałoby sens wówczas gdy mogło doprowadzić do stanu zgodnego z prawem, tj. zwolnienie skazanego kierowcy. Zdaniem skarżącego ostatecznie stan faktyczny uległ zmianie i stał się zgodny z prawem. Organ ponownie rozpoznając sprawę nie wziął tego po uwagę i nie uwzględnił wydając ponownie decyzję w sprawie. Nawet gdyby przyjąć, że organ I instancji miał podstawy do cofnięcia licencji, to Kolegium nie miało żadnej podstawy do utrzymania w mocy decyzji cofającej licencje skarżącemu, gdyż skazany pracownik został zwolniony, a tym samym przedsiębiorca spełniał przesłanki, aby w dalszym ciągu utrzymać licencje.
Skarżący dla poparcia argumentacji powołał się na wyrok z 5 czerwca 2018 r. WSA w Olsztynie w sprawie sygn. akt II SA/OI 289/18. Wskazał, że w tym wyroku sąd stwierdził, że orzekanie przez SKO bez uwzględnienia aktualnego stanu faktycznego jest działaniem, które nie znajduje umocowania w obowiązujących przepisach prawa i stanowi naruszenie wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wymaga bowiem podkreślenia, że organ odwoławczy, na skutek wniesienia przez uprawniony podmiot odwołania, nie dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji organu I instancji, a ponownie rozpatruje sprawę co do jej istoty. Świadczy o tym regulacja zawarta w art 138 k.p.a., która wyposaża organ odwoławczy w uprawnienia merytoryczne umożliwiające ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej. W takim modelu postępowania organ odwoławczy zobowiązany jest także do uwzględnienia zmian w stanie faktycznym i prawnym sprawy, jakie nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ I instancji. W decyzji organu odwoławczego należy bowiem uwzględniać stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jej wydania, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.
2.4 Skarżący wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia licencji zostało wszczęte na skutek zawiadomienia złożonego przez właściciela konkurencyjnej firmy przewozowej, a świadkowie zeznający w tej sprawie również byli jej pracownikami. Zatem istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że zaznania świadków były wcześniej przygotowane i omówione w taki sposób, aby jak najbardziej obciążać skarżącego, dlatego też organ zarówno I instancji, jak i II instancji, powinny do tych zeznań podejść z odpowiednim dystansem.
2.5 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o jej oddalenie.
- 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
3.1 Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2021 r., poz.137) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), określanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpatrując sprawę w tak zakreślonych granicach sąd stwierdził, że skarga była zasadna, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
3.2 Na wstępie należało odnotować, że sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy o COVID. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 15 marca 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
3.3 Zasadniczą i sporną kwestią w sprawie pozostawała wykładnia przepisów art.15 ust.2 w związku z art.15 ust.1 pkt 2 lit. "a" oraz art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. "a" i art.6 ust.1 pkt 2 lit. "b" u.t.d. Doprowadziła ona organ do wniosku, że skazanie kierowcy - zatrudnionego przez przedsiębiorcę, posiadającego licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką - prawomocnym wyrokiem za przestępstwa wskazane w przepisie art.6 ust.1 pkt 2 lit. "b" u.t.d. (w tym za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu) stanowi przesłankę obligatoryjnego cofnięcia przedsiębiorcy tejże licencji, bez konieczności poprzedzenia wszczęcia postępowania w tym zakresie pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy. Inaczej rzecz ujmując organ administracji przyjął, że również w przypadku karalności kierowcy, zastosowanie znajduje przepis art. 15 ust.2 zdanie drugie u.t.d., pozwalający na odstąpienie od poprzedzenia ostrzeżeniem postępowania o cofnięcie licencji.
Sąd, nie podzielił trafności takiego wnioskowania, tym samym nie podzielił dokonanej przez organy wykładni przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji zasadności ich zastosowania w realiach faktycznych niniejszej sprawy. Implikowało to uwzględnienie skargi.
