Uzasadnienie
M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...], którym organ ten odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela – Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K.. Jak wynika z uzasadnienia tego postanowienia, zostało ono wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej, działającego jako organ nadzorczy w trybie art. 23 § 6 i § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), na skutek wniosku M. M. o wstrzymanie prowadzonego przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego, po uzyskaniu negatywnego stanowiska wierzyciela.
W złożonej odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podnosząc, iż skierowanie przez M. M. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wynika z błędnego pouczenia, jakie zawarto w treści zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 23 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dla postanowień wydanych w pierwszej instancji przez dyrektora izby skarbowej organem odwoławczym jest minister właściwy do spraw finansów publicznych, nie zaś, jak wskazano w pouczeniu, wojewódzki sąd administracyjny. Pomimo przesłania pisma zawierającego skargę zgodnie z właściwością do Ministerstwa Finansów, pismem z dnia 6 sierpnia 2007r. Ministerstwo zwróciło nadesłane akta sprawy uznając, że organ administracji publicznej nie jest władny zmienić kwalifikacji prawnej pisma zobowiązanego, nawet w przypadku gdy dokonano błędnego pouczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy – w świetle art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a. – rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Brak wykorzystania przysługującego stronie środka zaskarżenia w myśl cyt. art. 52 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. skutkuje odrzuceniem skargi.
Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie przepisów art. 23 § 6 i § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954), powoływanej dalej jako ustawa p.e.a., przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego jako organ wyższego stopnia sprawujący nadzór nad egzekucją administracyjną (w rozumieniu art. 23 § 1 ustawy p.e.a.) prowadzoną wobec skarżącego. Stosownie do treści § 8 art. 23 powołanej ustawy na postanowienie w sprawie wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego zobowiązanemu służy zażalenie. Jak trafnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, organem odwoławczym dla postanowień wydanych w pierwszej instancji przez dyrektora izby skarbowej jest minister właściwy do spraw finansów publicznych.
M. M. wniósł skargę do tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie organu pierwszej instancji, nie wnosząc uprzednio przysługującego mu na podstawie przytoczonego przepisu art. 23 § 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zażalenia do organu odwoławczego. Tym samym skarżący nie wyczerpał służącego mu środka zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. W konsekwencji, z uwagi na niewyczerpanie administracyjnego toku instancji skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna i jako taka, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., podlega odrzuceniu. Odmiennego rozstrzygnięcia nie może uzasadniać fakt błędnego pouczenia co do przysługującego skarżącemu środka zaskarżenia.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia.