Uzasadnienie
ISA/Ke 450/05
Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] o numerach [...], [...],[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta w sprawie określenia dla A. Sp. z o.o. zobowiązania w podatku od nieruchomości odpowiednio w decyzjach za lata:
- - [...] za 2000 rok w kwocie [...] zł
- - [...] za 2001 rok w kwocie [...]zł
- - [...] za 2002 rok w kwocie [...]zł
W uzasadnieniach decyzji organy ustaliły, że aktem notarialnym z dnia [...] Spółka A. zwana dalej Spółką zakupiła prawo wieczystego użytkowania działki gruntu położonej w K. przy ul. Ś. o powierzchni 1607 m kw. stanowiącej działkę nr. 747/14 wraz z prawem własności stacji trafo i linii wysokiego napięcia. Kolejnym aktem notarialnym Spółka w dniu [...] sprzedała na rzecz małżonków T. prawa wieczystego użytkowania zakupionej wcześniej działki wydzielonej pod nr. 747/30 o powierzchni 308 m kw. Mimo ciążącego na Spółce z mocy art.6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych(tekst jedn. DZ.U.Nr.9 poz. 84 za 2002r.) obowiązku nie składała ona samorządowemu organowi podatkowemu deklaracji na podatek od nieruchomości i w związku z tym nie wpłacała należnego podatku. Dopiero wszczęcie postępowania podatkowego w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 1999 - 2004 spowodowało, że Spółka w dniu 13.VII.2004r. złożyła wymagane deklaracje za lata 2001 - 2004, w których do podstawy opodatkowania wykazała jedynie budowle związane z działalnością gospodarczą o wartości [...]zł.
W omawianym okresie Spółka była wg aktu notarialnego i danych z ewidencji wieczystym użytkownikiem gruntu o powierzchni 1299 m kw. z tym,że w datach 28.VI.1996 - 24 maja 2001 o powierzchni 1607 m kw. Spółka co jest niesporne prowadziła działalność gospodarczą. Oznacza to,że stosownie do art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwanej dalej ustawą w brzmieniu obowiązującym w tych latach opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolnicza, leśna oraz grunty. Art. 3 ust. 4 tejże ustawy stanowił natomiast, że za budynek rozumie się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe. Zwolnione od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy były w 2000 roku budowle wykorzystywane bezpośrednio do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła, linie elektroenergetyczne przemysłowe i rozdzielcze.
Skoro Spółka zakwalifikowała budowle energetyczne w KŚT do grupy 6 podgrupy 61 rodzaj 610-613 to nie podlegają one pod zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 5 albowiem zwolnieniu takiemu podlegają obiekty zakwalifikowane w KŚt(Dz.U.Nr. 112 poz.317 za 1999r.) do grupy 2 podgrupy 21 rodzaju 210-211. Zdaniem organów stacja trafo jest budynkiem w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy w związku z czym w toku oględzin dokonano obmiary tego budynku ustalając iż jego powierzchnia użytkowa wynosi 163,28 m 2.
W konsekwencji oznacza to, że przedmiotem opodatkowania w poszczególnych latach 2000 - 2002 były:
- - grunty o pow. 1607 m2 lub w 2001r. 1607m2 i 1299m2 za VI-XII, i 1299m2 za 2002r.
`- budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą - 163,28 m2
- - budowle 2% wartości - [...] zł
Skoro zatem wysokość zobowiązania w poszczególnych latach była wyższa niż wykazana w deklaracjach organy podatkowe I instancji wydały decyzję w oparciu o art.21 § 3 Ordynacji podatkowej(Dz.U.Nr.137 poz. 926 ze zm.).
