Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]. nr [...]utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] nr [...]w sprawie wymiaru dla H. K. podatku rolnego i od nieruchomości na rok 2010r. pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 2 654 zł.
W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało na przepisy ustawy o podatku rolnym, wyjaśniając zasady opodatkowania tym podatkiem t. j. kwestię przedmiotu, podmiotu opodatkowania, momentu powstania obowiązku podatkowego, sposobu ustalenia podatku oraz obowiązki podatników w zakresie tego podatku. Ponadto wskazało, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi:
- 1. dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego;
- 2. dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.
Liczbę hektarów przeliczeniowych ustala się na podstawie powierzchni, rodzajów i klasy użytków rolnych, które wynikają z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla danej miejscowości. Ewidencję gruntów zakładają i prowadzą właściwe starostwa lub urzędy gmin, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Organ podatkowy jest związany danymi zawartymi w ewidencji. Oznacza to, że organ podatkowy, dokonując wymiaru podatku, nie może przyjąć jako podstawy wymiaru podatku innych danych niż te, które wynikają z omawianej ewidencji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że H. K. figuruje jako właściciel i jako samoistny posiadacz gruntów o ogólnej pow. 24,2229 ha sklasyfikowanych w ewidencji gruntów symbolem R, PS, które zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Zgodnie z art. 6c ww. ustawy osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego, dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Organ podatkowy w oparciu o obowiązujące przepisy dokonał wymiaru podatku od nieruchomości w stosunku do powierzchni użytkowej budynku tj 10 m² zwolnionej na podstawie Uchwały Rady Gminy w S. i gruntów oznaczonych symbolem "N" o pow. 400 m² zwolnionych z opodatkowania ustawowo.
Decyzja organu podatkowego wydana została w oparciu o zapisy zawarte w ewidencji gruntów, które dla organu podatkowego są wiążące. Dane wynikające z ewidencji mają walor dokumentu urzędowego (art. 194 ustawy Ordynacja podatkowa). Zgodnie z tym przepisem stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Organ podatkowy nie ma możliwości przyjęcia do wymiaru podatku odmiennych danych od tych, które wynikają z ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe; dopóki te dane nie ulegną zmianie nie będzie możliwe inne opodatkowanie przedmiotowych gruntów. SKO nadmieniło, że jeżeli skarżący nie zgadza się z zapisami w ewidencji gruntów, które są podstawą wymiaru podatków swoje wątpliwości winien zgłosić do właściwego organu geodezyjnego.
Na powyższą decyzję H. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Nie precyzując kierunku rozstrzygnięcia wskazał, że Urząd Gminy naliczył mu podatek "na dziko", bowiem nie została rozstrzygnięta prawidłowo kwestia uwłaszczenia 24 ha. Jednocześnie zarzucił, że Starostwo Powiatowe jak i Urząd Gminy wprowadziły do rejestru dane niezgodne z wyrokiem sądowym. Skarżący podniósł, że jest osoba chorą, niezdolną do pracy a brak tytułu własności uniemożliwia mu przekazanie gospodarstwa następcy i uzyskanie renty. Wskazał też, że przedmiotowe gospodarstwo jest przedmiotem sporu z sąsiadami, że Urząd Gminy zniszczył 11 mostków, przez co został pozbawiony dojazdu do przedmiotowego gospodarstwa. Z uwagi na powyższe nie może użytkować gospodarstwa, a zatem nie powinien figurować w rejestrze jako władający.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych kryteriów, należy stwierdzić, że nie narusza ona prawa.
Regulacja art. 3 ustawy o podatku rolnym określa kategorie podmiotów na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku rolnym. Stosownie do wskazanego przepisu podatnikami są osoby fizyczne, osoby prawne jednostki organizacyjne w tym spółki nieposiadajace osobowości prawnej będące właścicielami gruntów z zastrzeżeniem ust 2, posiadaczami samoistnymi, posiadaczami gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego o ile posiadanie spełnia warunki wymienione w pkt 4 lit a i lit b. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencję jak wynika z § 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.01.38.454) zakłada się i prowadzi w systemie informatycznym, którego podstawę stanowią komputerowe bazy danych ewidencyjnych, z uwzględnieniem: potrzeb związanych z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 21 ustawy.
Ewidencja gruntów jest urzędowym zbiorem informacji wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania mają dane wynikające z ewidencji (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008r. sygn. akt II FSK 372/07 lex 49066, wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006. sygn. akt III SA/Wa 3501/05, lex 210545). Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r., Ordynacja podatkowa (tj Dz. U. z 2005r Nr 8 poz. 60 ze zm.).
Ustaleń, co do powierzchni gruntów rolnych stanowiących własność H. K., stanowiących przedmiot samoistnego posiadania jak również podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości powierzchni budynku i nieużytków, organy dokonały na podstawie danych wynikających z wypisów z ewidencji gruntów. W aktach sprawy znajduje się sporządzony przez administratora systemu i potwierdzony za zgodność przez pracownika Urzędu Gminy wypis z dnia 19 marca 2010r. z rejestru gruntów. Jakkolwiek z § 51 rozporządzenia wynika, że udostępniane przez starostę dane ewidencyjne w formie komputerowych wydruków mapy ewidencyjnej, rejestrów, kartotek, zestawień, wykazów i skorowidzów, o których mowa w § 22-32, wypisów rejestrów i kartotek, wyrysów z mapy ewidencyjnej winny być opatrzone stosowną klauzulą i sporządzone zgodnie z załącznikiem 5 rozporządzenia, to przepis § 51 ust 2 rozporządzenia przewiduje wymianę danych ewidencyjnych pomiędzy ewidencją a innymi ewidencjami i rejestrami publicznymi, a także udostępnianie danych ewidencyjnych w postaci plików komputerowych według szczegółowych zasad określonych w załączniku nr 4 do rozporządzenia.
Przepis § 52 ust 2 nie zawiera wymogu opatrzenia klauzulą przez starostę danych ewidencyjnych udostępnionych w postaci plików komputerowych. Zatem, potwierdzone za zgodność przez pracownika organu wypisy z rejestru gruntów, udostępnione w postaci plików komputerowych stanowią odpowiednik pisemny zapisu informatycznego, co do danych zawartych w ewidencji i są dowodem w postępowaniu podatkowym. W niniejszej sprawie skarżący nie zarzuca rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji gruntów, a znajdującymi się w aktach sprawy wypisami z ewidencji gruntów, zarzuty skarżącego wskazują na niezgodność między danymi z ewidencji gruntów a wynikającymi z orzeczeń sądowych oraz stanem faktycznego użytkowania. Jak wskazano wyżej podatnik nie może skutecznie, w postępowaniu podatkowym, kwestionować prawidłowości danych wynikających z ewidencji gruntów, zaś organy podatkowe nie są uprawnione, wobec jednoznacznej normy art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. "Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu.
Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 ustawy dnia z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów.’ (tak NSA w wyroku z dnia z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08 LEX nr 558871). W przypadku kwestionowania prawidłowości danych zawartych w ewidencji, podatnik powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta.
Kwestie problemów skarżącego z sąsiadami, wymiarem sprawiedliwości i niszczeniem mostków nie są okolicznościami mającymi wpływ na ustalenie podstawy opodatkowania w postępowaniu podatkowym. Podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące stanu zdrowia, niemożności uprawiania ziemi mogą stanowić ewentualną przesłankę ubiegania się o ulgę w postaci rozłożenia na raty, umorzenia podatku, ale nie mogą być uwzględnione w postępowaniu wymiarowym.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348).