Uzasadnienie
Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] znak: [...] i znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta w sprawie określenia dla A. Sp. z o.o. zobowiązania w podatku od nieruchomości odpowiednio w decyzjach za lata: [...] za 2003 rok w kwocie [...] zł; i [...] za 2004 rok w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniach zaskarżonych decyzji organy ustaliły, że aktem notarialnym z dnia 28 czerwca 1996r. Spółka "A.", zwana dalej Spółką zakupiła prawo wieczystego użytkowania działki gruntu położonej w K. przy ul. Ś. o powierzchni 1607 m kw. stanowiącej działkę nr. 747/14 wraz z prawem własności stacji trafo i linii wysokiego napięcia. Kolejnym aktem notarialnym Spółka w dniu [...] sprzedała na rzecz Z. i S. małżonków T. prawa wieczystego użytkowania zakupionej wcześniej działki wydzielonej pod nr. 747/30 o powierzchni 308 m kw. Mimo ciążącego na Spółce z mocy art.6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 199Ir. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U.Nr.9 poz. 84 ze zm.) obowiązku nie składała ona samorządowemu organowi podatkowemu deklaracji na podatek od nieruchomości i w związku z tym nie wpłacała należnego podatku. Dopiero wszczęcie postępowania podatkowego w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 1999 - 2004 spowodowało, że Spółka w dniu 13.VII.2004r. złożyła wymagane deklaracje za lata 2001 - 2004, w których do 2 podstawy opodatkowania wykazała jedynie budowle związane z działalnością gospodarczą o wartości [...] zł. W omawianym okresie Spółka była wg aktu notarialnego i danych z ewidencji wieczystym użytkownikiem gruntu o powierzchni 1299 m kw. z tym,że w datach 28.VI.1996 - 24 maja 2001 o powierzchni 1607 m kw.
Spółka, co jest niesporne, prowadziła działalność gospodarczą. Stosownie do art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwanej dalej ustawą za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy, chyba,że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych.
Z kolei, zgodnie z art. 1 a ust.l pkt.li2 ustawy, za budynek uważa się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiekt małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 3 ustawy, podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych- ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Nabyta przez Spółkę budowla energetyczna została przez nią 3 zakwalifikowana do grupy 6- urządzenia techniczne, podgrupy - 61, rodzaj 610-613.
Zdaniem organów podatkowych stacja trafo jest budynkiem,w związku z czym, w toku oględzin dokonano obmiaru tego budynku ustalając, iż jego powierzchnia użytkowa wynosi 163,28 m 2.
W konsekwencji oznacza to, że przedmiotem opodatkowania w poszczególnych latach 2003 - 2004 były:
- - grunty o pow. 1299 m 2;
A- budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą- 163,28 m2;
- - budowle o wartości [...]zł.
Skoro zatem wysokość zobowiązania w poszczególnych latach była wyższa niż wykazana przez Spółkę w deklaracjach, organ podatkowy I instancji wydał decyzje w oparciu o art.21 § 3 Ordynacji podatkowej(Dz.U.Nr 137, poz. 926 ze zm.).
W złożonych do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego Krakowie skargach, Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego:
* art.6 ust. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podnosząc, że nakazuje się Spółce ujawnianie w deklaracji budynku, który w rzeczywistości jest budowlą
* art.2 ust. 1 w/w ustawy, poprzez potraktowanie stacji trafo jako budynku.
Nie wyjaśnienie tej okoliczności tj. czy stacja trafo jest budynkiem czy budowlą doprowadziła do naruszenia art. 121 § 1, 122 i 124 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach i wniosło o oddalenie skarg.
Sąd działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia 4 sprawy o sygn. akt I SA/Ke 453/05 i sygn. akt I SA/Ke 454/05 - a dotyczące podatku od nieruchomości za 2003r i 2004r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do § 2 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie -Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazane zostały sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r.
Z uwagi na powyższą regulację prawną, właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.
Zgodnie z art. 1 § i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) - Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Sąd nie jest natomiast, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr.153 poz. 1270 ze zm.) związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przy tak zakreślonych ramach zakresu kontroli, stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie zostało dotknięte wadami mogącymi mieć wpływ na jej wynik.
Wyrażona w art. 122 Ord. pod. zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu podatkowego obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 187 § 1 Ord. pod. nakładający powinność zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ podatkowy zobowiązany jest więc zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązującego stanu prawnego. Nie może zatem prowadzić postępowania w sposób jednostronny dla udowodnienia z góry założonej tezy.
W orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2000 r. sygn. akt I SA/Lu 28/99 zawarto tezę, że organ podatkowy dla realizacji zasady prawdy obiektywnej, powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz zobowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Powyższe obowiązki nałożone zostały nie tylko na organ rozstrzygający w pierwszej instancji, ale również na podatkowy organ odwoławczy.
Pogląd ten Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, w całości podziela.
Wymogom tym w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe nie sprostały. Jak wynika z oświadczenia prokurentów Spółki złożonego na rozprawie w dniu 25 stycznia 2006r. "(...) Spółka linię średniego napięcia, określoną w akcie 6 notarialnym błędnie jako linia wysokiego napięcia, sprzedała w 2003r.
zakładowi energetycznemu na jego wniosek".
Okoliczność ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia prawidłowego określenia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania, w oparciu o właściwe zastosowanie norm prawa materialnego.
W rozpoznawanej sprawie oczywistym jest, iż sprzedaż przez Spółkę linii średniego napięcia w 2003r. ma istotne znaczenie dla ustaleń organów podatkowych w zakresie przedmiotu opodatkowania w 2003r. i 2004r, a w konsekwencji określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za w/ w lata.
Rozpoznając sprawę organy obu instancji naruszyły też dyspozycję art. 200 Ord. pod. Z przepisu tego wynika obowiązek organu wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału. Za wypełnienie tego obowiązku przez organ I instancji nie można uznać wezwania Spółki do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym zawartego w uzasadnieniu postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego (k. 25 akt podatkowych). Istotą przepisu art. 200 Ord. pod. jest zapoznanie strony z materiałem dowodowym zebranym na potrzeby wydania decyzji. Oznacza to, że ze strony organu winna to być ostatnia czynność przed wydaniem decyzji.
W sprawie niniejszej organy obu instancji gromadziły materiał dowodowy m.in. poprzez prowadzenie oględzin. Brak zapoznania strony ze zgromadzonym materiałem doprowadził zatem do naruszenia jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu i mógł mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Stanowisko takie wielokrotnie prezentował Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w orzeczeniach FSK 156/04, FPS 6/04 (dostępne w systemie Lex).
Rozpoznając sprawę ponownie, organy obu instancji prawidłowo ustalą stan faktyczny sprawy oraz zapoznają Spółkę ze zgromadzonym materiałem w trybie art. 200 Ord. pod.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr.153 poz. 1270 ze zm.)- orzekł jak w sentencji
Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 w/w ustawy.