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego art.6 ust. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podnosząc, że nakazuje się Spółce ujawnianie w deklaracji budynku który w rzeczywistości jest budowlą. Nadto zarzuca naruszenie art. 2 ust. 1 w/wym ustawy poprzez potraktowanie stacji trafo jako budynku. Nie wyjaśnienie tej okoliczności tj. czy stacja trafo jest budynkiem czy budowlą doprowadziła do naruszenia art. 121§ 1, 122 i 124 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z dyspozycją art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U.Nr.153 poz. 2369) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie decyzję, która narusza prawo i to w stopniu mającym znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
W sprawie niniejszej skarga zasługuje na uwzględnienie choć nie z przyczyn podniesionych w skardze. W myśl bowiem art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi(Dz.U.Nr. 153 poz. 1270 za 2002r. ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W 2000r. obowiązywał przepis art. 7 ust.1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowiący, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle wykorzystywane bezpośrednio do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła, linie elektroenergetyczne przesyłowe i rozdzielcze. Jak ustaliły organy na zakupionej przez Spółkę nieruchomości znajdowała się stacja trafo i linia wysokiego napięcia. Okoliczność ta nie była objęta sporem. Zadaniem organu orzekającego w sprawie było zatem ustalenie czy w/wym obiekty podpadały pod zwolnienie od podatki na podstawie cytowanego art.7 ust. 1 pkt 5. Obowiązku tego organy orzekające w sprawie nie wykonały. Fakt bowiem, że do celów odpisów amortyzacyjnych Spółka zakwalifikowała będące jej własnością urządzenia energetyczne pod określonym symbolem KŚt na podstawie rozporządzenia Rady Min. Z dnia 30.XII.1999r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych(Dz.U.99.112.1217 ze zm.) nie przesądzał wcale o tym, że urządzenia te nie podpadały pod dyspozycję art. 7 ust. I pkt 5 ustawy.
Klasyfikacja prowadzona na podstawie tego rozporządzenia służy innemu celowi i nie ma związku z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych. Organ nie wyjaśnił też na podstawie jakich uregulowań prawnych ustalił, iż pod przedmiotowe zwolnienie podpadają obiekty uwidocznione w tej klasyfikacji pod wskazanymi przez niego w decyzji pozycjami. Rozpoznając zatem ponownie sprawę organ podatkowy ustali, czy tzw. stacja trafo jest objęta zwolnieniem od podatku od nieruchomości za 2000r. na podstawie art. 7 ust. 7 pkt 5 ustawy w brzmieniu z 2000r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe prawidłowo ustalą czy budynek stacji trafo jest w oparciu o obowiązujące w latach 2000 - 2002 przepisach budynkiem czy budowlą.
Należy w tym miejscu wskazać, że orzekające w II instancji SKO powołuje w uzasadnieniu decyzji definicję budynków wprowadzoną do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustawą z dnia 30.X.2002r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.Nr. 200 poz. 1683) od dnia 1.I.2003r. Ustalenia powyższe dokonane w oparciu o prawidłowy stan prawny pozwolą dopiero rozstrzygnąć sprawę w sposób prawidłowy.
Rozpoznając sprawę organy obu instancji naruszyły też dyspozycję art. 200 Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego wynika obowiązek organu wyznaczenia stronie 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału. Za wypełnienie tego obowiązku przez organ I instancji nie można bowiem uznać wezwania Spółki do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w uzasadnieniu postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego. Istotą bowiem art. 200 OP jest zapoznanie strony z materiałem dowodowym zebranym na potrzeby wydania decyzji. Oznacza to, że ze strony organu winna to być ostatnia czynność przed wydaniem decyzji. W sprawie niniejszej organy obu instancji gromadziły materiał dowodowy m.in. poprzez prowadzenie oględzin. Brak zapoznania strony ze zgromadzonym materiałem doprowadził zatem do naruszenia jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu i mógł mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
Stanowisko takie wielokrotnie prezentował Naczelny Sąd Administracyjny m.inn w orzeczeniach FSK 156/04,FPS 6/04(dostępne w systemie lex). Rozpoznając sprawę ponownie organy obu instancji prawidłowo zapoznają Spółkę ze zgromadzonym materiałem w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a,c ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi(Dz.U.Nr.153 poz. 1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy do orzekania w sprawie na podstawie rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 13.VIII.2004r.(Dz.U.Nr.187 poz. 1926).