Uzasadnienie
W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 24 sierpnia 2010r. w wysokości 500zł od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych A.B. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej "p.p.s.a.". wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 2 września 2010r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku skarżący oświadcza, że nie posiada dochodów, nie prowadzi działalności gospodarczej, nie pracuje, gdyż nie pozwala mu na to stan zdrowia. Oświadcza, że leczy się w poradni zdrowia psychicznego, poradni chorób wewnętrznych oraz w poradni laryngologicznej z uwagi na ubytek słuchu w lewym uchu. Aktualnie skarżący nie ma nikogo na utrzymaniu, mieszka w domu rodziców –emerytów pozostając na ich utrzymaniu. Jako posiadany majątek skarżący wykazuje nieruchomość wielkości 0,14ara, 43m² wraz z domem o pow. użytkowej 141m², jako mieszkanie skarżący wykazuje poddasze zaadaptowane na pomieszczenia mieszkalne na budynku zakładu wielkości 153m², ponadto nieruchomość rolną wielkości 3,48ha oraz nieruchomość wielkości 0,65ara 29m².
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W istocie instytucja ta stanowi pomoc państwa dla osób, które z uwagi na trudną sytuację finansową nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania dla siebie i rodziny.
Strona ubiegająca się przed Sądem Administracyjnym o przyznanie prawa pomocy musi wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bądź też ponieść tych kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udowodnienie przez wnioskodawcę tych okoliczności daje podstawę do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Jeżeli pokrycie kosztów postępowania sądowego może spowodować, że strona postępowania nie będzie mogła uiścić opłat za usługi konieczne do prawidłowej egzystencji czy kupić żywności należy przyznać stronie prawo pomocy w zakresie pełnym lub częściowym.
Prawo do zwalniania z kosztów sądowych nie ma charakteru pełnego swobodnego uznania, lecz podlega określonym regułom, których należy przestrzegać przy każdorazowym rozpatrywaniu takiego wniosku.
Oceniając całokształt okoliczności w sprawie uznać należało, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku A. B. w całości. Z istoty regulacji dotyczącej przyznania prawa pomocy wynika, że powinno się ją kierować w pierwszej kolejności do osób, które w sposób oczywisty nie są w stanie opłacić kosztów sądowych. Tymczasem badając sytuację majątkową skarżącego nie można ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, że nie jest on w stanie opłacić kosztów sądowych
Przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, którego domaga się skarżący, jak już wcześniej podkreślono ma charakter wyjątkowy i jest stosowane w stosunku do osób charakteryzujących się ubóstwem – przykładowo do takich osób można zaliczyć osoby ze względu na okoliczności życiowe pozbawione całkowicie środków do życia.
Bezspornie do takiej grupy społecznej skarżący nie należy, bowiem jak wynika z przedłożonego przez skarżącego na etapie postępowania administracyjnego bilansu ksiąg podatkowych za okres od dnia 1 stycznia 2009 do dnia 31 listopada 2009r. skarżący uzyskał z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej dochód w wysokości 27.952,39zł. Ponadto jak wynika ze złożonego urzędowego formularz PPF oraz informacji zawartych w aktach administracyjnych skarżący jest właścicielem nieruchomości znacznych rozmiarów i wartości – i tak są to położone we W. na Os. B. 9 – grunty o pow. 1.437m², budynek mieszkalny o pow. 295m², garaż o pow. 30m² oraz budynki na cele bytowe o pow. 83m², we W. przy ul. P. 160 grunty o pow. 6.529m² związane w części z prowadzoną działalnością gospodarczą, budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 384,77m² oraz gospodarstwo rolne o pow. 3,48ha w miejscowości R. gm.
N. K.. Ponadto w oświadczeniu o stanie majątkowym z dnia 4 stycznia 2010r. skarżący wykazał majątek ruchomy w postaci samochodów dostawczych oraz maszyn służących do prowadzenia działalności gospodarczej o wartości na łączną kwotę 33.000,00zł.
W kontekście powołanych wyżej okoliczności trudno dać wiarę twierdzeniom strony, że nie jest ona w stanie uzyskać środków potrzebnych do pokrycia kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu.
Nie można również nie zauważyć, że skarżący nie ma nikogo na utrzymaniu, sam pozostaje na utrzymaniu rodziców – emerytów, natomiast jest osoba młodą - 49lat i nie wykorzystuje swoich możliwości zarobkowych, bowiem skoro ma trudności z prowadzeniem działalności gospodarczej winien rozważyć podjęcie pracy zarobkowej. W przypadku trudności w znalezieniu pracy stałej należy rozważyć podjęcie prac dorywczych, czy sezonowych, co bez wątpienia poprawiłoby jego kondycję finansową. Ponadto posiadany praz skarżącego majątek również może służyć pozyskiwaniu dochodu – najem, dzierżawa.
Przywołane okoliczności sprawy, pomimo oświadczenia o złej sytuacji materialnej skarżącego, nie dają podstaw do przyjęcia poglądu, że skarżący jest osobą ubogą, źle sytuowaną materialnie, której nie stać na pokrycie jakichkolwiek kosztów postępowania. Uznano, że rozpatrywany wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na częściowe uwzględnienie poprzez zwolnienie od uiszczenia wpisu od skargi w kwocie powyżej 100zł. W pozostałym zakresie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych należało oddalić.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.