Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego K. z dnia [...] r. nr [...] określającą E. M. zobowiązanie w podatku akcyzowym za marzec 2009 r. w kwocie 17 533 zł i określił to zobowiązanie na kwotę 15 300 zł
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że 21 kwietnia 2009 r. do Urzędu Celnego w K. wpłynęło drogą elektroniczną zestawienie nabywców oleju opałowego za marzec 2009 r. złożone przez F.H. "P." E. M..
W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono, że zestawienie nie spełnia wymogów zawartych w art. 89 ust. 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3 poz. 11 ze zm.) dalej "u.p.a." Nie zawiera bowiem określenia rodzaju i przeznaczenia wyrobów, których dotyczy oświadczenie przez co został naruszony art. 89 ust. 15 pkt 1 lit. b u.p.a. oraz daty i miejsca sporządzenia zestawienia, a także czytelnego podpisu osoby sporządzającej zestawienie (art. 89 ust. 15 pkt 1 lit. d u.p.a.). Wskazano, że Minister Finansów w drodze rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie określenia rodzajów deklaracji, które mogą być składane za pomocą środków komunikacji elektronicznej wskazał deklaracje i formularze podatkowe, które można wysyłać drogą elektroniczną.
W przedmiotowym rozporządzeniu nie uwzględniono możliwości składania miesięcznego zestawienia oświadczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Z kolei w myśl art. 89 ust. 16 u.p.a., niedochowanie przez sprzedawcę obowiązku terminowego przekazywania miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców o wykorzystaniu oleju do celów opałowych oznacza w konsekwencji zastosowanie stawki podatku akcyzowego z art. 89 ust. 4 pakt 1 u.p.a.
Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. w niniejszej sprawie niesporne jest, że podatnik nie wypełnił wszystkich wymogów wymienionych w art. 89 ust. 5-15 ustawy o podatku akcyzowym, co musiało skutkować utratą uprawnienia do stosowania stawki preferencyjnej i określeniem zobowiązania w podatku akcyzowym.
W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 ust. 1 lit. a Ordynacji podatkowej ponieważ organ II instancji wydał decyzję merytoryczną i orzekł co do istoty sprawy bez rozpoznania wskazanych w odwołaniu zarzutów, tj. nie rozpoznał zarzutu art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej i nie wyjaśnił dlaczego w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Dodał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej ponieważ nie ma on w sprawie zastosowania. W sprawie nie wystąpiły tez przesłanki bezprzedmiotowości postępowania. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie uwzględniono natomiast zasadę jednofazowości opodatkowania i określono zobowiązanie w mniejszej wysokości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 562/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej "TSUE") pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: 1. czy art. 5 w zw. z art. 2 ust. 3 i w zw. z art. 21 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE z dnia 31 października 2003 r. nr L 283, str 51 i nast. dalej dyrektywa 2003/96) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidzianej w treści art. 89 ust. 16 u.p.a., która nakazuje zastosowanie stawki podatki akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych do oleju opałowego na skutek braku spełnienia przez podatnika wymogu formalnego przewidzianego w art. 89 ust. 14 -15 u.p.a.? 2. czy zasada proporcjonalności nie sprzeciwia się wymogowi formalnemu przewidzianemu w art. 89 ust. 14-15 u.p.a. uzależniającemu zastosowanie obniżonej stawki akcyzy przewidzianej dla olejów opałowych od konieczności sporządzenia i złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w ustawowym terminie, abstrahując od zaistnienia warunku materialnego w postaci sprzedaży paliwa na cele opałowe? czy zgodna z zasadą proporcjonalności jest sankcja przewidziana w art. 89 ust. 16 u.p.a., polegająca na obciążeniu sprzedawcy podatkiem akcyzowym, jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wyliczonym według stawki przewidzianej dla paliw silnikowych (art. 89 ust 4 pkt 1 u.p.a.) w odniesieniu do oleju opałowego na skutek niespełnienia warunku formalnego przewidzianego w treści art. 89 ust. 14-15 u.p.a.?
Z treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że zawieszenie postępowania z przyczyn określonych w tym przepisie ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, z tym, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. To, że w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie wymieniono wprost Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, nie przesądza o braku możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na postawione w innej sprawie pytanie prejudycjalne jeżeli zagadnienie będące przedmiotem rozstrzygnięcia przez Trybunał, będzie miało wpływ na wynik sprawy zawieszanej.
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (zob. A. Wróbel, [w:] pr. zb. Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154), zatem postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Podnieść należy, że wpływ na wynik postępowania sądowego nie musi być rzeczywisty, może to być wpływ potencjalny. Dla zawieszenia postępowania nie jest konieczna identyczność (tożsamość) stanu faktycznego i stanu prawnego. Jakkolwiek przepis art. 89 ust. 16 w zw. z art. 89 ust. 14 u.p.a. był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. P 24/12 nie stwierdził jego niezgodności z Konstytucją RP, to wskazać należy na zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego, zgodnie z którą prawo krajowe może być stosowane jedynie w zakresie, w jakim nie jest sprzeczne z normami wspólnotowymi, polskie organy i sądy mają zaś obowiązek uwzględniania dorobku orzecznictwa TSUE (por. postanowienie NSA z 23 maja 2014 r. sygn. akt I FZ 138/14).
Z uwagi na tożsamość przedstawionego w nim zagadnienia i kwestii spornej między stronami odpowiedź Trybunału na przytoczone wyżej pytanie prejudycjalne w ocenie Sądu będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., na podstawie przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.