Uzasadnienie
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W świetle powyższej regulacji za podmiot posiadający legitymację do wniesienia skargi należy uznać np. osobę fizyczną, która ma w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku miedzy strefą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem. Skarga może więc dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej tej osoby, sprawy rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (zob. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Tadeusz Woś i inni, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis W-wa 2005, str. 214 i 215).
W przedmiotowej sprawie małżonkowie L. i T. N. wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] 2013 r. w przedmiocie określenia L.N. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie [...] zł od uzyskanego przychodu w kwocie [...] zł z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. Obie decyzje zostały skierowane wyłącznie do L. N. i jej tylko doręczone.
Z akt sprawy wynika, że małżonkowie L. i T. N. w dniu 3 lipca 2007 r. sprzedali nieruchomość stanowiącą lokal mieszkalny wraz z częścią gruntu za kwotę 104 000 zł. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j. t.Dz. U. z 2000 r. nr 14 poz. 176) małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich dochodów. W związku z powyższym organ podatkowy ustalił podatek dochodowy od osób fizycznych odrębnie dla każdego z małżonków. Pozostawanie przez małżonków w ustroju wspólności ustawowej spowodowało ustalenie podatku w równych częściach. Przedmiotem decyzji, od której skargę wnieśli małżonkowie, jest opodatkowanie części przypadającej na L. N..
W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że uprawnieniem do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2013 r. nr [...] dysponuje jedynie L. N., której wyłącznie dotyczy ta decyzja. T. N. nie był stroną postępowania administracyjnego i po jego stronie nie występuje interes prawny w złożeniu skargi od decyzji, która dotyczy innej osoby, tj. L. N.. Ewentualny interes faktyczny po stronie T. N. nie może go legitymować procesowo. Brak jest więc podstaw do przyjęcia w oparciu o akta sprawy i powołany przepis art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a., by uprawnienie do wniesienia skargi w niniejszej sprawie służyło T.N..
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a, odrzucił skargę T. N. jako niedopuszczalną.