3.4 Ramy materialnoprawne niniejszej sprawy zasadniczo wyznaczały przepisy art. 15 u.t.d. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.t.d. licencję cofa się (obligatoryjnie), jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu. Przepis art. 15 ust. 2 u.t.d. wprowadza jednak dodatkowy warunek i to dla wszczęcia tego postępowania. Otóż stosowanie do jego treści wszczęcie postępowania dotyczącego cofnięcia licencji w przypadkach określonych m.in. w ust. 1 pkt 2 lit. a ("posiadacz licencji nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego) poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Ustawodawca wprowadził też wyjątek od poprzedzenia uruchomienia procedury cofnięcia licencji ostrzeżeniem.
Dotyczy to sytuacji, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. "a" u.t.d., czyli został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu. Wymóg natomiast niekaralności kierowcy zatrudnionego przez przedsiębiorcę (art.6 ust.1 pkt 2 lit. "b" u.t.d.) stanowi jeden z warunków uzyskania przez przedsiębiorcę licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką (art.6 u.t.d.).
Wynik wykładni językowej, systemowej wewnętrznej oraz celowościowej powyższych przepisów doprowadził sąd do jednoznacznych wniosków, że karalność kierowcy zatrudnionego przez przedsiębiorcę posiadającego licencję skutkuje niespełnianiem wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego (art.6 ust.1 pkt 2 lit. "b" u.t.d.) i stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia licencji wyłącznie pod warunkiem uprzedniego pisemnego ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia tego naruszenia przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji (art.15 ust.1 pkt 2 lit. "a" oraz ust.2 w zw. z art.6 ust.1 pkt 2 lit. "b" u.t.d.). W takiej sytuacji nie zachodzi przypadek zwalniający organ administracji z poprzedzenia wszczęcia takiego postępowania pisemnym ostrzeżeniem.
Po pierwsze, ustawodawca jako zasadę przyjął konieczność poprzedzenia procedury cofnięcia zezwolenia ostrzeżeniem. Dotyczy to również sytuacji, gdy przedsiębiorca przestał spełniać wymogi uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego (art.15 ust.2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt 2 lit. "a" u.t.d.). Po drugie, odstąpienie od dokonania ostrzeżenia przedsiębiorcy (art. 15 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. "a" u.t.d.), jako wyjątek od zasady, należy interpretować ściśle, zgodnie z regułą interpretacyjną, że wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco (exceptiones non sunt extendendae), tym bardziej gdy wpływałoby to na ograniczenie uprawnień adresata działań organu administracji.
Po trzecie, ustanowiony przez ustawodawcę wyjątek opisany okolicznościami ujętymi w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. "a" u.t.d. dotyczy wyłącznie "członków organu zarządzającego osoby prawnej, osób zarządzających spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzącej działalność gospodarczą". Rozszerzenie zatem tych okoliczności (a tym samym odstąpienie od dokonania ostrzeżenia), w sytuacji skazania za inne przestępstwa, "mające związek z wykonywaniem zawodu" również dotyczy ściśle wymienionych w tym przepisie podmiotów, wśród których nie ma kierowcy zatrudnionego przez przedsiębiorcę.
Po czwarte, celem takiego ostrzeżenia przedsiębiorcy jest niejako umożliwienie mu usunięcia uchybień w zakresie wypełniania wymogów prowadzonej działalności objętej licencją przed całkowitym pozbawieniem go możliwości prowadzenia tej działalności. O ile więc karalność samego przedsiębiorcy jest okolicznością, na którą ten przedsiębiorca nie ma wpływu (trwa do czasu zatarcia skazania), to niewątpliwie ma on wpływ na dalsze zatrudnienie skazanego kierowcy. Po piąte, za takim rozumieniem powyższych przepisów przemawia również dyrektywa dla działania organu administracji wyrażona w art. 8 k.p.a., tj. zasada proporcjonalności. Godziłoby w realizację tej zasady zastosowanie wobec strony środków sankcyjnych najdalej idących i wiążących się z likwidacją prowadzonej działalności, bez umożliwienia jej w sposób prawem przewidziany dobrowolnego usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych przez organ administracji.
3.5 Powyżej zaprezentowana ocena prawna, którą uwzględnią przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji, w żadnej mierze nie stoi w opozycji do oceny prawnej wyrażonej w powołanym przez organ odwoławczy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1887/17 (dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
3.6 Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie przepisu art.145 § 1 pkt 1 lit. "a" w związku z art.135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję, a na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania sądowego.